Γυρίζω πίσω



στις ίδιες τις συνήθειες τις παλιές,



δεν φτάνει τ' όνειρο να ζήσω,



φιλιά αόρατα και αγκαλιές.



--------------------------------



Γυρίζω πίσω



σε κόσμο επιστρέφω υπαρκτό,



θα μείνω και θα προσπαθήσω



στα δύσκολα να μην λιποτακτώ.



-------------------------------------



Γυρίζω πίσω,



σ' ονείρου τρέλα δεν θα ξαναμπώ,



στη γη και πάλι…

Λένε πώς ο χρόνος γιατρεύει,

πώς το αύριο είναι κάτι καινούριο,

    κάτι άγνωστο,

πώς κλείνει πληγές,

σβήνει συναισθήματα

και χρόνο με το χρόνο

θάβει αναμνήσεις.

Εκτός από το αύριο όμως

ο χρόνος έχει και το χθές,

το χθές που φορές μπλέκεται

με το αύριο γκρεμίζοντας,

ότι έχτιζε

τόσο καιρό

με τόσο κόπο

φέρνοντας και πάλι στο νου

χιλιάδες αναμνήσεις,

χιλιάδες…

Πιο πολύ κι από τα μελαγχολικά σου μάτια

Αγάπησα τα βρόχινα χείλη σου

Σκληρά σαν τη κρούστα του αλατιού

Στα βράχια της πατρίδας μου

Που κυράδες της σιωπής με υφαντές ποδιές

Τη συλλέγουν κάθε που σημαίνουν

Πάνω στη γη οι ορθρινές καμπάνες του βυζαντινού κωδωνοστασίου!



Πιο πολύ κι από τον ήχο του κύματος

Αγάπησα τα στεγνά σου…

Θα ‘θελα να ‘μαι κοντά σου να ‘ξερες πόσο,

να σ’ αγκάλιαζα τις νύχτες με χάδια τρυφερά,

του έρωτα μου τα φιλιά στο κορμί σου ν’ απλώσω

και στα μάτια σου ν’ αντίκριζα την αστροφεγγιά.

Θα ‘θελα να ‘μαι κοντά σου να ‘ξερες πόσο,

να βάσταγα χαρούμενος το δροσερό σου χέρι,

την γλύκα των χειλιών σου λαχταρώ να…

Κουπλέ

Κάθισα κι’ έραψα, μικρή σχεδία…

Οι αναμνήσεις,γυρίζουν και πάλι στο δωμάτιο.

Τα λόγια,οι σκέψεις,οι στιγμές

έχουν φορέσει τα καλά τους.

        Έχει νυχτώσει.

Το φώς στο δωμάτιο αχνό.

        Κυριαρχεί σιωπή.

Ταξιδεύεις όλο και πιο κοντά μου πλέον.

       Φτάνεις το νιώθω,

Νιώθω τ΄αρωμά σου,την πνοή σου,την αφή σου.

Το δροσερό αεράκι,σε φέρνει όλο και πιο κοντά μου

       πλάι μου,ναι,είσαι πλάι μου...

Όλα είναι εδώ όπως…

Πλήττω γιατὶ δὲν ὑπάρχω.

Γεννήθηκα ἀπὸ ἕνα χασμουρητὸ

Πεθαίνω,

καταπίνοντας τὸν κόσμο μ’ ἕνα μεγαλύτερο.

Διασχίζω μιὰν ἔρημο

Τμήματα τοῦ σώματός μου,

Ἐξαφανίζονται κι ἐμφανίζονται σπασμωδικῶς

Γιὰ κεφάλι ἔχω μιὰ πυργωτὴ φωλιὰ τερμιτῶν

Λέξεις, πράγματα, ἀνθρώπινα ὄντα,

Στέκουν νεκρά…

Και έμεινα εκεί στάσιμος και έβλεπα την ζωή μου την ζωή που έφευγε

Όλα πάγωσαν εκείνη την μέρα μείνανε στάσιμα σαν τις εικόνες

Δεν υπάρχει ανάσα, στεναγμός, φύσημα και χαμόγελο να δηλώνει την κίνηση

Η ζωή μου περνά μπροστά σαν…

Μια νύχτα που 'βρεχε φωτιά απ' την Κρήτη ως τη Θράκη,

φώναξε πλάι του ο λαος το Μίκη Θοδωράκη,

μ' ένα τραγούδι του παλιό, μια μελωδία άγια

να δώσει θάρρος και παλμο, και στις ψυχες κουραγια.

Ο Μίκης έδωσε ρυθμό με τ' ανοιχτά του χέρια

κι η Πίνδος βροντοφώναξε κι εσείστηκαν τ' αστέρια

-Έλληνες σπάστε τα δεσμά, το μπόι σας…

Ντεμοντὲ μὲν ἀλλὰ κι' ἐρωτικὸν,

ἐναλλὰξ βλεμμάτων ἐκστατικῶν.

Ἡ θλίψη, μαντὰμ, σᾶς πάει γάντι·

πῶς κάνει τὸ βλέμμα σας μπριλάντι!

Μὲ κοιτοῦν τὰ μάτια σας γαλήνια...

- πορφυρὰ, σὰν λατρευτὰ ρουμπίνια.

Τ' ἁπαλό δακρύζειν, (γερούνδιο),

τιμῆς μου ἕνεκεν κορούνδιο,

καθὼς θὰ λέγαν κι' οἱ τεχνοκρίτες,

σπανίζει μὲς τοὺς Ἀλεξανδρίτες.

Τὶ κι' ἄν ἔχω δεῖ καὶ…

Κι αν στην καρδιά σου κατοικούν
η Αγάπη και ο Χρόνος,
μες την Ψυχή σου βρίσκεται
το Θείο και ο λόγος.

Δίψασε η σκέψη του μυαλού
και δρόσισε τα χείλη,
από της Φαντασίας την πηγή
σ’ ένα μικρό λαγήνι.

Δρόμοι του διφορούμενου
που οδηγούν στην Πλάνη,
είναι τα χρόνια σήμερα
όταν η Πίστη πια δεν κάνει.

Είναι ουσιαστικό,

η έννοια της κατανοητή αλλά ταυτόχρονα 

και τόσο παράξενη...

Απευθύνεται σε όλους

σ΄όλους εκείνους

που έχουν μιλήσει

έστω και για μια φορά μαζί της...

Συνήθως εντοπίζεται 

σε πληγωμένους από έρωτα,

αλλά και σ΄ άλλους,σε διάφορους

έχοντας ο καθένας 

το λόγο του...

Φυσικά και μιλώ για τη μοναξιά

τη μοναξιά που νιώθω μέσα μου

μια μοναξιά που ούτε και η…

Είναι τ' ανθρώπου η ψυχή
γεμάτη αντιφάσεις,
φεύγεις όταν παρακαλώ
και κλαις όταν με χάσεις.

Το λίγο μου δεν σου αρκεί,
με το πολύ χορταίνεις,
αν κάνω πως κοιτώ αλλού
από τα ρούχα βγαίνεις.

Θα πάρω τα ματάκια μου,
μάτια μου και θα φύγω,
δεν δέχομαι απ' το πολύ,
να αγαπώ, πιο λίγο.

ειμουν πολυ δεμενος με την μητερα μου

παει καιρος που εχάθη, και ειμαι βυθισμενος σε σκεψεις και αναμνησεις,

φωτογραφιες, περιέργως απέφυγα να βαλω στο σπιτι

τιποτα δεν ηθελα να μου θυμιζη το χαρουμενο παρελθόν ,το θλιβερό παρόν

τιποτα να μου φερνη , την μητέρα μπρός στα μάτια μου 

να μήν μπορει να μου μιλησει, να μην ακουω την φωνή της

ακόμα και τα όνειρα τα έσβηνα , λησμονιά επιζητούσα

οχι δεν το ηθελα αλλά το επραττα εβρισκα…