Κοίτα με, 

είμαι ανεξίτηλος,

μυστικό μήνυμα στα τείχη της συνείδησης σου.



Κοίτα με,

δεν χρειάζομαι κανενός το κέλυφος,

για να με μοιράσω στον κόσμο.



Κοίτα με,

είμαι αυτοδημιούργητος,

ένα καλάμι που παλεύει με τον άνεμο.



Κοίτα με,

το σκάφος μου γερά…

ΣΑ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΣΕ ΖΗΤΩ

Σα το τσιγάρο σε ζητώ,

Κι είναι το δάκρυ μου καυτό,

Πάλι απόψε θα τα πιω,

Παίζω το γελωτοποιό.

Όποτε στο πάλκο βγω,

Σπάει του φιδιού τ’ αυγό,

Το παράπονο μου πικρό,

Δεν αλλάζει το παραμικρό.…

Με παραδίνω
στη σιωπή, πιστή μου φιλενάδα
και δεν αφήνω
πόρτα μισάνοιχτη και χαραμάδα.

Τα μάτια κλείνω,
σε σιωπηλό τραβώ ταξίδι
και ξεμακρύνω
προς τ' απολιθωμένο δάσος ήδη.

Τα δέντρα ανοίγουν
αθόρυβα, τη σιωπή μη σκιάξουν
και μας τυλίγουν,
αέρινες πνοές μη μας ταράξουν.

Τα ματάκια σου τα μελιά,

τι όμορφα που ‘ναι,

υπέροχα σαν αντηλιά,

το φως των σκέψεων μου είναι.



Το μυροβόλο σου κορμί,

πάνω στου κάμπου το γρασίδι,

αγνάντευα με γαλήνια σιωπή,

των ματιών μου σ’ έβλεπα στολίδι.



Μια ωραία βλέπω πανδαισία,

πάνω στα κύματα με περηφάνια,

χρωματιστή απέραντη οπτασία,

που ήρθε με ζωντάνια.



Η αγνότητα είν’ η…

ΕΦΥΓΕΣ

Έφυγες και έχω μια μαυρίλα,

Μες της καρδιάς τα φύλλα,

Και είμαι έρημος πάλι,

Χειμώνα σ’ ακρογιάλι.

Έφυγες και νιώθω πολύ κρύο,

  Και ο πόνος μου θηρίο,

Στα χείλη το τσιγάρο,

Γκραβούρα στο τελάρο.

Έφυγες και βρέχει όλη…

Ἡγήμων, ποιητής ἀπολωλὼς, Θασιώτης·

κι' ἀπόγονος αὐτοῦ, Κλινὸ, φοὺλ-θρασιώτης.

Ἡγήμων ἐκ Θάσου, τῆς παρωδίας πρῶτε ποιητά,

Κλινοσοφιστὴς τις, φουκαρὰς, πῶς ἀναζητᾶ

ὀλίγον τι καὶ σὲ σένα, γράφοντας, νὰ μοιάσει!...

Φέρων λίθους, κι' αὐτὸς, σ' ἀναγνῶστες νὰ μοιράσει,

π' ἄν οἱ σάτιρές του σὲ κανέναν δὲν ἀρέσουν,

νὰ τὶς παραλάβουν κι' ἀφειδῶς νὰ τὸν…

Ο Γίγαντας



Από τα χρόνια τα παλιά

με Κράτος με τη Βία

και Φήμη την αγία

κρατούν το μέγα Γίγαντα

στο βράχο καρφωμένο ˙

με άγριους γυπαετούς

βρικόλακες αχόρταγοι

σκίζοντας το συκώτι του

το αίμα του ρουφάνε ˙

μα να τον θάψουν δε μπορούν ˙

γνωρίζουνε τη δύναμη

που κρύβει η ύπαρξή του.



Όμως  «έσεται ώρα και νυν εστίν»

τις αλυσίδες σπάζοντας 

εν πλήρει συνειδήσει να σηκωθεί

ο γίγας τρομερός

και με ένα φύσημα…

ΞΕΡΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΩ

Θέλω να αποκοιμηθώ,

Να μη ξυπνήσω την αυγή,

Απ’ όλους να λησμονηθώ,

Λες και δεν πέρασα απ’ τη γη.

Και ας κομμάτι λυπηθώ,

Με τους αρχάγγελους μαζί,

Είναι ότι θα θυμηθώ,

Η μάνα μου απέκαμνε να με ζει.

Ζητώ…

Είπες φεύγεις να μην ξέρεις,

να μην βλέπεις και ν' ακούς

μέχρι που να μπει πορτιέρης

στων ανέμων τους ασκούς.



Μπρος σου πνέει ο Βαρδάρης,

πίσω έχεις το βοριά

κι είπες των ματιών θα πάρεις

γι άλλες πόλεις και χωριά.



Και θα ξαποσταίνεις μόνο

όπου η χαρά αντηχεί.

Των ανθρώπων κι άλλο πόνο

δεν αντέχει η ψυχή.



Την καρδιά μην φαρμακώσεις

θα ξεχάσεις ν' αγαπάς

και θα φεύγεις πριν…

Θα ήτανε πρωί, πολύ νωρίς, δεν είχε βγει καν ο ήλιος. Φαινόταν, όμως, η λάμψη του πίσω από τα βουνά του χωριού. Με ξύπνησαν οι δυνατοί ήχοι από το σπίτι του. Σηκώθηκα και πήγα στο παράθυρο να δω. Δεν είδα τίποτα. Όλοι οι δρόμοι και οι αυλές άδειες. Μόνο ο ήχος από τα πουλιά που μόλις ξυπνούσαν, ακουγόντουσαν σ' αυτό το κρύο πρωινό.

Γύρισα πίσω στο κρεβάτι να κοιμηθώ, μα μόλις άρχισα να κλείνω, σιγά – σιγά, τα μάτια μου, άκουσα πάλι τον ήχο αυτό. Ήταν πολύ…

Κουπλέ

Διαφημίζεις  διαρκώς…

*

Το κύμα πυρωνόταν απ` το φως ,

στην άγονη γραμμή του παραδείσου ,

κι αν σε φοβίζει τουτη η νύχτα κι ο αχός ,

από το μεσιανό κατάρτι μου κρατήσου .



Φύκια , που `πλεξε γάσα ο αφρός ,

τιάρα θα φορέσω στα μαλλιά σου ,

και με κοράλλια που στολίζουν τον βυθό ,

ναό θα χτίσω να φυλάς τα όνειρά σου .



Άρτεμη , της ψυχής μου ομορφιά ,

πάντα παράλογα θ`ακους ότι σου λέω ,

αλλόκοτος κι αν είναι ο καιρός ,

δεν με φοβίζει ,…

*

Όνειρα  πλάθει  στο  μυαλό  γιά  μπλέ  γοργόνες

καθώς  με  τέχνη  συρματόγασες  ματίζει, 

κι  αν  τα  μαλλιά  του  γκρίζαραν  σκληροί  χειμώνες

ο  Αποστόλης ... στα  καράβια  του  αρμενίζει.

Του  βαπορίσιου  μεροκάματου  εργάτης

ναύτης  ταγμένος  στη  σκουριά  και  στον  αγώνα,

ένας  λοστρόμος  γεννημένος  ναυτεργάτης

που  γιά  τα  δίκια  πάλεψε  μισό  αιώνα.

Να  γνωριστούμε  θέλησε  κάποτε  η …

Στο περιβόλι του τρελού

ανθίζουν ουτοπίες

κύματα μυστικού γιαλού

κι αγνωστες ιστορίες.

Μπαίνω τρυγώ το μενεξέ

και του πελάου το τίλιο

των προφητάδων το μπαξέ

που 'χει τις νύχτες…

Το μόνο που με νοιάζει σαν θα φύγω

είναι εσύ πού θ' ακουμπήσεις.

Τα δάκρυα μωρό μου σε ποιον ώμο

θα γείρεις για να τα σκουπίσεις.



Σαν φύγω είν' η έννοια μου η μόνη

με χάδια ποιος θα σε σκεπάζει.

Κι αν κάτι σε πονά και σε πληγώνει,

ποιος θα σου λέει, δεν πειράζει.



Η σκέψη όταν φύγω με βαραίνει

μη δε σου δίνουν σημασία,

μη κάποιος σε μαλώνει, σ' αποπαίρνει,

μη με ζητάς κι έχεις αιτία.



Όταν θα φύγω είναι μια μου…

Η  κατάσταση  πραγμάτων

κι΄ όλων  των αμαρτημάτων…

Σε αυτούς που αυτοπροβάλλονται σημαντικοί, σπουδαίοι,

εγώ θα λέω πάντοτε πως είμαι ένας αλήτης,

μες τα στημένα οράματα το όνειρο δεν ρέει

και 'γω ασύμμετρος, τρελός, του κόσμου μου πολίτης.

Σε αυτούς που αναγορεύονται ηγέτες και σωτήρες

θα μπαίνω στα ρουθούνια τους σαν μύγα με μανία,

της εξουσίας τα νερά ορέγονται οι μνηστήρες,

μα εγώ σαν τσούχτρα θα χτυπώ και σαν παλιά ερινύα.

Σε αυτούς που θα ξοδεύονται σε επίχρυσα σαλόνια

πατώντας κόκκινα χαλιά…

Μπήκε ο χειμώνας

 (στο ρυθμό παλιού ρεμπέτικου)





Μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα ‘χει χάσει

γιατί πετρέλαιο δεν έχει ν’ αγοράσει

κι απ’ το κρύο κίνδυνος να ξεπαγιάσει.



Κι ενώ δεν έχει…