Ευχαριστώ τους συγγενείς

τους φίλους μου επίσης,

επώνυμους κι’ ανώνυμους,

για τις φιλοφρονήσεις

καθώς κανείς, δε ξέχασε

να πει, καλή κουβέντα,

στη χθεσινή μου τη γιορτή

που είχα, μεγάλη…

Ακούς; Ξύπνησα το πρωί με τα χίλια ζόρια. Το ένα μάτι μισάνοιχτο και το άλλο κλειστό. Άι στον κόρακα ένα πράγμα έχω σ’ αυτή τη ζωή τον ύπνο λες και έχω κι άλλη απόλαυση; Ναι μωρέ οκ έχεις  δίκιο είμαι υγιής, ας μη βλασφημώ. Ναι σου λέω, γαμώ το διαολό μου έπρεπε να πάω στον ΟΑΕΔ να θεωρήσω την κωλοκάρτα ανεργίας. Να ρωτήσω μπας και βγήκε καμιά δουλεία. Η βαρεμάρα μου αφόρητη. Μην τυχόν βγει καμιά προκήρυξη και δούμε άσπρη μέρα. Ναι καλά και να βγει θα πάρω τα 3 του Καράμπελα. Να είσαι…

Με την μουσική του ανέμου

σαν αυτό της Σταχτοπούτας που έγινε…

Τόσο πασιφανές

Καίγεσαι για άλλη φωτιά

Στα δικά σου σεντόνια βασιλέυει άλλη μυρωδιά

Άλλη απο εκείνη του κορμιού μου

να αποκοιμάτε στα δικά σου χέρια.

Αναγνωρίζω αυτήν την φλόγα

είναι η ίδια που σιγοκαίει μέσα μου

κάπως άσπιλη και αγνή

γεμάτη όνειρα και έρωτα,

σαν άρλεκιν,

σαν μια γλυκανάλατη φαντασία 

ενός παιδιού τοσο αθώου και συνάμα τοσο καχύποπτου.

Δεν μπορώ πλέον να το αγνοήσω,

η φλόγα…

Στο είπα, τα όνειρα πως, είναι δανεικά

γιατί η ζωή μας, εφευρίσκει χίλιους τρόπους

να καταστρέφει της ψυχής τα ιδανικά,

σε αδιέξοδο να φέρνει τους ανθρώπους.

Στο είπα η ελπίδα, αυταπάτες καλλιεργεί,

σαν παραμύθι που τη σκέψη, γοητεύει

 τέχνασμα λόγου που απλώς, δικαιολογεί

γιατί το όνειρο, μας απογοητεύει.

Στο είπα ο έρωτας, αν μοιάζει, με φωτιά

και, κατακαίει της καρδιάς τα φυλλοκάρδια,

στο τέλος στάχτη, αφήνει μόνο και, βρωμιά

νεκρές…

ΣΤΗΝ ΡΟΖΑ

Με σκέρτσο και με νάζι,

Η Ρόζα η Εσκενάζυ,

Έδιωχνε κάθε μαράζι,

Να μην έπιανε το αγιάζι.

Τραγούδαγε αμανέδες,

Στους μεγάλους καφενέδες,

Σερβίρανε στους μπουφέδες,

Τα ρόδα και μενεξέδες.

Μες στην δική της φωλίτσα,

Ξηγημένη κοπελίτσα,

Ήξερε και την δουλίτσα,

Δεν έπαιρνε την βαλίτσα.

Τραγουδούσε για μπελάδες,

Στους φτωχούς τους μαχαλάδες,

Δίνανε ευχές χιλιάδες,

Όλες…

Εγω τα βρήκα με τον εαυτό μου

Και ας σηκώνω αλλουνών σταυρό

ήτανε φαίνεται το ριζικό μου

αγκάθια ξένα πάντα να βαστώ...

R

Ψάξτε ρε μάγκες λίγο την αλήθεια

κοιτάτε με βαθιά μέσα στα μάτια,

όταν κοιμάσαι…

ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ……

.

Φύσηξε, κι αναπάντεχο δεν ήταν, του δειλινού ο Βορέας.

Όμορφος και δροσερός, δυνατός Βοριάς

σαγήνη, κι όχι μόνο, από πάνω ως κάτω φορτωμένος!…

 Συνηθίζω αυτό που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω 

 συμβιβάζομαι με την άθλια βία της ζωής 

 σιωπώ μπροστά στην αγριότητα του κόσμου 

 και του ίδιου του θεού μου 

 και αυτή η συνήθεια σαν καρφί γυρνάει στα κόκαλά μου 

 άηχη τρομακτικά ίδια αυτή η συνήθεια στο ότι πρέπει να συνηθίζεις 

 τον πόνο 

 τη σιωπή 

 τη μοναξιά 

 το τίποτα 

 στέκομαι λοιπόν ενάντια  στην ικανότητα μου να συνηθίζω 

 στην ικανότητα μου να σταματώ…

Είναι ο έρωτας σου τοσο βρώμικος,

γεμάτος σημάδια απο προηγούμενες

που έχουν περάσει απο την αγκαλία σου.

Τα λόγια σου τόσο ηχηρά,

θαρρώ πως τα έχεις ξαναπεί.

Πώς να νιώσω έτσι?

Ξέρωντας ότι είμαι άλλη μια,

ανάμεσα στις πολλές.

Δεν είναι το πεπρωμένο μου αυτό.

Μάθε με.

Ζητώ να είμαι η μοναδική.

Γνωρίζω πως είναι αδύνατο.

Ο έρωτας σου τόσο φτηνός

μοιρασμένος απο εδω και απο εκεί,

και εγώ μωρό μου…

Ἀδίκως, κυρα-Μπουρκογάτα, τόσον ὁδοιπόρησες.

Οὐδεὶς γὰρ γατ' Ἑλληνόφρων θὰ σοῦ πεῖ "Καλωσόρισες".

~~

Τόσους λαθρομετανᾶστες πιὰ κι' ἄν δὲν ἔχω δεῖ,

τώρα μόλις ὅμως διαρρήγνυμι τὰ ἰμάτιά μου,

θωρών τιναν γαλήν, ἐκ τῆς ὄχθης τοῦ Πριάμου,

κι' ἀντὶ νὰ γράψω διὰ δαύτην ὑπὲρ…

ΔΕΝ ΧΑΡΗΚΕΣ ΠΟΤΕ

Δεν χάρηκες ποτέ,
Η ζωή σου όλη δράμα,
Άμοιρε μου εαυτέ,
Λες μωρέ! σιγά το πράμα.

Δεν χάρηκες ποτέ,
Χρόνια τώρα κάνεις τάμα,
Άρρωστε μου εαυτέ,
Και δεν γίνετε το θάμα.

Δεν χάρηκες ποτέ,
Ούτε είχες ταίρι αντάμα,
Άτυχε μου εαυτέ,
Μοιάζεις ρήγας δίχως ντάμα.

+ 6/10/15
Παντελής.
καλώς σας βρήκα πάλι!!!!!!

Φρόντισα πολύ πρωί- νωρίς,

σαν του ήλιου έσκασε αχτίδα

να βρεθώ, σε στάση αναμονής,

για να καρτεράω την ελπίδα.

Έμαθα πως, κάνει το στερνό

δρομολόι, στη γραμμή ετούτη

κι’ έτσι, αποφάσισα πουρνό…

Κουπλέ

Γεμάτος ο παράδεισος

η κόλαση γεμάτη,

χωρίς ομπρέλα στη βροχή

ξεμείναμε  αμανάτι.

Γεμάτος ο παράδεισος

η κόλαση τα ίδια

προβλέπω να τη βγάζουμε

και, δίχως κεραμίδια.

Ρεφρέν

Τουλάχιστον μας  έμεινε

φιλότιμο από…

Τα πάντα γύρω μου έμορφα

κι όλο πληθαίνουν

οι ροδιές τη νύκτα ανθισμένες

με άνθη πανσέληνα

τη μέρα τα ρόδια όμορφα νιάτα

και γήρατα…

Ἦταν ἔργο τοῦ Θεοῦ.

Εἴδησις: ἑκατοντάδες πιστοὶ σκοτώθηκαν στὴν Μέκκα...





Δύστυχ' Ἕλληνά μου, μὴν πολυσκέφτεσαι, μὴν κωλοκάθεσαι.

Τὴν Λύτρωσιν ἐκ Μνημονίων εἰς τὸν Πανάγαθον ἀνάθεσε.

Μωρ' θὰ τὸ πῶ ξάστερα - καὶ τράβα τὸ ξίφος ἐκ τοῦ κολεοῦ:

ἄν δεῖς χαλασμὸν…

Το...Ταξίδι.

Moυ είχες τάξει

σ΄ουρανούς πως θα με πας..

στην αγκαλιά σου σαν θα μπω

για ένα ταξίδι

όμως φοβάμαι αν θα σε βρω

στο γυρισμό αν θα σαι δίπλα μου,

ή θα χεις φύγει..ήδη.

Και όταν το όνειρο

θα χάσω το τρελό

που σαν την πάχνη

μέσα μου απλώθηκε,

κυρίεψε το νου γλυκά

κι η σκέψη μου αναλώθηκε

Θα μένω μόνη μου

ξανά να ονειρεύομαι

στην αγκαλιά σου να βρεθώ,

και ας…

Τα ματια σου τα πρασινα
ειναι ενα περιβολι.
Και οι χαντρες σου,
που με κοιτουν
ανθη που θελουν ολοι.
Μα ο κηπουρος που
ολα αυτα δικα του
τα εχει κανει.
Τα συντηρει,
τα αγαπα
κανεναν δεν αφηνει
να τα παρει.
Ζουν καλα και
ευτυχισμενοι
μα στο τελος
τελικα γινονται
απο δυο χωρια.

Ήθελα να σ'βλεπα
μια μέρα απ΄το φεγγάρι
να δω πώς περπατάς και πού γυρνάς
κ άν έχεις την ίδια χάρη


Όμως δεν γίνεται αυτό
γιατί δεν θα σ'αφήσω
το σίγουρο είναι αγάπη μου
έπάνω θα σε τραβήξω


Η ευωδιά στο σώμα σου
μου φέρνει τρελλό μεθύσι
θέλω να το πίνω σαν το κρασί
με ότι και άν προκύψει


Ημέρα,βράδυ και πρωί
θα το ρουφάω φώς μου
γιά δώρο θα σού κάνω εγώ
τα λούσα όλου τού κόσμου