Λαμoγιά

(νόσος πάνδημος)

Λαμόγια εδώ λαμόγια εκεί

λαμόγια πάρα πέρα

λαμόγια ο τόπος γέμισε

βρωμίζουν τον αέρα.

Λαμόγια στο Γιουνανιστάν,

λαμόγια πως φυτρώσανε

και στο Ισπανιστάν,

κι όλο τον κόσμο ζώσανε;

Τη λαμογιά ποιος έσπειρε

και ποιος καλλιεργεί;

Θα ‘ρθει η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

η ώρα δεν αργεί.

Μήπως αθώοι Γερμανοί

της Ζίμενς τα κοράκια

της Μπούντεσμπανκ μήπως παιδιά

και της Μερκέλ…

αμιλητες ανθρωπινες φιγουρες

σκιες αλλοτε γρηγορες

αλλοτε αργες

αμιλητες μεταξυ τους

αδιαφορα προσπερνούντε

στην αποβαθρα στεκοντε

αμιλιτοι κορμοί

ακαμπτοι και οκνηροί

δυο τραινα σε ταχυτητα

αποτομα σταματουν

πορτες ανοιγουν βιαστικα

οι σκιες μετακινουντε βιαστικα μηχανικά

στριμωχνοντε σαν πιγκουίνοι

σε λιγοστη ακτη τον χωρο τους

να βρουν ορθιοι να σταθουν

εκει ακίνητοι να…

https://youtu.be/7CoY9Eq_ato

Ερμηνεία: Σπύρος Παπαδήμας

Μουσική: Χρήστος Γιαννόπουλος

Να μ' αγαπάς καρδούλα μου

κι αν έχω γονατίσει

δεν είναι που όσοι λάτρεψα

μ'…

Απ’ τη ζωή μου, θ’ αφαιρέσω

τα συγγνώμη…

το καραβι ξεκινησε ενα πρωινο

ομιχλη το ειχε μεσοπελαγα καλύψη

και εγω στην προβλητα σε κοιτουσα

να χανεσε στην ομιχλη

σε κοιτουσα να χανεσε

σαν ονειρο στον υπνο μου

 δεν μπορουσα να σε πιασω

να σ'αγγιξω

να σε κρατησω κοντά μου

η ομιχλη σε εκρυβε

σε απομακρυνε ολο πιο μακρυα

σαν ονειρο που ήρθε και εφυγε

οι αναμνησεις θαμμενες

το μυαλο θολό βαρύ

η καρδιά…

κοιτώ τον ουρανό

και αγγιζω τον ΘΕΟ

κοιτώ στήν γή

και αγγιζω τήν μορφή σου

μορφή χαμένη

μεσ'το νού μου

στα όνειρα μου πέρνης μορφή

σ'αγγίζω

μονο τοτε με κυριευεις

γινεσε ενα με μενα

νιωθω την ζέστη του κορμιού σου

τον χτυπο της καρδιας σου

εγινες ενα  σωμα μια ύπαρξη

σ'άγγιζω

δεν ακουω δυο καρδιες

παρα μονο μια την δική μας, ενας χτύπος

μια ψυχή ,ενα σωμα,

ενας ψιθυρος ενα…

   Οπως η σταλα το κρασι

αδειαζει απ το βαρελι

ετσι η δολια μου η ζωη

στεγνωνει σαν κουρελι

μα η ζωη δεν ειν κρασι

που μπαινει σε μπουκαλι

ειναι αθανατο ποτο

για…

ΑΓΑΠΑ-ΑΓΑΠΑ

Αγάπα-αγάπα,

Μη κάνεις πια άλλη τράκα,

Αγάπα-αγάπα,

Μη πιαστείς πάλι στη φάκα,

Αγάπα-αγάπα,

Βάλε του κύρη σου τη βράκα,

Αγάπα-αγάπα,

Στ’ άψε-σβήσε και τάκα-τάκα,

Αγάπα-αγάπα,

Να γίνει η μόνιμη σου ατάκα.

Αγάπα-αγάπα,

Και δεν θα χαθείς στη στράτα,

Αγάπα-αγάπα,

Να ξηγιέσαι μ’ όλους σταράτα,

Αγάπα-αγάπα,

Να νιώθεις ξανά στα νιάτα,

Αγάπα-αγάπα,

Να ‘ρθουνε καλά μαντάτα,

Αγάπα-αγάπα,…

Τα κατακόκκινα σου χείλη,

γλυκά και ζουμερά σαν το ροδάκινο,

ομόρφαιναν τ’ ανοιξιάτικο δείλι,

σβήνοντας κάθε πικρό παράπονο.

Τα χείλη αυτά τόσο γλυκά,

που κοσμούσαν την αρχή του ουράνιου τόξου,

με όλα τα…

Κουπλέ

Πακέτο άδειο, όνειρα σκόρπια…

     Αθανασία!

Κουβέντα στην κουβέντα

ώσπου να ψιχαλίσει

τα όμματα

ο Θανάσης

να σου η Αθανασία!

Τόσο πολύ του άρεσε

λες κι ήταν χθες.

Σαν το μπουμπούκι

 σ` όνειρο!

Μη το ρωτάς αν τ`

άγγιξε.

Το σίγουρο ήταν

κάθισε

το άνοιγμα της άνοιξης

εις το διηνεκές…

Τάσος Παντ. Δασκαλάκης

Μέσα στη νιότη πάντα ψάχνω για το χρόνο,

σ' αυτή που σε 'φερε στους ώμους μου γεράκι

ξερνούν τις φλόγες τους της μέρας μου οι δράκοι

μέσα απ' τα έγκατα της γης που θα ματώνω.

Μες την ομίχλη, του καιρού μαργαριτάρι

πυκνά τα νέφη που σκεπάζουν μαύρα μάτια,

κρύβουνε δάκρυα της ψυχής τα μονοπάτια

και το μεγάλο της ζωής το αλφαβητάρι.

Τα καλοκαίρια τη ζωή μου θα αντιγράφω

πάνω σε φύλλα λεμονιάς, ροδιάς και δυόσμου,

τραγούδια ανθίζουν στα ραδιόφωνα του…

Ο Ασβέστης κάτασπρος συνέπραττε με τις ηλιακές ακτίνες

διαχέοντας στην ατμόσφαιρα το φανταχτερό φως του ηλίου

Τα άνθη συνηγορούσαν στην φαντασμαγορία

περιλούζοντας τον αγέρα με το ευωδιαστό νέκταρ τους 

Ένας παράδεισος... με σάρκα και οστά.

Κατα Ματθαιον



(ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 23)

27 Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απέξω βέβαια φαίνονται ωραίοι, αλλά από μέσα είναι γεμάτοι…

Για τον έρωτα λιώνει κ’ υποφέρει

η καρδιά μου απ’ αυτόν τον φτερωτό θεό,

στη ψυχή μου ευτυχία φως να φέρει

το σώμα σου καθώς θαυμάζω το καμαρωτό.

Πόσες ώρες ανούσιες στεκόμουν,

ξαπλωμένος ανάσκελα στη κλίνη,…

Χάρτινη η καρδιά του διπλανού μου και φοβάμαι μήπως την κάψω, με την αγάπη που θέλω να του προσφέρω.

Πύρινη η ματιά μου και φοβάμαι μήπως τα μάτια μου τον πληγώσουν.

Ρόδινη η ζωή του διπλανού μου και φοβάμαι μήπως άθελά μου την καταστρέψω....

Με αγάπη έπλασε το χέρι του Θεού

και τα ευλόγησαν η αλμύρα και ο χρόνος ,

βράχια μοναχικά ... διάσπαρτα παντού

κορμιά που γέννησε της θάλασσας ο πόνος .



Μέσα στο πέλαγος στέκουν αγέρωχα

φρουροί αρχέγονοι το φως υπηρετούνε ,

χαίρονται τη ζωή και ερωτοτροπούν

τα μυστικά του κάθε κύματος ακούνε .



Καράβια χαιρετούν κι ύστερα χάνονται

κάθε φορά που η παλίρροια τα σκεπάζει ,

πρωτού περήφανα ξανά αναδυθούν

και στοργικά τα χαιδέψει…

Ζωή μου περασμένη,

χρόνια εαρινά,

για σας είμαι μια ξένη,

ξαδέρφια μακρινά.



Στου χθες το καλντερίμι,

πια παρατηρητής,

κοινό με το αγρίμι,

ψάχνω για κάτι τις.



Στα αποτυπωμένα

-φόντο μενεξεδί-

Κάπως θυμίζει εμένα

το γελαστό παιδί.



'πο τρεχε σαν τη σφαίρα,

Λαγκάδι-Παναγιά

κι απ' το χωριό το…

Κλινοσοφιστὴς, αὐτὸ τὸ ἱερὸν τέρας ποὺ θέλει νὰ σοῦ στεριώσει ἕνα νῆμα

σὰν τὸ Γιοφύρι τῆς Ἅρτας, ἀχαΐρευτε Αἰνειὰν, ἔγραψε:



ἄν ἡ σάτιρά μας τελειώσει,

θεός τις μᾶς ἔχει προσημειώσει.



Ὡς πρὸς τὴν Σάτιρα, ξεφούσκωσεν ἡ ἀπορία σου;

Δὲν σκέφτεσαι,…