Ακλόνητο φορτίο κυλιόμενο

άλλοτε σε ώμους...φτερούγες τρυφερές

τώρα σε πλάτες...φτερούγες πια γειρτές

δεμένο με σκουριασμένες από αίμα αλυσίδες…

Πώς μπορείς να λες «ποτέ»

Ποτέ ξανά; Ποτέ. Ποτέ

Τι σημαίνει ποτέ;

Πότε είναι το ποτέ;

Μέχρι να γίνουμε αστέρια που σβήνουν και δεν νοιώθουν;

Γιατί να μην το νοιώθω;

Γιατί να μην σε νοιώθω;

Αυτό

Εκείνο και το άλλο

Πώς…

Μετά από ‘σένα, μια διάφανη σιωπή

Κι ένα ταξίδι ως τον πάτο της ψυχής μου

Χίλια παράπονα και χίλια δυο γιατί

Κι ένα κενό στη θέση αυτή της ύπαρξής μου

Μετά από ‘σένα, έμαθα ξανά να ζω

Με ένα μέλλον απ’ τα πριν καθορισμένο

Ένιωσα ασήκωτο στους ώμους τον σταυρό

Αυτόν που χρόνια κουβαλώ, το μολυβένιο

Μετά από ‘σένα, τριγυρνώ σα μια σκιά

Του εαυτού μου που δε κατοικεί εντός μου

Οι παραστάσεις και τα έργα όλα μισά

Σε μια ματιά η αντανάκλαση του…

ΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

Το μετέωρο βήμα του πελαργού,

Διλλήματος τραγικού κι αργού,

Μπήκε στη φάση τη τελική,

Αν ξημερώσει ημέρα Κυριακή.

Προμηνάει το λυτρωμό για το χαμό,

Αλλιώς δε θα βρεις αναπαμό,

Έγινε απευκταίο λοιπόν,

Να μη σε έχει άλλο υπό.

 …

Στοιβάξανε τα όνειρα σε μια κουτσή πιρόγα

ολοχρονίς ετοίμαζαν ετούτο το ταξίδι

πρώτος να μπω μες στη σειρά να δώσω το σανίδι

μου έψελναν επικήδειο και φώναζα ευλόγα

Κόκκινα τριαντάφυλλα μου φέραν απτα ξένα

περήφανα τα μάζεψα μου τα έδωκε ο κύρης 

ένοιωθα ο δόλιος πως με αυτά θα γίνω νοικοκύρης

τα αγκάθια τώρα πως θα βγουν αλλοίμονο σε μένα

Μου το λεγαν ο διάολος έχει πολλά ποδάρια

γλυκύς μεταμορφώνεται σαν…

 

Μοιάζει με πέτρινο γεφύρι η ζωή μου

Κάθε του πέτρα κι ένα ενθύμιο ζωής

Στήριγμα είναι όλοι οι άνθρωποι οι δικοί μου

Πάνω απ’ το ρέμα, να ‘μαι πάντα ασφαλής

Άλλοι διαβήκαν βιαστικά και προσπεράσαν

Και άλλοι σταθήκαν για μια ανάσα της στιγμής

Κάποιοι με πλήγωσαν, με λόγια με χαράξαν

Κάποιοι με πότισαν με δάκρυα φυγής

Είναι η ζωή μου, ένα πέτρινο γεφύρι

Κάθε σημάδι… ένας πόνος, μια χαρά

Σα θα περνάς, κάνε μου μόνο 'να χατήρι

Κόψε…

Θέλω να σε δώ

Κάθε ώρα, είμαι σαν φυτό,

άλλο δεν μπορώ χωρίς εσένα,

θέλω να σε δώ.

Θέλω να…

Στην άκρη της ανάμνησης

απόψε περπατάω

και ότι άγαπάω

πάω να το βρω



Το ξέρεις πως πονάω

μα βάζω τα καλά μου

νύχτες του έρωτά μου

ν τ ονειρευτώ





Στα μάτια να κρατήσω

κουράγιο να αντέξω

όσο κι αν αργήσω

δίπλα σου να τρέξω

μ'ενα σ…

Τώρα που φύσηξ΄ ο  βαρδάρης

Αν θα παίξεις στο Προ-πό,

Χι μονάχα να ποντάρεις,

Πες και στο κορίτσι μου ,…πως το αγαπώ!...

Θα εκπαιδεύσω, ένα περιστέρι

Και θα σε βρίσκει, όταν είσαι μοναχή,

Λουλούδια κόκκινα , να σου προσφέρει,

με δυο .λεξούλες: "Άγνωστος Χ" !..

Ζητιάνος στον Λευκό τον Πύργο

Από αύριο θα ρθω,

Κι αν μου λες να πά  να φύγω,

Θα σου λέω: "-Κοριτσάρα σ…

Μία βουή , ένας σεισμός

ένα φευγάτο βόλι

πηγαίος πανηγυρισμός

μια τρέλλα όλη κι όλη



Θα ρθούν όταν κοιτάς αλλού

σαν ξαφνική αντάρα

κι όλα τα ντέρτια του μυαλού

μια τσακιστή δεκάρα…

Ξύπνησα, πρωϊ πρωϊ,

σε ένα δομάτιο σαν αδειανό,

και σαν δίπλα μου κοιτώ,

τι να δω;…

Σήμερα κοίταξα τον ουρανό

Πρώτη φορά…

Με μάτια ανοιχτά

Σήμερα που έγνεψα στον χωρισμό

Ήρθε κοντά

Μια υγρή αγκαλιά

Δεν είσαι πια για μένα πουθενά

Πρώτη φορά…

Σε νιώθω μακριά

Και η φωνή σου σιγοτραγουδά

Έναν σκοπό

Και σβήνει αργά

Μες στου παράλογου την λογική

Πρώτη φορά…

Εμένα κοιτώ

Πού έχω φταίξει; Ποια είναι αυτή;

Μονολογώ

Μα εμένα θωρώ

Σκόρπια αισθήματα και ενοχές

Πρώτη φορά…

Τα φταίω όλα εγώ

Μες…

Ότι πολύ αγάπησα, ήταν απλά ένα ψέμα

Κι ας ένιωθα πως ήμουνα βασίλισσα με στέμμα

Μ' έντυνες με τις λέξεις σου, που μοιάζαν με ρουμπίνια

Μου κλεβες το χαμόγελο με νάζια και τσαλίμια

Ότι πολύ ερωτεύτηκα, ήταν απλά σκοτάδι

Που το κρυβες περίτεχνα, πίσω από ένα χάδι

Κι ας ορκιζόσουν στον Θεό πως είμαι εγώ η χαρά σου

Το φως σου, η ανάσα σου, η ελπίδα στα όνειρά σου

Ότι πολύ ελάτρεψα, ήταν τα δυο σου μάτια

Που στάζαν πόνο και καημό κι έφεγγαν…

Ξέρεις τι 'ναι να μιλάς με την σιωπή

Να αγγίζεις τις χορδές του παραλόγου;

Να αφήνεσαι στο τέλμα του διαλόγου

Να μην νιώθεις ούτε βράδυ ούτε πρωί;

Ξέρεις τι 'ναι να μην έχεις πια καρδιά

Μόνο κρύα συναισθήματα ντυμένα

Με χαμόγελα που μοιάζουν κι αυτά ξένα

Δανεικά από του τότε την χαρά;

Ξέρεις τι 'ναι να 'μαι εδώ στο πουθενά

Κι όλοι οι άλλοι στο περίπου και στο τώρα;

Να με ντύνουν οι σταγόνες απ' την μπόρα

Που σχημάτισε στα μάτια η…

Δεν ξέρω πια τι περιμένω και τι ελπίζω

Ούτε θυμάμαι από πού ξεκίνησα για πού

Μία θολούρα μες στον νου, στα μάτια γκρίζο

Κι ένα σώμα που ταξιδεύει αλλού για αλλού

Ένα ρυάκι που απλά αργοκυλάει

Και σιγοντάρει το τραγούδι ενός αοιδού

Μοιάζει να είναι ο καιρός που ξεψυχάει

Κι εγώ που ζω για χάρη κάποιου άλλου καιρού

Πια, η ψυχή μου μετανάστευσε απ' το σώμα

Γέρασε, πριν προλάβει να ενηλικιωθεί

Κι αυτή η σάρκα μου χαρίστηκε σαν βρώμα

Μες σε…

Εγώ είμαι η Χαρά! ζωή - ετών 30 -

δε σου 'χω ξανασυστηθεί

Σ' ενέχυρο, στην Κηφισιά - σ' είχα πουλήσει-

και ζούσα με τα δανεικά

Σου 'στελνα γράμματα ψυχής -πώς να τα λάβεις; -

όλα με διεύθυνση ελλιπής

Την πόρτα μου άφησα ανοιχτά -μα εσύ στεκόσουν-

στο κεφαλόσκαλο μπροστά

Έχω πετάξει αποσκευές - τα περιττά μου -

απολιθώματα του χθες

Με μια ελεύθερη ψυχή - ζούσα από πάντα -

τρέμοντας μην παγιδευτεί

Και άθελά μου εν αγνοία; - την παγίδα…

Όλης της γης τα πλάσματα είναι στη δούλεψη σου

Θέση όμως δεν έχουνε στην όποια προσευχή σου

εσύ του κόσμου ο θεός δικάζεις  και τρομάζεις

και στο μικρό συμφέρων  σου τα πάντα θυσιάζεις

Το δέρμα τους το ρούχο σου το σώμα τους τροφή σου

τα σπλάχνα τους το ακριβό άρωμα στο κορμί σου

ψυχές που βασανίζονται  τις βλέπεις και σωπαίνεις

αλλού ρίχνεις το βλέμμα σου αν και καταλαβαίνεις  

Αποτελείς μέρος και  εσύ σε αυτή την…

Un motivo ( Ένας λόγος )





Άφησε με να σου μιλήσω…

Να σου πω τι δεν υπάρχει…

Να σου πω τι έχει αλλάξει…

Να σου δείξω τι δεν έχει …

Ειπωθεί..



Να σου πω πως η ενοχή σου..

Είναι ένα μεγάλο λάθος…

Να σου πω ότι είσαι αθώος…

Να σου πω ότι το μίσος έχει…

Ξεπεραστεί…



Ξέχασε τα όλα…