Θλίψη.

Αμυδρό φως στο μαύρο σκοτάδι της ψυχής

και απόηχοι των κραυγών,

τα υποτροπιάζοντα σώματα

αιχμαλωτίζουν στο μεθόριο του νου.

Η ακοιμισιά τρυπώνει στα κόκκαλα,

ο πόνος αβάσταχτος,

και η φιληδονία τα κρατά ζωντανά.

Ξημερώνει,

η γυμνή ψυχή παραδίνεται στον κυκεώνα των σκέψεων

και…

Ίσως και να ξημέρωσε

Ίσως να μην με νοιάζει τίποτα πια

Που να πήγε άραγε η ικανότητα μου να αντιδρώ?

Αυτή η πραγματικότητα με αφήνει τοσο αδιάφορη πλέον

Τι και αν βγήκε ο ήλιος

Τίποτα δεν αλλάζει

Άλλη μια θλιμμένη μερα

Τόση νιότη χαμένη

Κουράστηκα να χαραμίζομαι σε αυτήν την σπατάλη χρόνου, ιδεών,χαρακτήρα

Πόσο άλλο θα ρημαδίασω το εγώ μου

Άναρωτιέμαι…

άρρωστα πάθη

κυριέυουν τις καρδιές όλων.

Διαστροφή αγκαλιάζει τις ψυχές.

Τα σώματα μας ναός όπου η φύση ζητά να αποκαλυφθεί.

Μην σωπάσεις τον ναόγια τις απατηλές φαντασίες των ηθικολόγων.

Η συνείδηση δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την φωνή της προκατάληψης.

Οι ψυχές πρέπει να παραδίδονται στα πάθη τους.

Μόνο έτσι συναντούν το πεπρωμένο τους.

Ευδαίμονες  είναι αυτοί  που προνομιακά αξιώνονται να γευτούν από τον πρωτόδωτο καρπό σου, τη γλυκιά ελπίδα, παναγία Δήμητρα. Έτσι που να μπορούν να μυούνται στα άγια σου μυστήρια που για χάρη της  Σωτηρίας, της  θείας  Κόρης, μας έχεις δωρίσει. Αν και κάποιοι, στα πέριξ του ναού σου παρασιτιζώμενοι, ωρύονται ότι τάχα μας το έχεις επιβάλει; ‘Ίσως να είναι κι έτσι, όμως εσύ Μάνα…

Οι δικές σου θεωρίες

και οι δικές μου από κοντά,

ξάφνου γίνονται κυρίες

με τα πόδια ανοιχτά.



Ξεπουλούν την παρθενιά τους

σε μια δύσκολη στιγμή

και τα εύκολα κορμιά τους,

σε μια ανοίκεια πληρωμή.



Οι δικές σου θεωρίες

και οι δικές μου από κοντά

γράψανε τις ιστορίες,

μα βουλιάξαν στα…

ΜΑΖΙ

Δεν υπόσχομαι να σε πάω στ’ αστέρια,

Μα θα σου κρατώ ζεστά τα χέρια,

Δεν τάζω να σου χτίσω παλάτια,

Μα θα σε κοιτάζω μες στα μάτια.

Δεν υπόσχομαι να σε πάω στ’ αστέρια,

Μα θέλω για πάντοτε να γίνουμε ταίρια,

Δεν τάζω να σου χτίσω παλάτια,

Μα θα γίνω άμα το χρειαστείς κομμάτια.

Δεν υπόσχομαι να σε πάω στ’ αστέρια,

Μα θα σ’ αγαπώ χειμώνες καλοκαίρια,

Δεν τάζω να σου χτίσω παλάτια,

Μα θ’ ανεβούμε μαζί τα σκαλοπάτια.

+…

Άκου το τραγούδι που ηχεί

κι ας έχει γύρω σου σιγή

Είναι το τραγούδι της ψυχής

που μόνο του ηχεί κι εσύ ακολουθείς.

Όταν…

Πλάνα και εργασίες, σχέδια για τα μελλούμενα

Σπουδές, καριέρες, πρωινά ξυπνήματα

Βράδια με τα μάτια ανοιχτά,καρφωμένα σε οροφές

δίχως άστρα

Ειρωνικά τα φεγγάρια πίσω απ'τις γρίλιες

Όνειρα...Να ξέραμε σε πόση ματαιότητα εγκλωβιστήκαμε

Κι ήρθαν καιροί χαλεποί

κι έμειναν μόνο τα τραγούδια και οι Άνθρωποι

Εδώ κι εκεί, ξεχασμένα και σκόρπια

ένα δυο χαμόγελα

Κι αυτά, για να Αντέχουν..

Αυταπάτες,…

ΚΑΛΕ ΧΙΩΤΙΣΣΑ

Σ’ αγάπησα,
Σατράπισσα,
Σε γλυκοφίλησα,
Αλήτισσα.

Καλέ Χιώτισσα,
Γειτόνισσα,
Καλέ Χιώτισσα,
Φίνα μόρτισσα.

Σε γλέντησα,
Ρεμπέτισσα,
Και δεν αμάρτησα,
Αντάρτισσα.

Καλέ Χιώτισσα,
Πατριώτισσα,
Καλέ Χιώτισσα,
Συντρόφισσα.

+ 31/8/15
Παντελής.
καλή βδομάδα σε όλο τον κόσμο μας!!!

Επικαιρότητες.

Παίρνει πετράδια πλούσια

βαρύτιμα φλουριά

με τραγανά χαμόγελα

και τούτη τη χρονιά.

Ζωγράφιζα το κόσμο μου,

σε όμορφες εικόνες,

με κήπους ανθοστόλιστους,

στα πόδια των …Θεών.

Με παιδικά χαμόγελα

κι’ ανέμελους κανόνες

χρωμάτων, ευυπόληπτους,

για  χάρμα οφθαλμών.

Ζωγράφιζα το κόσμο μου…

Γράφω γι'αυτούς που δεν αξίζουν 

που δεν άξιζαν ποτέ 

γράφω γι'αυτούς τους ανόητους 

που δεν συμμερίζονται παρά μόνο το Εγώ τους

γράφω για σένα εκφραστή της φθοράς 

κατακερματισμένη ψυχή κομμένη στα δυο 

γράφω για σένα αυτό το ποίημα 

για να δεις την αδικία σου 

να αισθανθείς το κενό σου 

το απόλυτο μηδενικό σου 

κι όμως δεν θα το διαβάσεις πότε 

αυτό θα μείνει στο συρτάρι της δυστυχίας μου 

μιας δυστυχίας…

Αν η θεολογία ή μυθολογία ή φιλοσοφία οποιασδήποτε πρωτεύοντας θρησκείας ή και δοξασίας έχει ως υπόβαθρο της μια στυφνή άκαμπτη δεοντολογία, σίγουρα διέπεται από ελλιπή λατρευτική συμπεριφορά, και παράγει κουλό πνεύμα το οποίο οδηγεί στο σχηματισμό πάγιων δογμάτων που και αυτά με τη σειρά τους οδηγούν σε στεγνά, καταστροφικά για τις κοινωνίες αδιέξοδα, εξ ορισμού εμπόδια ελεύθερης διανόησης και συνειδησιακής…

Τα μάτια σου τσιγάρο αναμμένο

φεγγοβολούν σαν άστρα στη νυχτιά,

σπουργίτι ο λογισμός μου πεινασμένο

του παραδείσου ψάχνει τα κλειδιά.…

ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΡΩ

Όπου γυρίσω για να δω,

Όλο σκοτάδι πέφτει,

Την μοναξιά μου τραγουδώ,

Μες στον ντουνιά τον ψεύτη.

Μήπως προλάβω να χαρώ,

Έστω σαν τον ρεμπέτη,

Έτσι ζητάω να βρω,

Στα μάτια σου καθρέπτη.

Όσο να κάτσω να σκεφτώ,

Σε τούτο το κουρμπέτι,

Δεν θα αλλάξει το γραφτό,

Με έχει επισκέπτη.

Μήπως προλάβω και χαρώ,

Έστω όπως τον ικέτη,

Έτσι κάνω τον σταυρό,

Στην εικόνα σου…