Το λιμάνι φεύγει…



Τι κι αν είπες μέγα ΟΧΙ

κι έδειξες παιδί τζιμάνι;

Αν δε σκίσεις την απόχη

θα βρεθείς μεσ’ το τηγάνι,



σα γαυράκι, σα σαρδέλα,

μεσ’ στη μέση στο λιμάνι…

Άχαρη αρχή, μια κάμπια

κλάμα δάκρυ … και το θάμα

νιά βασιλικός στη γλάστρα

του ντουνιά η ξελογιάστρα                 

με φτερά πανιά γολέτας

ανθοπέταλα βιολέτας

 …

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑΚΙΑ

Με τα στιβαρά χεράκια,

Σπέρνουμε ζωή σποράκια,

Και ανάβουμε κεράκια,

Στου Θεούλη τα δωράκια.

Είμαστε παλικαράκια,

Σηκώνουμε μπαϊράκια,

Και κερνούμε ποτηράκια,

Να γίνουμε φιλαράκια.

Για τα γλυκερά χειλάκια,

Φιλούμε τα αγγελάκια,

Βάζουμε τριανταφυλλάκια,

Στα χυτά τους τα μαλλάκια.

Είμαστε παλικαράκια,

Κι όλο έχουμε μεράκια,

Στην υγειά τα ποτηράκια,

Να…

Ανέπαφη θωριά των αστεριών,

στη φυλλωσιά συναισθημάτων φευγαλέα

θωπεύει την σκηνή ερωτικών

…τιτιβισμάτων, στην απλόχερη αλέα.

Φεγγάρια, ασημόφερτα διπλά

ονείροκρεμασμένα σ’ άδειο θόλο,

στο  κάδρο υποκύπτουν τόσο απλά…

Του πρωινού η καταχνιά

νοτισμένα ρόδα όνειρα 

αύρα ζωής δροσοσταλιά                                                

του γιασεμιού…

ΧΤΙΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ

Σύμφωνα και με τον νόμο,

Τα μπογαλάκια σας στον ώμο,

Σύμφωνα και με τον νόμο,

Προσοχή απ’ τον ίσιο δρόμο.

Χτίζουνε τον νέο κόσμο,

Με βασιλικό και δυόσμο,

Και η μικρή μας Ελλάδα,

Κρατά άσβεστη την δάδα.

Σύμφωνα και με τον νόμο,

Δεν προκαλείται πια τον τρόμο,

Σύμφωνα και με τον νόμο,

Γράφουμε σε λεύτερο τόμο.

Ως τα πέρατα του κόσμου,

Φτάσανε τα νέα φως μου,…

ὅποτε θριαμβεύουν ΟΧΙστές,

πέφτουν σ' ἀνεργίαν εὐνουχιστές.

~~

Ἄλλην δουλειὰν δὲν εἶχον οἱ παρ' ἡμῖν ΟΧΙστές,

τῶν τούβλων ἐγκεφάλων σας νὰ γίνουν τροχιστές.

Ἕνα νὰ ξέρεις: μὴ θέλεις καὶ 'μᾶς μαζοχιστές.

Τῆς Δημοκρατίας εἴμαστ' ἄξιοι συνεχιστές.

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

στ' ἀρρώστου πολιτεύματός μας τὴν ἀνθοδόχη,

πότε-πότε κι' ἀνθεῖ τῆς σωτηρίας ἡμῶν τ' Ὄχι.

Κάποια λύσις, βρ'_ἀδελφέ, θὰ βρεθεῖ καὶ μὲ τ' ΟΧΙ.

Μόνον δ' ἄν ἐπιτευχθοῦν ἐντίμως κάποιοι στόχοι:

νὰ τοποθετηθοῦν ἐν Ἑλλάδι_ἀνεμοδόχοι,

(καὶ καταισχύνης γιὰ τὰ ρουσφέτια τεφροδόχη).

Κουβέντα μεγάλη: καταπιστευματοδόχοι

τοῦ κράτους, Ἕλληνες νά 'ναι. Κι' οἱ κλεπταποδόχοι

παραχρῆμα νὰ…

ΑΣ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΑ

Κάποια μικροπράματα,

Δεν θωρρείς κατάματα,

Κάποια μικροπράματα,

Λογαριάζεις μαλάματα.

Ας νιώθεις τα δράματα,

Θα πιάνουνε τα τάματα,

Σε μάθανε και γράμματα,

Να έχεις προσανάμματα.

Για ψευδοδιλλήματα,

Δεν βγάζεις αποκρίματα,

Για  ψευδοδιλλήματα,

Παρατάς τα διαβήματα.

Διόρθωνε τα σφάλματα,

Στα πιο γερά σου άλματα,

Μην στέκεις σαν τ’ αγάλματα,

Και…

‘‘Να σε κάψω Γιάννη

να  σ’ αλείψω λάδι’’

                    Λαϊκή παροιμία  





Αυτό μας λεν’ οι ‘‘εταίροι’’ μας

σαν γνήσιοι ‘‘προστάτες’’.



Πρώτα να συμφωνήσουμε…

‘‘Να σε κάψω Γιάννη

να  σ’ αλείψω λάδι’’

                    Λαϊκή παροιμία  





Αυτό μας λεν’ οι ‘‘εταίροι’’ μας

σαν γνήσιοι ‘‘προστάτες’’.



Πρώτα να συμφωνήσουμε…

Παράδοξα! γύρω κοιτάζω μα πουθενά η βοή μου

την ψάχνω με κούφιο κλάμα, βουβό

υποσυνείδητα βλέπω ένα κουβάρι ανάκατο, βοερό

σα φουσκωμένο ποτάμι κυλάει κι όλο φουσκώνει ….

 …

Το μεγάλο ΝΑΙ  ή  το μεγάλο ΟΧΙ

                    ‘’Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

               που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

               να πούνε.’’                                         Κ. Καβάφης

 



Αυτά μας είπε ο…

Σαν γλυκό του κουταλιού οι λέξεις,

τις βάζεις δίπλα, δίπλα και σε ταξιδεύουν

σαν την βαρκούλα που κυλά

μέσα…

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ

Κυλούν αργά οι νύχτες,

Κολλούν οι ωροδείχτες,

Όπως τους φτωχούς σπουργίτες,

Τους νοιάζονται οι προφήτες.

Με ολόλευκη την κώμη,

Ας μην γέρασαν ακόμη,

Μείνανε άδειοι οι δρόμοι,

Δεν φανήκανε ταχυδρόμοι.

Περνούν βαριά οι νύχτες,

Με τους πόνους ξενύχτες,

Παρέα με άλλους αλήτες,

Ακατοίτοικοι πλανήτες.

Δεν αλλάζουνε την γνώμη,

Όλο ζητούνε συγγνώμη,

Υπάρχουν άγραφτοι…

Άρπα της Έρεβος τ’ αδράχτι και τον αργαλειό

Γνέσε του Ήλιου τις αχτίδες

Ύφανε τα οράματα, να λαμπυρίσει το δέρας

Άντλησε τ’ άπλυτα νερά από του Ωκεανού

τα σωθικά

Πόζευξε τις μακάριες Εσπερίδες, την Εστία…

αυτο που ζουμε μας σκοτωνει

σαν ονειρο εφιαλτικο τους

υπνους μας στοιχειωνη

ως ποτε θα ζω στην αμφιβολια

στο μαυρο βαθυ το χαος

ψαχνω στα ονειρα το φως

μα δεν το βλεπω

νιωθω κουρασμενος απο ολα αυτα

η ελπιδα για κατι μαγικο εχει χαθει

μα παντα θα ελπιζω πως τιποτα

δεν εχει χαθει για παντα

αυτο που ζουμε μας σκοτωνει

το ονειρο αυτο το εφιαλτικο

ή μηπως δεν ειναι…