Πάνε κι έρχονται τα πλοία

από σένα αδειανά

κι έλεγα η νοσταλγία

ότι θα σε τυραννά.



Έλεγα πως θα τρυγήσεις

φέτος την κλημα…

Με τα πολλά,
ξημέρωσε κι εδώ μιά ηλικία,
στην οποία θερίζουν
οι μη συμβατικοί πνιγμοί.
Παραμονεύουν,
όπου κι αν περιφερθεί η Ύπαρξη
κουβαλώντας μαζί της,
ως μόνη άμυνα
και πηγή σωτηρίας,
όλες τις φορές που γλίτωσε
χάρις σε δύσκολα φιλιά ζωής,
αφού η ανάσα
των λέξεων και των αισθημάτων,
καίει.

Αναλαφρη η Απλοτητα



κερδισε. Φτου ξελευτερια!



Η Δεκτικοτητα την αγκαλιαζει



μια και ξαναπαιζει χωρις να τα φυλά



Η Νοσταλγια αρχισε το μετρημα των ηθικων κανονων



Φτου και βγαινω!



κι αυτην η ευθραυστη σιωπη καρδιοχτυπα



στολιδι της Αυταρκειας , να την!...φτου!



κρυμμενη πισω απο το δεντρο που φυλαμε



ακινητη "καιγεται" , σαν αγαλμα που χαμογελα



Η Απειρια δεν προλαβε , παρ' ολο που διαπερασε τρεχοντας…

Αέρας να φυσά με λύσσα,

κύμα δυο μέτρα στο γιαλό

κι αυτή για το λιμάνι ίσα,

με σαλεμένο το μυαλό.

---------------------------

Με το βοριά να αγριεύει,

να της τρυπάει το κορμί

και μ΄ένα κύμα να θεριεύει,

να πέφτει πάνω της μ' ορμή.

------------------------------------

Κι αυτή εκεί, μέσα στη δίνη,

με τη ματιά απέναντι,

εκεί που ξαφνικό μπουρίνι

της έπνιξε τον…

Αυτά τα Χριστούγεννα

είπα να ξετρυπώσω από το λαγούμι μου

και να κάνω πως σε περιμένω.

Όλα είναι έτοιμα να σε υποδεχθούν,

το σπίτι στα γιορτινά του,

το δώρο με το όνομά σου κάτω από το δένδρο,

το τραπέζι στρωμένο.

Τούτες τις μέρες που τα ουράνια γιορτάζουν,

αν ίσως χάθηκες,

το φως της Γεννήσεως,

το Αστέρι του Χριστού,

θα σε οδηγήσει στον τόπο σου...,

στην καρδια μου!

Αυτή τη νυχτα των θαυμάτων

σε περιμένω.

Γέννηση και…

Κοιτάζω την ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία

και βρίσκω ένα πρόσωπο που κάτι μου θυμίζει.

Στην πρώτη-πρώτη παιδική και τρυφερή ηλικία

σαν κάτι μεσ’ στο βλέμμα του  αχνά να το φοβίζει.

Κάτι απροσδιόριστο φαίνεται να κατέχει

το παιδικό το πρόσωπο κι απ’ τη χαρά του απέχει.

Μικρά φιογκάκια δένουνε τα πεταχτά κοτσίδια,

μα κάποια σκέψη έσμιξε τα παιδικά τα φρύδια

Μπορεί ν’ αναλογίζεται τι έχει να περάσει,

μέχρι…

Σ' αυτό τον τόπο δε χωράς,

το όνειρο αλλού το έχεις χτίσει

κι ας είν' αιτία συμφοράς,

ας έχεις και τους φίλους σου πουλήσει.



Θέλεις να φύγεις για τα κει,

σε μια ελευθερία σκλαβωμένη

και ας μην έχει Κυριακή

και το ανάστημά σου ας κονταίνει.



Όπου βρεθείς εκτός τειχών

δεν είσαι, ούτε ζεις, ούτε υπάρχεις,

ας είσ' ηγέτης των ρηχών,

μια σκάλα ανώτερός τους, ν' άρχεις.



Αυτό κει πίσω σε κρατά

δεμένο σε μια κούφια…

Τούτη η αγάπη κι αν μας έχει φαρμακώσει

κι αν μ' αίμα την ποτίσαμε και δάκρυ ποταμό,

δεν μας αρνήθηκε μα έχει δυναμώσει,

βαθειά πολύ τα φύτρα της, δεν φτάνει στο χαμό.



Τη μια χειμώνας και την άλλη καλοκαίρι,

στου χρόνου η αγάπη μας μοιάζει τις εποχές,

του Φθινοπώρου ουρανός μ' αχνό αστέρι,

ύστερα άνοιξη π' ανθεί, τι έχει αντοχές.



Μία αγάπη που στη μέση του κυκλώνα

τόσες φορές κι αν βρέθηκε δεν έχει νικηθεί,

σε βόλια έπεσε που ήταν…

Μάτια υγρά που με κοιτάνε
μέσα απ' τη φωτογραφία
κι αν αμυδρά χαμογελάνε
δεν κρύβετ' η μελαγχολία.

Δυο μάτια που σε λίμνη πλένε
όπως τα βλέπω αντικρύ μου,
θαρρώ πως για τη λύπη φταίνε
που πλημμυρίζει την ψυχή μου.

Από δυο μάτια κυνηγιέμαι,
μπροστά μου βγαίνουν όπου πάω,
μες τον καθρέφτη όταν κοιτιέμαι,
στα γυάλινα τα συναντάω

                Στη   Σ.

Κάτω από το κόκκινο,
κοχλάζει
η έντασή του,
μετά την αναζωπύρωσή της
σε πράσινο ματιών,
σε άρωμα Συντρόφου
και τη συνεχή παρουσία
μιάς απαλής αφής,
που φτάνει μέχρι το Είναι.

ΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ

Στης αγάπης το φονικό,

Πρόκειται περί κακόγουστου αστείου,

Να μην έχω καταλογισμό,

Λόγω τραυματικού παιδικού βίου.

Στης αγάπης το φονικό,…

Καλώς ήλθατε στην ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού φυλακτού

Τον κρίκο ποιος το έσπασε

και τ' όνειρο ξεγέλασε.

Ποιος την αγάπη βούλησε

και την ψυχή του πούλησε.

Τη μάσκα ποιος τη φόρεσε,

ο ποιος τον άλλο πόνεσε.



Να είσ' εσύ, να είμ' εγώ,

ίσως να είμαστε κι οι δυο.

Εσύ 'σουν μάτια μου αυτός

ο δεύτερος μου εαυτός,

εσύ, εσύ ήσουν αυτός.



Ποιος είν' εκείνος άραγε

που το σταυρό κουβάλαγε.

Ποιος πέρασε μαρτύρια,

πίκρες εκατομμύρια.

Τ' άδικο ποιος φορτώθηκε

κι ένοχος…

Ένα λιβάδι τρίχρωμο για σε η ψυχή μου.
Δέκα εκτάρια φρέσκο χαμομήλι.
Ξένα στα πόδια σου τα μαύρα άρβυλα.
Το πανωφόρι σου όμως όμορφο πολύ.

Ποδοπατούσες το λιβάδι μέρα με τη μέρα.
Τα τρία χρώματα γινήκαν ένα μοναχά.
Ένα θαμπό λαδί απόμεινε στο χώμα,
σαν θα κοιτάξεις απ'το γήλοφο μακρυά..

Νιώθω...
Πάντα...
Αδιάκοπα...
Πριν
και μετά το οτιδήποτε...

Και η φύση μας
απεχθάνεται το κενό.
Και πιο συγκεκριμένα,
κάθε απόγονο φυγής
και ψυχικής άπνοιας.

Πάντα τους ψάχνω καθώς φτάνω

αγκαλιασμένους στο πεζούλι επάνω....

Άλλοτε πάλι ν' ανεβαίνουνε τη σκάλα

με βήματα γοργά, μεγάλα.....

Πάντα τους ψάχνω.....



Όλο θαρρώ πως θα τους βρω εκεί

αγνές μορφές, Νικόλας, Κυριακή

το καλωσόρισες στον ταξιδιώτη

να λένε αυτοί απ' όλους πρώτοι...

Όλο τους ψάχνω....



Φως να σκορπούν έγιναν φάροι,

αχώριστο ετούτο το ζευγάρι.....

Και θα φωτίζουνε τις Π ό ρ τ ε ς

για να περνούν οι…

Τις νύχτες που κυλούν αργά

σε μια σκιά μιλώ στον τοίχο.....

τη διακρίνω καθαρά,

έχει μορφή, στόμα με ήχο.....



Τις νύχτες η σκιά μιλά

μα πέφτει πάνω στη φωνή μου,

λες άγγελος και με φυλά

πάντα εκεί απέναντί μου



Μία σκιά που δε γελά

τα βράδια συντροφιά μου μόνη,

θαρρώ πως έχω βρει μπελά,

όταν θυμώνω μου θυμώνει....



Παίζει μαζί μου η σκιά

και κάνει πάντα ό,τι κάνω

κι αν δει να τρέχουν δάκρυα

κλαίει κι…

Εκεί μπρος την εξώθυρα

του πατρικού μας η κυρά,

εικόνα αγαπημένη.

Σε χωρισμό, σ'επιστροφή,

ως να γυρίσω τη στροφή

και να με περιμένει.



Εικόνα μου πανέμορφη,

σαν βγαίνω από τη στροφή,

να τη, εκεί η κυρά μου.

Ορθή στο πέτρινο σκαλί,

μια αγκαλιά να με σφαλεί

το συναπάντημά μου.



Καθώς γυρνώ σ' επιστροφή,

στου δρόμου εκείνη τη στροφή,

κάλμα, πιάνω λιμάνι,

μα σαν τελειώνει η γιορτή,

στα ανοιχτά η…

Σ' έστησα εαυτέ απέναντί μου,

με χίλια δυο κατηγορώ,

φταίχτη για όλα τα δεινά μου

εσένα μόνο θεωρώ......



Στον τοίχο σ' έστησα κι απάντησέ μου,

πότε μ' αγάπησες εσύ,

σε ένα παραστράτημά μου

αν έχεις δώσει άφεση......



Σταμάτα πια τα τύμπανα πολέμου,

ας κάνουμε ανακωχή.

Για ένα λάθος εαυτέ μου,

μη με γεμίζεις ενοχή......



...........................................................................

Και τώρα εαυτέ…