Σφυρίχτρα δημιουργική...

Σφυρίχτρα μου νεανική

Και κόκκινη κονίστρα

Τα  σπλάχνα μου γαλήνεψε

Να στοχαστούν περίσσια...

Τα ζόρικα ετελείωσαν

Στην ήρεμη πλατεία

Όταν το σώμα ηρεμεί

Γίνετ` η Ελλάδα μία...

Κι αυτό είναι τόσο δυνατό 

Που τ` άκρα χαλαρώνει

Να δούνε το θεσμό αυτό

Να βγαίνει απ` τη ραστώνη

Να φεύγει απ` τ` ανοργάνωτα

Να δίνει τα κλειδιά…

Άνοιξε το τεφτέρι σου- Και σβήσε.

Ότι περνά απ το χέρι σου- Και κλείσε…

Τις νιότης βερεσέ- Φάλτσα πορεία.

Με ψευδαισθήσεις αγκαζέ - Υφαίνει η  ιστορία.

Φύλλο πορείας σου έδωσαν -Και τράβα!

Έρημοι. Πάγοι. Εσμιξαν- Με του ματιού τη λάβα.

Το δάκρυ  θάλασσα καυτή-Αυτό ορίζει.

Δυο απλωτές ως την ακτή-Και σε ζορίζει

Κλείσε παλιούς λογαριασμούς-στα όνειρά σου.

Χάρτης μ αιώνιους   χρησμούς-τα…

Δεν υπάρχουν τελειωμένα

όσα κι αν τραβήξεις χι,

τα 'χουν καταγεγραμμένα

το μυαλό και η ψυχή.

Λες πως ρίχνεις στον Καιάδα

της ζωής σου τις πληγές,

όμως νιώθεις την πικράδα

σε ανύποπτες στιγμές.

Ανυπόταχτος αντάρτης

το…

Μιά πρόθεση

σαπίζει

πάνω στη γλώσσα.

Σε λάθος σημείο

σ' επικίνδυνο σημείο.

Γίνεται σιγά σιγά άκαιρη,

στεγνώνει,

σκληραίνει,

κι αν παρασυρθεί

απο τα γλαφυρά χρώματα

μιάς διαλαλούμενης δειλίας,

θα σκωτώσει αθώες στιγμές.

Ανάλαφρο περπάτημα

σε πείσμα των καιρών,

της λεύκας κατευόδιο

σε πτώση των βροχών.

 …

1.

Η καπαρντίνα

δε φτάνει για νασκεπάσει

αυτή τη ξαπλωμένη φιγούρα,

αλλά σίγουρα,

απο κάτω της κοιμάται

άλλο ένα παιδί,

που ιριδίζουσες υποσχέσεις

το διαβεβαίωναν

πως όλοι οι δρόμοι του ανήκουν.

2.

Γόνιμες διαθέσεις,

περιμένουν

την πρώτη τους βροχή

απο ελπίδα.

3.

Τέλος οι τριγμοί του πατήματος.

Το έδαφος είναι εξαιρετικά γλιστερό,

γεμάτο πεσμένα…

Για την παγγαία

που χωρίστηκε στον παράδεισο,

λίγο πριν τα κομμάτια της

επωμιστούν απο μιά ζωή,

το κλειδί της επανένωσης

δόθηκε στα χείλη.

Οι προεξοχές του ενός ζευγαριού,

να ταιριάζουν απόλυτα

στις εσοχές του άλλου.

Τη βρίσκουμε στ` αστέρια…

Πάμε μαζί αλάθευτα

Στων στίχων τα φεγγάρια

Ολόγιομα όταν φτιάχνουμε

 Να ορίζουμε τη στράτα

Τη ροδαλή τη ρότα μας

Η αυγή να δυναμώνει

Κι ο χρόνος μ` αμεσότητα

Τα μάτια να μυρώνει

Μάτια που όταν κοιτάζονται

Αρχίζουν τα μεράκια

Τις αγκαλιές ζεσταίνουνε

Μ` αφάνταστα φιλάκια

Τον κόσμο να εκπαιδεύουνε

Ν` αφήνει τα…

-χαίρε μέγα σύντροφε !

-καλώς τον Οτσαλανοδότη μας !

-τι αχάριστος λαός πνεύμα οξύμωρο !

-πές το ψέματα

- μήπως μας λείπει τίποτα ?

-απολύτως τίποτα !

-μήπως πεινάνε τα παιδιά μας?

-όχι φυσικά !

-μήπως έχουμε άνεργους στην οικογένεια?

-όλοι έχουνε καλοβολευτεί !

-ε τότε γιατί ξεσηκώθηκαν?

Μαράκος

Φέρνω τη βόλτα μου αργά-

μια λέξη θα με πάρει-

χέρια στο πάτωμα βαριά

σαλτάρω στο φεγγάρι

μια ζωγραφιά είν η ζωή

και μένει τυπωμένη

στου άπειρου χρόνου τη ροή

το σάλτο μου θα…

Ποιός ξέρει

ποιές θα 'ναι

οι επιπτώσεις

απο τη ραδιενεργό ακτινοβολία

της αύρας σου...

Για την ώρα,

κρατά καλά η ακεραιότητα

που επενδύει

τη ψυχραιμία σου,

αν κι αρκεί

ένας οξύς σπασμός γεγονότος,

για να φτάσει στ' αυτιά

ο τριγμός της ψυχής,

εξαιτίας

ενός λυγμού

που βρισκόταν υπο πίεση.

Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω…

Αν κι επιλέχτηκε πρώτη

η αιτία,

γυμνή

και τρομερά καθορισμένη,

προορισμένη

για την καλύτερη θέση

στην προθήκη των αμετάκλητων πράξεων,

βρέθηκε πάλι τρόπος πνιγμού της.

Αυτή τη φορά,

απο τη γύρω της

αυθαίρετη δόμηση προφάσεων.