Περίεργο μέσα στην αϋπνία

Τα μάτια νομίζουν πως βλέπουν πιο καθαρά

στο φως της μέρας

Ακούω την ησυχία

και προσπαθώ να χορέψω στους ρυθμούς της

Η πόλη σχεδόν άδεια

Εγώ;

 Σχεδόν

Όχι σχεδόν άδεια

 …

         Στ` άπειρο της αβύσσου.

Δυνάμωνε στη μνήμη του  πέταλα παπαρούνας

Και όστρακα το μάγευαν στην πρύμνη μιας βαρκούλας

Φωτοσκιές  επρόσεχε σε κάθισμα φτερούγας

Κι οι οφθαλμοί μισόκλειναν στη χάρη πεταλούδας!

Γάμους  τρελούς προσπέρναγε, φλογάτους με λαούτα

Τα σύννεφα σμπαράλιαζε ,  σκασμένης γης λακκούβα

Ασπρόμαυρα και έγχρωμα φάνταζαν για  ιστία

Κυματισμούς επέρναγε , νησιά για ροζ  βιβλία!

Η…

Το πιο ωραίο παραμύθι

μη μου πάρουν οι ανέμοι

και το ρίξουνε στη λήθη,

η καρδιά από φόβο τρέμει.

Όπου άφησες αχνάρι

σε κουβάρι το τυλίγω,

πριν του χρόνου το σφουγγάρι

να το σβήσει λίγο-λίγο.

Την ανάμνησή σου, άσσο,

θα  την κρύψω, στο μανίκι

ο καιρός να πάει πάσο

στο δικό σου σεβδαλίκι.

---------------------------

Τη μια άκρη απ’ το κουβάρι

έχω δέσει στον καρπό,

απ’ το…

Καρδια απο σμαραγδι.

Προσωπο τοσο τελειο, κανενα ψεγαδι.

          Ματια και χειλη απο ζαφειρι.

           Σωμα τοσο τελειο καμπυλωτο σαν γεφυρι.

                    Φωνη μαργαριταρενια, τα μαλια σου γοργονα μου

                      ανεμιζουνε στον αφρο της αλμης κοραλενια.

                          Διαμαντενια μου καλλονη εισαι ονειρο και συ,

                            που…

Νάχα στην χούφτα μου ένα αστέρι,

ροζ τριαντάφυλλα σε μια αυλή,

όταν με βλέπεις ότι πονάω,

να μ΄αγαπάς πολύ-πολύ.

Κι αν έλθει το τέλος, το τέλος του κόσμου,

Εγώ δεν θα φύγω, θα μείνω εδώ,

Μέχρι να σβήσω να σε κοιτάζω,

Ν αναστενάζω, να παραμιλώ

Κι αν δεν ακούς, θα σου φωνάζω,

Χαρά μου,.. ψυχή μου,. .σε…

   Μου είπες να σε περιμένω. Να μην κοιμηθώ. Είπες πως θα είσαι πίσω μέχρι τις δύο. Και να 'μαι τώρα να σε περιμένω. Να μην κοιμάμαι όπως μου είπες. Να σε περιμένω για ακόμα ένα βράδυ. Ομως δεν είναι δύο, δεν είναι δυόμιση, δεν είναι τρεις. Εχει πάει πέντε και το ρολόι με το ανυπόφορο τικ τακ του, μου υπενθυμίζει συνεχώς πως λείπεις. Οι δείκτες του…

Εκει πανω στα βραχια

ηλιοβαλιλεμα

Παθιασμενα φιλια στο κορμι σου

ερωτικα

Ψιθυρος τα μυστικα μας

ποθος

Αγιασμενο αγγιγμα ψυχης

παθος

Εκει πανω στα βραχια

συνουσια

Εκει πανω στα…

Θα ξεχάσω την αναγκαιότητα της σιωπής σου στη ζωή μου

Η ζωή σου στη ζωή μου

Η σιωπή σου στη σιωπή μου

Η υφή σου στην υφή μου

Παλεύω όλα τα ενδεχόμενα στο μυαλό μου

Βάναυσα αντιστέκομαι στις επιθυμίες μου

Χυδαίες ρωμαλεότητες

Γελοίες

Η παράσταση…

Ξαπλώσαμε και μιλήσαμε

Μιλήσαμε;

Βασικά εγώ μιλούσα

Εσύ προτιμάς να μην μιλάς

Ανάψαμε ένα τσιγάρο

Από τα απαγορευμένα, ξέρεις εσύ

Έπεσε πάνω μου λίγη στάχτη

Το ίδιο και σ' εσένα

Ξέρεις εσύ!

 …

-ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΓΑΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΚΙΣΩ ΡΕΕΕΕΕΕ !

-τί έγινε γείτονα?

-ξύπνησε το Ηφαίστειο ψηλέα μου !

-ο Βεζούβιος?

-κάτι χειρότερο !

-η Αίτνα?

-κάτι πιό χειρότερο να πούμε !

-ε τότε για ποιό…

Για ένα όνειρο τί θα'κανα δεν ξέρω

μα θα καθόμουνα νύχτες να κλαίω..

μόνο και μόνο ελπίδα να μη χάσω

κρυμμένη νιότη μου να μη σε ξεπεράσω.



Για ένα όνειρο τί θα'κανα δεν ξέρεις

μα δεν θα ζήταγα λουλούδια να μου φέρεις...

γι'αυτό το όνειρο που δεν το σπαταλάω

ζωή αβάσταχτη πια δε σε συγχωράω.



Καλό μου όνειρο έλα πριν…

Πάρε παιδί μου το σπαθί

πάρε και το τουφέκι

ας το σουγιά να μη χαθεί

και κρύψε το φυσέκι

Σε πόλεμο δεν ρίχνομαι

σε πάλη δεν πηγαίνω

της Περσεφόνης δίνομαι

στον Άδη κατεβαίνω

Ο θάνατος είναι κοντά

και με παραμονεύει

εκείνος ξέρει να νικά

δεν ξέρει να παλεύει.

    Τα παιδιά με την γλυκιά αφέλειά και την αθωότητά τους, διασκεδάζουν με τους κλόουν. Τους συνεπαίρνουν τα χρώματα, οι αστείες κινήσεις, τα μπαλόνια, το ψεύτικο δάκρυ.

  Εγώ από μικρή ήμουν η εξαίρεση. Ετρεμα τους κλόουν. Ποτέ δεν κατανόησα πλήρως τον λόγο. Τώρα, χρόνια μετά, έχω βγάλει τα συμπεράσματά μου. Μου έβγαζαν ένα συναίσθημα ζήλιας και…

Δεν ήμουνα παιδί εγώ να παίξω με παιχνίδια

Έν’ αλητάκι ήμουνα της κάτω γειτονιάς

Δεν ήμουν κάποιας κόρη, να με ντύσει με στολίδια

Με δανεικά κουρέλια με έντυνε ο ντουνιάς

Είχα στα μάτια την ψυχή, στα χείλη πάντα μέλι

Και έτρεχα σαν άνεμος, να πιάσω την ζωή

Μα ένα ορφανό – κι ας είν’ ψυχή – κανένας δεν το θέλει

Και τον Θεούλη ικέτευα, για ένα του φιλί

Σκληρό να ζεις χωρίς στοργή και πώς να το αντέξω

Ένα απόγευμα μουντό, σου φώναξα να ‘ρθεις

Δέξου…

Τα θέλω όπως τα άφησες

Όπως τα άγγιξες

Και εμένα όπως μ’ άφησες και με άγγιξες

Όπως μόνο εσύ ξέρεις να μ’ αγγίζεις

Και να μ’ αφήνεις

Για άλλη μια φορά

Όλα εδώ τελειώνουν

Θυμάμαι τις κινήσεις απ’ έξω.

Στοιβαγμένοι

Ένας πάνω ένας κάτω

Κανείς κάτω. Κανείς πάνω

Όλοι πάνω. Όλοι κάτω

Κάποιες κεραίες έτσι απλά για να λένε πως μας συνδέουν

Προφυλακτήρες επικοινωνίας μερικά κάγκελα

Απλά μας υπενθυμίζουν τα όρια μας

 …

Και πίνω λίγο ακόμα δηλητήριο απ' τα χείλη σου

Και σβήνω το τελευταίο μου τσιγάρο στο τασάκι

Και πριν κλείσω για πάντα την πόρτα πίσω μου

Σου λέω "Πες μου, μ' αγάπησες έστω λιγάκι;"



Και σωπαίνεις εσύ, δε μιλάς

Με απλανές βλέμμα με κοιτάζεις

Πες μου κάτι πρωτού χαθώ

Σαν μαχαίρι μη με χαράζεις



Και σωπαίνεις εσύ, δε μιλάς

Με σκοτώνει αυτή η σιωπή…

Χτύπησες.

Γιατί τα δάκρυα ;

Έδιωξαν τάχα και ποτέ τον πόνο ;

Θα αντέξεις.

Δε σε μεγάλωνα εγώ για να μου πέσεις

σαν κανένα σύννεφο που ρίχτηκε σε βροχή.

Κομμάτια είναι. Κι η ζωή, και η χαρά κι η λύπη.

Όλα θα τα μαζέψεις. Μισός δε φεύγεις από δω.

απ'το καλάθι σου πέτα τα τα λουλούδια,

μάδησες εσύ, κι αυτό αρκεί.

Όχι, δε σε χτυπήσαν. Χτύπησες!

Θα το αντέξεις ;