ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΗΣ

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΗ

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΜΟΥ ΛΕΕΙ

ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΠΛΗΘΩΡΙΚΗ...

(ΞΕΧΝΩ) ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

ΓΙΑΤΙ ΕΝΑ (ΠΡΕΠΕΙ)

ΜΟΥ ΜΙΛΑ

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΣΥΛΛΟΓΑΤΑΙ

ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ...

ΣΕ ΔΙΛΗΜΜΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΩ

ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΣΤΑΘΩ

ΣΕ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ

ΑΡΧΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ...

ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

ΒΛΕΠΩ ΤΑ (ΟΜΟΡΦΑ)

ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ

ΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

ΕΧΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΛΟΥΝ...

Ο ΧΡΟΝΟΣ…

Κι αν γράφω με το χέρι (μου)

μια Ποίηση -γεμάτη-

απόσταγμα της Έμπνευσης

και της Ζωής (σου) το κάτι.

Πάει η ώρα 10΄

και σε σκέπτομαι Πολύ,

στο παρα κάτι προσπερνάω

του Χρόνου τη μορφή.

Αφήνω (αφηρημένα)

Δυό Σκέψεις που (μεθούν)

τον Ήλιο που 'χεις μέσα

και Ολόγυρά (του) γυρνούν...

Χρυσάφι στα μαλλιά σου

αφήνω απαλά

που μες τα δυό σου χέρια

ενώνονται κι αυτά..

Για μια στιγμή μονάχα…

ΣΤΟΝ ΝΤΟΥΝΙΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ

Θέλουν τον ντουνιά να χαίρονται,

Μα εγώ μαύρο να τον βλέπω,

Όλα βουνό να μου φαίνονται,

Και να απορούνε πως στέκω.

Θέλουν τον ντουνιά να χαίρονται,

Μα εγώ μανούλα μου να κλαίγω,

Τρελές σκέψεις να μου έρχονται,

Και στους φίλους να μην τις λέγω.

Θέλουν τον ντουνιά να χαίρονται,

Μα εγώ μαζί του να τα έχω,

Τον εαυτό μου να μην καταδέχονται,

Κι ούτε που να το…

Με τα μάτια της ψυχής σου

γνώρισα εσένα πιο πάνω από εμένα

Με τα μάτια της δικής μου

γνώρισα εμένα πιο πάνω από εσένα

Ενώσαμε και αγκαλιάσαμε

τα πέταλα μας σε μια ζωή ψυχής

ανάμεσα μας

Με ένα κοίταγμα ψυχής όπως εμείς

καταφέραμε να βρούμε,

με ένα άγγιγμα βροχής όπως μόνο εμείς

λουστήκαμε…

Το φως της αγάπης ατενίζω με χαρά,

έσβησαν τα αχανή σκοτάδια,

της ευτυχίας είναι γλυκά τα χάδια,

την ψυχή μου απαλαίνουν στοργικά.

Το κορμί σου Μελίνα,

λουσμένο απ’ του ήλιου την ακτίνα,



Στα ματάκια σου τα καστανά,

βλέπω γιοφύρια φωτεινά.



Τι όμορφη που ‘σαι Μελίνα,

της καρδιάς μου γιομάτη φίνα,



Σε κοιτάζω μια νύχτα με καμάρι,

κάτω από το στοργικό φεγγάρι.



Αφού με έχεις κατακτήσει,

ο έρωτας σαν λουλούδι έχει ανθίσει,



Το πάθος έχει την μορφή σου,

μες σε κήπο του…

Σαν μια Νεφέλη

από ψηλά

που ακούει το Βήμα

στο χώμα,

αφήνεται στον Άνεμο

και σου μιλάει το Γιόμα...

Πίστεψε μέσα σου Βαθιά (αυτό που πιστεύεις)

και μην αλλάξεις

γνώμη,

παρά μονάχα μια φορά

αν είναι για Συγνώμη (Λάθος)..

Στα Χρόνια αυτά που έρχονται

ίσως αλλάξουν

τόσα

όσα ο Χρόνος δεν

μπορεί να κλείσει

σε μια Πόρτα...

Κι αν στα Μάτια μου

μπορείς τη Σκέψη

να…

Κοιτάζω στον Ορίζοντα

Αχνή φιγούρα η Σκέψη (μου),

Περιδιαβαίνοντας τα

Σύννεφα

ο Ήλιος στο Απένατι Βουνό Γελά...

Είναι άραγε η Ώρα των ΘΕΩΝ ;;;

Και γιατί οι Θεοί μας Καταδέχοντε ;

Ίσως γιατί θέλουν να γίνουν Ίδιοι

με μας

για μια Στιγμή ...!

Ας αυτοσαρκαστούμε

λοιπόν μπροστά τους

για να δούνε τα ενδόμυχα

της ψυχής μας.

Ακροβατόντας στο χρόνο

διψάμε για την Πτώση..

Με την Πτώση όμως…

Η μέρα μεγαλώνει
και η νύχτα υποχωρεί,
γιατί ο Χρόνος τρέχει
και γίνεται Παιδί...
Βλέπω κάπου τη Σκιά σου
που κρύβει η Σιωπή,
και βρίσκομαι μπροστά σου
σαν Όνειρου (πραγματική) Ζωή ..
Παλμούς μετράω τόσους
που κρύβει η Καρδιά,
και βρίσκω άλλους τόσους
όταν το Τηλέφωνό (σου) κτυπά...
Στ' αυτί σου ψιθυρίζω
αυτά που αγαπάς,
και ηχόχρωμα αφήνω
στη Μελωδία που Αγαπάς...!

Στο ξιδι δεν τις εβαλα

Στ αλατι δεν τις ειχα…

Πάνω στο Γέλιο (σου)
ακροβατώ,
ρίχνω και μαζεύω Άγκυρα στο θεό...
Δυό βήματα η ζωή μικρή
μεταίχμιου στάλα δοτική,
με το ένα πόδι (σαν) σε χορό
και τ' άλλο δώθε να θωρώ.
Όλα πάνω σε σχοινί
και ο Θεατής να καρτερεί
μπροστά του το Θέαμα διπλό
και όλα ακροβατούνε στο κενό..
Για μια Αλήθεια
που μπορεί
να ημερώσει τη Ψυχή
σε μια Παράσταση μπροστά
όπου όλα είναι Δυνατά...!

ΛΗΘΗ



Το λάβαρο της ψυχής μου κατέθεσα

μπροστά στα πόδια σου...

Τα σκήπτρα της καρδιάς μου έδωσα

μέσα στα χέρια σου...

Με πορφυρό χιτώνα βασιλιά

σε έντυσα...

Σε θρόνο χρυσοκέντητο να καθίσεις

σε έβαλα..

Με τα δάκρυα μου, σε έπλυνα...

Με τα μαλλιά μου σε στέγνωσα.

Νύχτες ολόκληρες περνούσα

διαβάζοντας τ’αστέρια..

Το φεγγάρι να αχνοφέγγει

Κάθε αυγή κοιτούσα..

Όλες τις επιθυμίες…

Στα μπαλωμένα μπλουζάκια που καλύπτουν ακόμη τα κύτταρά μας

Στα καπέλα που δεν φορέσαμε όπως θελήσαμε

Στα χαμηλά ταβάνια που μας έκρυψαν το μπλε και ρουφήξανε τη σκέψη μας

Στο μοβ λαμπατέρ που του κρεμάσαμε ανέμελα ένα όνειρο και στέγνωσε

Στις μαύρες κουρτίνες που δεν τολμήσαμε να ανοίξουμε στο κόκκινο

Στα ξύλινα παγκάκια που επάνω τους χαράξαμε ονόματα και φράσεις

πριν πεθάνουν μέσα μας

Στην υπόσχεση που δώσαμε ξέροντας πως δεν θα κρατήσουμε

Στην…

ΑΣ ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ

Με ξεχνούν δικοί και φίλοι,

Γιατί τους κάνω ρεζίλη,

Και τη πίκρα απ’ τα χείλη,

Διώχνουνε γάτες και σκύλοι.

Μα ας έφτασα στον πάτο,

Δεν το βάζω άλλο κάτω,

Με το συναξάρι γιομάτο,

Θωρρώ την φλεγόμενη βάτο.

Δεν έχω δουλειά και σπίτι,

Με φωνάζουνε αλήτη,

Μα έχω πλάι τον προφήτη,

Όπως το φτωχό σπουργίτι.

Μα ας έφτασα στον πάτο,

Δεν τα κάνω άνω-κάτω,

Να τα…

Της  δημαγωγίας  ειδεχθής  πηγή,

ορίζεται η ευφράδεια…

  Του λόγου οι κορώνες  χωρίς  υπερβολή

…διδάσκουν την ακράτεια.

Ελάχιστοι προσόντων λαλίστατοι ,εκλεκτοί,

τολμούν, με υπονοούμενα

εν’ τη ρύμη του λόγου, με μια  παραβολή

ν’ αλλάζουν, τα  εννοούμενα .

Στ’ αληθές  φροντίζουν,…

Κόσμος πάει κι έρχεται,

κόσμος μπαίνει - βγαίνει.

Μα μόλις 'ρθεις εσύ,

ανατριχίλα στο κορμί,

ανατριχίλα στη ψυχή.

Μα τι να κάνω, τι να πω;

Όλα πια τελειώσαν.

Ένα μόνο σκέφτομαι εγώ,

πως αν έτσι είναι γραφτό

μια μέρα θα σε ξαναδώ.

Αυτό θέλω, αυτό ζητώ.

Γιατί το ξέρουμε κι οι δυο

πως πολύ σε αγαπώ.

Θα είμαι πάντοτε εδώ

και για εσένανε θα ζω. 

Κι αν το αμάξι χάλασε
μες τη διαδρομή,
ο χρόνος δεν σταμάτησε
και έδειξε πνοή.
Τα χελιδόνια ήρθανε
και πέταγαν ψηλά,
κι ένα ταξίδι έκαναν
περνόντας Γολγοθά..
Τα λιόδενδρα π' ανθίσανε
και έδωσαν χρώμα στη ζωή,
Δοξάσαν το Αθάνατο που
ρέει απ' την Πηγή...
Η Ανάσα που λογάριασε
χωρίς την εκπνοή,
βρήκε κόντρα τον Άνεμο
και έγινε Μικρή..