Σ' ακούω, βήμα ελαφρύ,

εκεί πριν να χαράξει.

Κρατάω την ανάσα μου

μη κάτι σε τρομάξει.

-------------------------



Μη σε ταράξει και χαθείς

τον κάθε ήχο σβήνω.

Κοίτα, μια στάλα έγινα,

στο χάδι σου μικρύνω.

-------------------------



Δες με σταλίτσα γίνομαι

πλάι μου να ξαπλώσεις,

κάποια απ' τα χρωστούμενα

είναι καιρός να δώσεις.

===================



Σκιά αγαπημένη μου,

μη φεύγεις, δεν  φοβάμαι.

Όσο το…

Έφυγες έτσι ξαφνικά

 Στα μέσα του χειμώνα

Σε πήρ'ο χάρος μυστικά

 Μ’ένα φιλί στο στόμα

Ήσουν λουλούδι τρυφερό

 Κι ας ήσουν γερασμένη

Σε κάθε δύσκολο καιρό…

Κουπλέ

Αξίζεις,  γιατ’ είσαι  κορυφαία  στο ψέμα

αψίδα θριάμβου να στήσω για σένα,

βελούδινο  εμπρός  σου  χαλί  ν’  απλώνουν 

κι’  αμέτρητα   πλήθη, να σε  εξυψώνουν.

Λουλούδια να ραίνουν για το πέρασμα σου

παιάνες  να παίζουν οι μπάντες  μπροστά σου,

αγήματα  δίπλα …

Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες της φωνης.

Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες της ψυχης.

            Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες της καρδιας.

              Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες της βραδιας.

                 Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες του ερωτα και του παθους.

                   Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες της αγαπης και του λαθους.

                      Ζητω εμεις οι δυο βασιλιαδες των ονειρων και των αστεριων.

   …

Με μια ματια ματια σου γυρισα σελιδα στη ζωη.

Με μια ματια σου εδωσα νεο χρωμα στη στιγμη.

Με μια ματια σου απαθανατισα ενα νεο κοσμο μεσα 

στη δικη σου τη ψυχη.

             Με ενα βλεμα σου γυρισα ταξιδι αγκαλια μαζι σου τη γη.

                Με ενα βλεμα σου γνωρισα τι θα πει ερωτας παθος και συναισθημα

                   μαζι.

                       Με ενα σου φιλι ενιωσα τον κοσμο ολο να μου…

==================

'

'

Κώστα σε ζητάμε

σε αναπολούμε

τι έφκιανες θυμάμαι

σ’ όλους διηγούμαι.

Δεν υπήρχε νόσος

μύκητες, ιοί

και κανείς καμπόσος

σαν ήσουν εσύ.

Σκέφτομαι με ρίγη

την παλιά οικία

κι όπως έχεις φύγει

ζούμε στη βλακεία

Σαν η γάτα λείπει

γιάνκα τα ποντίκια,

ζούμε στιχογρίπη

καραγκιοζιλίκια.

Τάκα τάκα…

Σκουριάσανε τα μάτια από τα δάκρυα

χαμόγελα που γίνανε εφιάλτες

ψυχές παρθένες ξένων λάθη πλήρωσαν

και εμείς πάλι να ζούμε με αυταπάτες

Μια κοινωνία σάπια ως το κόκκαλο

ρούφηξε τη ζωή ως το μεδούλι

τα αφεντικά για λίγο όλα κομπιάσανε

μα πάντα την πληρώνουνε οι δούλοι

Οι δούλοι που ποτέ δεν καταλάβαμε

ελεύθεροι για πάντα θα πετούσαν

σε σκέψεις και ιδανικά που πίστεψαν

ταγμένοι πάντα τα υπηρετούσαν

Το θάνατο…

ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΚΙ Η ΧΑΡΤΟΡΙΧΤΡΑ

Μου λένε τ’ άστρα κάθε νύχτα,

Τα συναισθήματα σου δείχτα,

Πως το θέλει και εκείνη,

Το ταξίδι σου να γίνει.

Μου λέει κι η χαρτορίχτρα,

Δε θα με…

Ήλιε μου

μέσα από θείο όνειρο

που άσβεστο μου μένει,

μαζί συνταξιδέψαμε

ήλιε μου σ άλλα μέρη

αφήνοντας ξοπίσω μου

σκιές ψυχοπλακώστρες

μου φώτιζες στο δρόμο μου

κακοτοπιές καμπόσες

μου έδειξες τις ομορφιές

που η φύση έχει σπείρει

και ήπια με τις…

Σκούρο μολύβι κύματα

με σύννεφα στη στάχτη

στης θάλασσας τα ποιήματα…

Μια αγαπη τοσο μεγαλη,

διχως δισταγμο περνα σε μια διαστασαση αλλη.

Ενας ερωτας τοσο δυνατος και κραταιος.

Δινει το λακτισμα για μια ζωη καινουρια τι ποθος ειναι αυτος...?

Ενας κατηγορος του παθους δικηγορος του δικου μου συναισθηματικου

κρατους, εσυ κατηγορηθηκες για ανυπολογιστη αξια ερωτα,

εγω εγκλοβιστηκα στα δεσμα του, αλλα ο δικηγορος Αγαπη μας δικαιωσε

καιι τους δυο και μας εδωσε για ευλογια τα φτερα του........

                                                     Που ησουν τοσα χρονια?

Που ησουν τοσα χρονια που εχανα τη γη κατω απο τα ποδια μου και ολοι μου εκαναν κακο?

Που ησουν τοσα χρονια που ερωτευομουν το τιποτα για να αισθανομαι οτι ζω??

Που ησουν τοσα χρονια που οι ανοητοι ερωτες μου σπαραζαν την καρδια???

Κι ομως ησουν εδω διπλα μου,

ολα τα ποιηματα μου για εσενα μιλουσαν

ολες οι σκεψεις μου σε εσενα γυρνουσαν

κι ακομα και αν δεν σε ηξερα ουτε…

Ετών....
Πόσο...;
Ηλικία,
που ξέφυγε
από τους αριθμούς.
Κεντημένη,
με όσα χρόνια
μεγάλωσαν το κορμί,
πάνω στο οποίο,
το χέρι
ανακαλύπτει,
τώρα,
την ανιδιοτελή πλευρά του.

Λάκη ….παραλ –ειπωμένα!



Πάλι  χθες  στραβομάρα,  να ξαναβγεί  μπροστά  μου ο ανεκδιήγητος  Λάκης.

Μόλις  τον αντίκρισα  προσπάθησα,  ν’ αλλάξω  πεζοδρόμιο  μπας  και  γλυτώσω  από  τις χαζομάρες  του.

Μάταια  όμως  γιατί  ανάμεσα  στους  άλλους  περαστικούς , με μπάνισε  και  μου φώναξε. 

Φίλε, φίλε,  μίλα μας  και,  μη μας…

Η ψυχη του ανθρωπου ειναι σαν ενα περιπατο,σαν μια διαδρομη...

Καθε μερα η ψυχη σου κανει την ιδια διαδρομη........καθε μερα!....και παρολο που υπαρχουν και αλλοι δρομοι ακινδυνοι που θα σε βγαλουν στον προορισμο σου εσυ φοβασαι...

Φοβασαι να αλλαξεις την ρουτινα σου,οσο κι αν θες να πιστευεις οτι δεν εισαι ξαρτημενος απο αυτην.Η ιδεα του διαφορετικου σου προκαλει φοβο αλλα μερικες φορες και περιεργεια!

Ετσι δεν ειναι???

Ετσι ειναι σε διαβεβαιωνω ολοι ψαχνουμε…

Μές στη νυχτιά την άπονη, και σε σκιά κακούργα

είδα παιδιά να πέφτουνε στη λάσπη και στη μούργα.

Φοβήθηκα και πόνεσα σαν τη δικιά τους μάνα,

που αν τα ’βλεπε θα βούλιαζε σε βουρκωμένη αλάνα

Ως το πρωί η σκέψη μου σε κείνα είχε κολλήσει

κι από τη στεναχώρια μου κι εγώ είχα μαυρίσει.

Η άλλη μέρα ξάγρυπνη με βρήκε στο κρεβάτι

και η ψυχή στα τάρταρα ήταν κι αυτή φευγάτη.

Βαρύ ήταν το κεφάλι μου κι η στεναχώρια…