Δύο φράσεις παν να βγουν

νοσταλγούν να ειπωθούν,

απ' την μνήμη που κοιτώ

της Ψυχής το Δυνατό.



Δύο λόγια ξεχασμένα

μες σε τρίσβαθα αφημένα,

πριν η ώρα τους να φθάσει

και να ειπωθούν με τάξη .



Είν΄το πριν ή το μετά

που θα δώσει τη Σειρά,

σε μια θέση που ζητά

της Αγάπης ή του Έρωτα

την Λησμονιά.



Κι αν το ένα ξεχασθεί

τότε ο ( Χρόνος ) θα χαθεί

μες το πέλμα του Θεού

που…

Με το μαντήλι της σιωπής....... τη δένω την πληγή μου.........
σφιχτά - σφιχτά.... μην ακουστεί...... τι κουβαλώ μαζί μου.........

ηλιάννα λυκούδη

Ναυαγώ σε λόγια εξαίρετα / Ναυαγώ σε έργα αυθαίρετα
Ποιος ήλιος θ' ανατείλει
στο άναρχό μου σώμα................ ;

ηλιάννα λυκούδη

Σπάσε τους κάβους 
άφησε λευκά πανιά
για νερά-λάθη........

Ηλιάννα Λυκούδη
("Μην κάνεις ζαβολιές" 53 Χαϊκου, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007)

Κλείσε τα μάτια

και δες το κόκκινο..

που ζεσταίνει

που θυμώνει…

Είναι ανέμελη η Σιωπή

σε ένα Ήχο της Καμπάνας

που καλεί...

Μια Προσευχή σε ένα Αστέρι

που Ανατέλει στη Ζωή,

κλάμα που αφήνει η πνοή

σ' ένα Σταυρό που προσκαλεί,

σε ένα δέσιμο που κλείνει η ψυχή..

Αναρωτιέσαι στη στιγμή

για ένα Θαυμά που ξυπνάει

στην Πληγή,

ενός Ανθρώπου που ανασαίνει

το πρωί,

όταν τα φύλλα ενός δένδρου

κάνουν κίνηση που αφήνει

η Προσταγή,

ενός Ανέμου

που αφέθηκε…

Η απλότητα είναι η μόνη αντιμετώπιση του όποιου προβλήματος τη στιγμή την οποία το πρόβλημα προκύπτει.  Αντίθετα, η πολυπλοκότητα είναι μια διασπαστική διαδικασία, ένας κατακερματισμός του προβλήματος, είναι ένας τρόπος αναβολής της λύσης και γι’ αυτό μη λύση.

Σαν τις σταγόνες

της Βροχής

που λειώνουνε το Χιόνι

αφήνει την Σφραγίδα του

το Χώμα όταν στεγνώνει . . .



Μια μολυβιά στον Άνεμο

και ο Χάρτης να διπλώνει

σ' ένα Βοριά Κατακτητή

κι ένα Νοτιά που λειώνει...



Στο χέρι τ' αποτύπωμα

απ' του Ουρανού Μελάνι

και στο χαρτί της Θάλασσας

σαν βγούμε για Σεργιάνι . . .



Δυό Λέξεις πές μου μοναχά

πως η Αγάπη και η Χαρά,

στο στήθος έχουν…

Μου σαλεψε το λογικο

καποιος τρελλος φακιρης…

Έφυγα ξανά
για ταξίδια μακρυνά
με την Αγάπη Οδηγό
και την σκέψη Πλοηγό...

Ο Καιρός είναι ψυχρός
και ανέμελλα φτωχός
είναι όμως Δυνατός
και κατα Βάθος Πονηρός..

Η Αλήθεια μου Μιλά
και το ψέμα αλλυχτά
δυό Δυνάμεις που μπορούν
μες το Χρόνο να τα Βρούν.

Δυό Πηγές Συμπαντηκές
που χωρίσθηκαν στο χθες,
ένας Μύθος που μπορεί
να χωρέσει στη Ζωή !

οσο στην αγκαλια σου με κρατας

εγω θα ακουω τη καρδια σου

μα χθες που τολμησες να με αφησεις

γυρισα τη πλατη στη ματια σου

βουρκωμενη περπατησα για λιγο

σκυβωντας προσπαθωντας να το κρυψω

και τοτε ενα χερι με επιασε δυνατα

με τραβηξε με γυρισε για να αντικρισω ματια γαλανα

καποτε με ταξιδευαν αυτες οι θαλασσες

με ταξιδευαν μακρια

μα τωρα το καραβι βουλιαξε

και καμια ανασα

καμια ψυχη

δεν ειναι εκει για…

Ένα ταξίδι, μάτια μου,

ήθελα να σε πάω,

να δεις πόσο σε σκέφτομαι

και πόσο σ' αγαπάω.

Μα χτες δεν βρήκα ανοιχτή

την πύλη όπως πάντα,

μ' είχανε διώξει απ' τη δουλειά

μαζί μ' άλλους…

ακομα και οταν εισαι πλαι μου

νιωθω πως μονη στον ουρανο πετω

γιατι καποτε ησουν το γλυκοτερο χαδι μου

μα τωρα εισαι πια ενα παθος σβηστο

ενα λεπτο

ενα λεπτο μονο θελει μια φλογα να παγωσει

και ο θεος εδωσε μια ολοκληρη νυχτα

ετσι οτι ζησαμε το ξεχασε η καρδια

οτι ειδαμε το ξεχασαν τα ματια μου τα δακρυσμενα

μα ισως εσυ δεν το καταλαβες

κι εγω δεν ειχα το θαρρος να στο πω

πως εμεις οι δυο αγαπηθηκαμε

μα…

ΣΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Στων τρελών τα λόγια,

Πέρα από δρομολόγια,

Στων τρελών τα λόγια,

Κλείνουνε τα υπόγεια.

Μες το θολό το νου τους,

Το σκοτεινό του ουρανού τους,

Μες το θολό το νου τους,

Μάρτυρες του αληθινού τους.

Στων τρελών τα λόγια,

Κομπάζουν και τα σόγια,

Στων τρελών τα λόγια,

Γράφονται αναλόγια.

Μες το θολό το νου τους,

Η άρνηση του διπλανού τους,

Μες το θολό το νου…

ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗ,  Δευτ.  14 Ἀπρ.  2014 4:34 pm

Χρυσές οι ώρες της σιωπής

πριν βγει ο ήλιος και καείς

ταλάνισα τις λέξεις

τυράννησα μιαν προσευχή

για να έχει κρότο η ευχή

πριν να με σημαδέψεις

Δεν έχει σήμερα γιορτή

ανήμπορη μες στη σιγή

κρατώ τον εαυτό μου

για να ξορκίσω τα φθηνά

μικρά ερωτηματικά

πριν γίνουν σύντροφός μου

Κάπου στα δάκρυα της βροχής

ανάσανα μια στιγμή

δική σου εικασία

μα κατρακύλησες νωρίς

το ουράνιο τόξο πριν να δεις

έγινες…

            Το φως!

Βρίσκει νερό και χώνεται

χρωματιστό τη μέρα

μα σ` αντικείμενα γυρτά

θολώνει τον πυθμένα.

Όλες οι απομιμήσεις του

ανάποδα θωρούνται

πολλές τους λεπτομέρειες

Θαμπώνουν κι αιωρούνται…

Τάσος Παντ. Δασκαλάκης

Γαλάζιο πάθος,

μέσα στη καρδιά,

λουλουδάτο άνθος,

με υπέροχη ομορφιά.



Ένα ήρεμο κύμα,

γαληνεύει τη ψυχή,

γλυκό σαν ποίημα

κ’ ιερό σαν προσευχή.



Σκουρόχρωμα μαλλιά,

ανεμίζουνε στη φύση,

η ολόθερμη αντήλια,

ποτέ μου δε θα σβήσει.



Ένα χάδι στοργικό,

τις σκέψεις απαλαίνει

και φιλί ρομαντικό,

την καρδούλα πως…

Όπως το Όνειρο

που αφήνεται,

σε χέρια Θεϊκά

έτσι και ο Νους αφήνεται

να ρέει μες την Καρδιά.



Ένα σκαλί μας η ζωή

που εύκολα πατάμε,

όταν τα χρόνια αφήσουμε

στο Χώρο που Γυρνάμε...



Μες τον Καθρέφτη

που κοιτώ

βλέπω μια οπτασία,

της Φαντασίας την Καρδιά

που ανήκει στα Βιβλία...



Σαν βήμα στο Κενό

που χέρι ζωγραφίζει,

ανάμεσα στο Δάπεδο

όπου ο Ήχος το…