Άλλη μια πανσέληνος κι απόψε,

την καρδιά μου συγκλονίζει,

το μαγεμένο φως σου δώσε,

στων ματιών μου την οδύνη.



Την σκέψη μου βασάνιζε,

η ποθητή σου παρουσία,

στα γράμματα σου αντίκριζε,

η καρδιά μου την λατρεία.



Υπάρχει να ξέρεις μια ψυχή,

που αγκομαχά και υποφέρει,

για τα μάτια σου και μόνο.



Με μια του αγέρα πνοή,

τον ονειρικό έρωτα να φέρει,

διώχνοντας παντοτινά τον πόνο.





Πάρης…

 Σε ενα σκοτεινο δωματιο το φως ανυπαρκτο

της ψυχης το διακοπτη ανουσια  αναζητουσα

το φως να ξεχυθει,

το σκοταδι να χαθει σε μια στιγμη

ποσο μισησα το σκοταδι

ποσο μισησα την σκοτεινη ζωη

ποσο λαχταρισα το φως

ποσο ικετεψα να το βρω

τιποτε δεν ειχα μεσα μου

ουτε  ζωη

ουτε  γελιο

ουτε  χαρα

ουτε  ελπιδα  

στο σκοτεινο δωματιο

το  ΦΩΣ μεσα μου με πλημμυρισε

ειχα…

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού,

φωτιά ξερνάνε της σιωπής τα σπλάχνα,

ουρλιάζουν οι διαβόλοι του μυαλού

μα το φτωχό κορμί δεν βγάζει άχνα...



Απείθαρχοι κομπάρσοι θορυβούν,

πίσω απ' του νου τις διάφανες αυλαίες,

φοράνε τα φτερά τους και τραβούν,

στις σκοτεινές της παρανοίας αλέες .



Εκεί που ανθίζει τ' άνθος της φωτιάς,

που κάνει νόμους και συνήθειες στάχτη

κι ένας γλυκός, παράξενος βοριάς,

παγώνει το στεγνό του…

Σαν βρικόλακες

Ο φόβος και η άγνοια με λίγη τεμπελιά
γεννούνε τέρατα φρικτά
όταν διασταυρωθούνε
που βγαίνουν σαν βρικόλακες
μεσ’ το βαθύ σκοτάδι
να πιούνε αίμα ανθρώπινο
να ζωντανέψουν πάλι ˙
και κάποιοι τα θωπεύουνε
να τους υπηρετούνε
μα όπως οι βρικόλακες
κι αυτά
δεν έχουν μπέσα.

Κάποτε ξυπνούν οι σκλάβοι,
πίσω από τη σιδεριά,
φλόγα ασίγαστη ανάβει
μέσα τους για λευτεριά

Κάποτε βρε πώς τα φέρνει
η ζωή, με μια βροντή,
οι ψηλοί χαμηλωμένοι
κι εκεί πάνω οι κοντοί.

Ρ.
Kάποτε γυρίζει τούμπα,
έρχονται τα κάτω πάνω,
πέφτουνε μέσα στη λούμπα
όσοι ήταν πρώτο πλάνο

Το βλέμμα μου δεν ήθελα,

να σηκώσω από σένα,

στα μάτια σου αντίκρισα,

θεοφώτιστη την μέρα.



Είσαι το κύμα που ποθούσα,

να ‘ρχοταν στην καρδιά μου,

το κορμί σου να θωρούσα

κι ας ήταν στα όνειρα μου.



Ήσουν το πιο γοητευτικό

άνθος, που φύτρωσε ένα πρωί

μες στο κήπο τον μαγευτικό,

ήρθες με του αγέρα την πνοή.



Έλα λοιπόν γλυκιά σε μένα,

είσαι το πάθος που αναζητώ,

άλλο πλάσμα δεν αγαπώ…

Η πηγή και δράκος



Μια φορά κι έναν καιρό

σ’ ένα  παραδείσιο μέρος

βαθύσκιωτο και δροσερό

υπήρχε όμορφη πηγή

που ‘δινε γάργαρο νερό.

Πηγαίνανε  οι κοπελιές

από τα γύρω τα χωριά

με γέλια και τραγούδια

για να γεμίσουν τα σταμνιά

κι νέοι τις πειράζανε ˙

όλα  μοιάζανε  όμορφα

και ειδυλλιακά .



Όμως  ένα ωραίο πρωινό

δράκος κακός την έφραξε

τη δροσερή πηγή

και για να πάρουνε  λίγο νερό

ζητούσε  καθημερινά

θυσία…

Μια ζωγραφιά '

τόσα χρώματα

κίτρινο, μπλε, κόκκινο,άσπρο

τόσο όμορφο

σε μαγεύει

Το κάδρο '

τόσο μουντό

μόνο ένα μαύρο

που την…

Στη φωτογραφία που κρατώ στην τσέπη μου

Ξεθώριασαν τα αρχικά της χρώματα

Ολόσωμη καταφυγή ομορφιάς

Αφανίστηκε στη ραγάδα της λήθης

Χλωμή χαρακιά διατρέχει τώρα το μέρος της καρδιάς

Κόβοντας στα δυο τις άρρωστες κοιλίες

Πήρε χρόνια πολλά να δεσμεύσει τα χρώματα

Κούρσεψε ουράνια τόξα που αχνόφεγγαν

Ωσπου να βρει απρόσκοπτα τη σωστή δόση στη παλέτα της…

Νύχτα με τσιγάρο βαρύ

κοιτάζω απ΄το παράθυρο

στο δρόμο μα εσύ 

δεν είσαι εκεί.

Η νύχτα είναι κρύα και ψυχρή

όπως η ανάσα σου

στο πρώτο μας

φιλί.

Έπεφτε χιόνι

όταν μου είπες

ότι ποτέ δεν 

θα μ΄αφήσεις μόνη.

Οι μνήμες και τα λόγια 

παραμένουν ανεξίτηλα

μα εσύ είχες φύγει τότε

για ένα τίποτα.

Σ΄αγάπησα πολύ

ίσως λίγο και εσύ

μα ποτέ σου…

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Με αυτά που κάνεις,

Πας να μας τρελάνεις,

Με μεγάλο σου ψέμα,

Το χαμηλωμένο βλέμμα.

Φίλη δεν θα είσαι,

Αφού προσποιείσαι,

Και θα μπει πια τέρμα,

Ο φόβος φυλά τα έρμα.

Άμα θες να μείνεις,

Με δένεις και…

Στην πιάτσα, μόνον οι κακοί

μ’ αυτούς,  που  βγαίνουν στο κλαρί

οι διαρκώς βαρύγδουποι

εταίροκαπαδόκες

θεωρούνται ξύπνιοι, αποδεκτοί

…μάγκες, καπάτσοι,  πονηροί

και δυσφημούνται οι καλοί

ως  δόλιοι,…

Μικρό πουλί μελωδίας λεπτό αγριοκάλαμο 

Με πολιορκούν τα σύννεφα

Που στα γόνατα κρύβεις

Όταν βγαίνεις νικητής

Απ' την ξόβεργα

Και του αγέρα το σεντόνι

Στα δυο διαρρηγνύεις

Είναι που υπάρχω πάνω στου κόσμου

Την αιθέρια κορδέλα σαν στολίδι γιορτής!



Μικρό πουλί χνουδάκι τρελό του Έρωτα

Σπαταλώ τις χάντρες των…

Απόψε θα σε αρνηθώ μια και καλή

Δεν θα έχεις τόπο να στρώσεις το δάκρυ σου

Σε κορμούς που κάποτε χαράξαμε τα αρχικά μας

Με χαρτοκόπτη θα χαράζεις αινίγματα δυσεπίλυτα

Δεν θα σου απαντώ

Οι λύσεις είναι για τους οργισμένους και τους ημιθανείς

Εκείνους που η καρδιά τους αφόρμισε απ' την σκληράδα 

Κι εγώ ισορροπώντας πάνω σε τεντωμένο…