**********************************…

Η ποίησή μας (ένα ρεαλιστικό ποίημα)

Ηλιοβασίλεμα





Η θάλασσα γαλήνεψε, γαλήνεψε κι η φύση

ο ήλιος εκουράστηκε και έγειρε στη δύση ˙

τα αγριμάκια λούφαξαν και τα πουλιά σιωπήσαν

καμπάνες του εσπερινού στο βάθος αντηχήσαν ˙

το φεγγαράκι ολόγιομο ξεπρόβαλε κι εκείνο

σκορπώντας ιλαρότητα σα βάλσαμο σαν κρίνο.

Μα…

κι αν όλα ησυχάζουνε κι αν όλα αγαλιάζουν

τη δόλια την καρδούλα μου φουρτούνες την ταράζουν ˙

δεν έχει μια αδελφή ψυχή δίπλα της να καθίσει

λόγια αγάπης να της πει τώρα…

   Για σένα απόψε τραγουδούν όλα τα άστρα τ'ούρανου 

   πως χάθηκε η μούσα τους και ψάχνουν να τη βρουν 

   Εχάθηκε η μούσα τους βαθιά είναι λυπημένα 

   και ένα πετά και με ρωτά τι ξέρω εγώ για σένα

   Ξέρω πολλα του απαντώ μα λίγα θαν στα αυτιά σου

   είναι πικρό και για τους δυο να χάνεις την χαρά σου

   Και εσύ γιατί την έχασες όμορφο παλικάρι 

   είναι πολλές αυτές που σφάζονται για…

*~*~*~* Τς Ψυxής Μας Το Στέκι *~*~*~*

Ουραλένια Δρώμενα για παν ενδεxόμενα ! ! !…

*~*~*~* ΠΕΡΙ ~ ΦΙΛΙΑς *~*~*~*

Περiπλανώμενοι Διαβάτες Σενιαριστού Πεταρίσματος…

Την αγάπη μου κλείδωσε
στην καρδιά σου μέσα
βάλε λόγια και μίλησε
με τα χείλη σου πέστα
η ματιά σου με έστειλε
με τρέλαναν τα μάτια τα πράσινά σου
την αγάπη μου κλείδωσε
δυνατά στη καρδιά σου
το χορό τώρα άνοιξε
το χορό της αγάπης
βάλε όλες τις νότες σου
και θα δείς δεν θα χάσεις.

Περίμενα την πνευματικότητά σου να γεμίσει το αίμα μου.

Ήσουν αυτό που περίμενα χωρίς να σε αναγνωρίζω..

Ένα κάρμα αλλόκοτο που με συνέπαιρνε λίγο λίγο..

Με παρέσυρες με τη σοβαροφάνειά σου και τώρα αργά αργά με σέρνεις αλύπητα στα δίχτυα σου. Και αναρωτιέμαι:είσαι αυτό που δείχνεις ή εγώ σε κάνω να μεταμορφώνεσαι;

Και εδώ εμπλέκεται ο έρωτας με το ζιζάνιο της αμφιβολίας.

Όλα είναι δεδομένα μα και τίποτα δεν είναι αποδεδειγμένο. Φοβάσαι άραγε ή θες να…

Τραγικές αλήθειες ..τι άλλο να σχολιάσεις;;..

Είναι μα τρέλα που δεν τελειώνει ,

αθώος κόσμος να την πληρώνει

και αυτοί που δίνουν διαταγές

 κάθε ξημερωμα να αντικρίζουν

μέσα απ΄τον πλούτο τους το λυκαυγές,,

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ: Συνειδησιακή Τρομοκρατία

.

Ακούω με εμετική ανησυχία ότι μερικοί από τους τρομοκράτες-μακελάρηδες του Παρισιού ήταν νόμιμοι μόνιμοι κάτοικοι Γαλλίας και Βελγίου! Δηλαδή αν καταλαβαίνω σωστά, correct me if I’ m wrong, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Ευρώπης αποτελούν, υπο την αιγίδα της αφελούς μας ανέχειας, δεξαμενή στρατολόγησης τρομοκρατών; Πολύ επικίνδυνη κατάσταση, that’s beyond my ability to grasp the non-European way of rationalizing: δε συμφωνώ μαζί σου, σε…

Η θλίψη ξαναφάνηκε σαν γέρικη φιγούρα,

σε ένα προφίλ του μέλλοντος, σκιά του διαδικτύου,

αρρωστημένος άνεμος που κίνησε μια σβούρα

σε μια σελίδα εικονική ηλεκτρικού φορτίου.

Η θλίψη τώρα κάθεται σαν μύγα στην οθόνη,

σε πληκτρολόγιο απρόσωπο που δεν μιλά, μα γράφει,

η μοναξιά ξανάρχεται μ' άλλη μορφή σκοτώνει,

καλωδιωμένος θάνατος με μυρωδιά από θειάφι.

Τα όνειρα μπαγιάτισαν, τα μάτια πια δεν κλαίνε,

σ' ένα στημένο διάκοσμο ακίνητων…

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΔΙΧΩΣ ΑΣΤΡΑ

«αναίσχυντη τυραννίδα η κατάθλιψη. ταλαιπωρεί τη διάνοια, βασανίζει

τη ζωή, γδύνει τη ψυχή από το φωτεινό της πέπλο. Παράλογα κι αλλόκοτα τα πλείστα και δίχως νόημα φαντάζουν».

*…

Στο ματωμένο σου μανδύα

συγκλονισμένοι προσπαθούμε

…Ειρήνη , μ’ αφορμή τη λύπη

τον παρονομαστή να βρούμε.

Είναι αποτρόπαια η πράξη

κι’ έναυσμα, απαίσιο ορίζει

καθώς το πρόσχημα απαλείφει

στρατούς, για αντίποινα ν’ οπλίζει.

Θρηνούν, μεσίστιες σημαίες,

στη παγωνιά έρημων δρόμων

όπου, των όπλων μαύρη κάννη

στέκει γεμάτη επί ώμων

σκορπώντας, ρίγη ανατριχίλας

μα και, γροθιά υπερυψωμένη

σ’ όποιον θαρρεί, θα επιβάλλει

της…

ΓΕΜΙΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

Γεμίστε μου το ποτήρι,

Να το πίνω ξεροσφύρι,

Κάνω απόψε χαρακίρι,

Με νομίζει μουσαφίρη.

Γεμίστε μου το ποτήρι,

Δεν της χαλώ το χατίρι,

Στο δικό της παραθύρι,

Να με θέλει νοικοκύρη.

Γεμίστε μου το ποτήρι,

Μήπως και δω πια χαΐρι,

Χαρίζω το τρεχαντήρι,

Ας μ’ έχει καραβοκύρη.

Γεμίστε μου το ποτήρι,

Βάζω στα λάθη σβηστήρι,

Να μην μπω σε μοναστήρι...

Να με…

Πάνσπερμη φυλλούρα, τα φύλλα της υπερόβιας καρυδιάς

κάτι σα γοητεία χνοάζει το καθένα απ’ της αυγής τη καταχνιά

στο λυκόφως της ουράνιας εσπέρας  μαγεμένα ξωτικά.

*

Του φθινόπωρου η λιακάδα τα ξορκίζει απ’ τη…

Μια χάρη απο το θεό ζητώ

να σου δώσω αγάπη

όση μπορώ

λουλούδια κι αστέρια

να βάλω στα μαλλιά σου

ταξίδια να ετοιμάσω

για όλα τα ονειρά σου

θέλω τη μυρωδιά σου 

εγώ να νοιώσω 

στο κορμί σου

στην αγκαλιά σου 

εκεί να παραδώσω.

Γιατί καρδιά μου πες μου γιατί?

όλο για εκείνη μου μιλάς

και εμένα βασανίζεις

τα αισθηματά σου κράτα τα

και μην μου τη θυμίζεις

άστη σου λέω να καεί

άστη να υποφέρει

εγώ τώρα τη ξέχασα

και πιά δεν με ενδιαφέρει

ξέρεις ότι με εγέλασε

ξέρεις τα ψεμματά της

όλη την αγάπη μου

σε ηφαίστειο την έριξε

με όλη την ψεφτιά της

άστη τώρα να καεί

άστη να υποφέρει

εγώ τώρα τη ξέχασα

και…

Σε παίρνω στο τηλέφωνο

στο σπίτι σου χτυπάει

όμως εκεί δεν βρίσκεσαι

κανείς δεν απαντάει

παντού σε ψάχνω να σε βρώ

και σου τηλεφωνάω

κανείς δεν ξέρει να μου πεί

όπου κι αν ρωτάω

σε μια βραδιά με ξέχασες

το ψιλομουρμουρίζεις

έμαθα νυχτοπερπατάς

και πια δεν με γνωρίζεις,

ΤΙ ΚΡΙΜΑ! ΨΕΥΤΙΚΕ ΝΤΟΥΝΙΑ

Στριμωγμένοι σε μια γωνιά,

Με τα ολόμαυρα πανιά,

Στέλνουνε με θαλασσινά πουλιά,

Χαιρετισμούς στην φαμελιά.

Στριμωγμένοι σε μια γωνιά,

Χριστέ μου! πόση παγωνιά,

Φέρνουν στον νου τους τα παλιά,

Όταν είχανε τον ήλιο στα μαλλιά.

Στριμωγμένοι σε μια γωνιά,

Βγήκε ο χάρος παγανιά,

Και δεν βγάζουνε μιλιά,

Που τυραννιόνται σαν σκυλιά.

Στριμωγμένοι σε μια γωνιά,

Τι…