παλιους μου στιχους διαβαζα
το κεφι μου να φτιαξω
βρηκα εναν ομορφουτσικο
και θα τον ξαναγραψω
για να μην νομιζετε
πως μονο μαυρα γραφω
διεταξα το στιχο μου
να βγει απο τον ταφο...!!!
Αβυσσο δεν εχει στην ψυχη μου
παντα γιορταζω με το φως
περνα ευχαριστα η ζωη μου
δεν σκεφτομαι γιατι και πως
Σε λοφους, ραχες και λιβαδια
πετα ο νους μου μοναχος
δεν ψαχνει για ομορφα σκοταδια
η ομορφια ειναι στο…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Στιχοπλάστης στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 17:04 —
11 σχόλια
Να έριχνες Θεέ μου μια βροχή να ξέπλενε όλη τη ντροπή! Μα και πάλι δεν νομίζω ότι ξεπλένεται…γιατί απλά ‘’η τσίπα’’ χάθηκε! Αντιστράφηκαν οι όροι: σήμερα ντροπή είναι να βγάζω τίμια το ψωμί μου, να είμαι φιλήσυχος, νομοταγής, σωστός οικογενειάρχης και όλα αυτά που μάθαμε κάποτε από τους γονείς μας.
Οπότε η βροχή που θα πέσει εμάς θα βρέξει…οι της αντίπερα όχθης, έχουν γίνει ένα με βροχή και λάσπη, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, δεν καταλαβαίνουν τίποτα, όλα είναι…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Νίκη-Αννα Π. στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 15:30 —
13 σχόλια
Πίσω στον εθισμό
της σιωπής σου,
που δεν δέχεται να πέσει
σε αντιφάσεις, εγώ
διακρίνω ότι τα χείλη σου
στερήθηκαν μια συγκλονιστική
αγάπη, ενώ ακόμα γκρεμίζονται
μέσα στα σφάλματα τους..
Πόση υπομονή θα κλέβεις
στον απόλυτο χρόνο,
κρυμμένη και αδέσμευτη,
δέσμια σε ένα ασυνεχές κενό.
Προστέθηκε από τον/την santana στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 15:08 —
10 σχόλια

Ρούχα φθαρμένα
μάτια θαμπά
μαλλιά ασπρισμένα
χέρια σκληρά
Η κάμαρη άδεια
εσύ πουθενά
γυρεύω σημάδια
στα γκρίζα κελιά
Κρυμμένοι οι στίχοι
αρνούνται να βγουν
τα χείλη σωπαίνουν
οι αλήθειες γελούν
Ραμμένα τα χείλη
κραυγής φυλακή
ελπίδες κλεισμένες
σε κρύο χαρτί
Με ασπρόμαυρες νότες
σεντόνι μπαλώνω
πεντάγραμμο στρώνω
το σώμα…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την L.N.E στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 14:00 —
12 σχόλια
To κακό είναι
Ό,τι βαριέμαι
Ή απλούστερο
Ό,τι δεν ενδιαφέρομαι
Αν το πάρτι τελειώνει
Ας τελειώσει
Αφού το έχω ζήσει
Όλο.
Λιγομίλητες χαρές
φλύαρες στεναχώριες.
Μια λέξη μου αρκούσε
Sorry
Προστέθηκε από τον/την NaTaSsA στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 12:30 —
11 σχόλια
Είναι ο κόσμος ένα τρένο, με διαφορετικά βαγόνια
Άσπρα μαύρα και κίτρινα, τα κόκκινα τα κάψανε πριν από χρόνια
Είναι ο κόσμος ένα τρένο, που δεν ξέρει που τραβάει
Ο ένας σπρώχνει ο άλλος βρίζει, μα ο κόκκινος πώς γελάει
Ίσως να ναι από αγάπη ,ίσως τα έχει συνηθίσει
είναι ο πρώτος τα έχει ζήσει, χρόνια πριν εκεί στην μακρινή την δύση!
Τώρα είναι μες τα βαγόνια ,ίσιοι όλοι μεταξύ τους
άσπρα κίτρινα κόκκινα μαύρα, τι όνειρα παίρνουν μαζί…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την ορφανιδης νικος στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 12:00 —
8 σχόλια
Απομακρύνεσαι με ανόρια ταχύτητα,
εκεί που κανείς δεν θα μπορεί
πια να μας διακρίνει και τα πρόσωπα
μας, θα είναι αόρατα και φειδωλά,
από σκέψεις όνειρα και ελπίδα…
Μη συγκρίνεις τα απομεινάρια
μιας άσκεπης εν δυνάμει αγάπης,
που συγκολλήθηκε το απόβραδο,
τυλιγμένη από τύψεις και σαθρή,
δεν μπόρεσε το ξημέρωμα οσο κι'αν
προσπάθησε,να βρει κανένα στήριγμα.
Προστέθηκε από τον/την santana στις 15 Δεκέμβριος 2008 στις 10:30 —
6 σχόλια
Στην ψυχή σου την βασανισμένη
ύψωσες τοίχο για να καλυφθείς
από έρωτα μεγάλο πληγωμένη
δεν βρήκες φάρμακο να γιατρευθείς
(ρ)
Θέλω να κοιτάξω λίγο
στης καρδιάς σου το βυθό
σου υπόσχομαι μετά να φύγω
και με τα μυστικά σου θα χαθώ
Στα μάτια σου που γράφει πως πονάς
με ένα γέλιο όλα τα καλύπτεις
έτσι νομίζεις όλους πως τους ξεγελάς
μα τίποτα δεν μπόρεσες να κρύψεις
(ρ)
Θέλω να κοιτάξω λίγο
στης καρδιάς σου…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΛΑΟΥΔΗΣ στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 21:38 —
6 σχόλια
Έκλαψα και πάλι πουλάκι μου
σήμερα μετά από τόσες μέρες
καθώς στόλιζα το δέντρο,
σα να σε είδα μπροστά μου...
Σκέφτηκα πόσο ήσυχα κλαίει η μάνα σου..
δεν έχω το δικαίωμα να πονέσω πιο πολύ απ αυτήν
Ξέρω οτι μετά, ο θρήνος της θα γίνει κραυγή,
η κραυγή, απαίτηση να ρθει πίσω ο γιος της
κι αφού αυτό δε γίνεται,
να πάει κάποιος να του ζητήσει συγνώμη
κι αφού αυτό δε γίνεται ,
ν αλλάξει ο κόσμος, να μικρύνει
να γίνει…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Λέλια στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 21:18 —
6 σχόλια
Εσυ αστέρι μου
ψηλά στον ουρανό
Κι αναμεσά μας
τ’ απέραντο κενό
Εγω να σ'αγαπώ
για σένα να πεθαίνω
Μα τ’όνειρο μου
ποτέ να μην προφταίνω
Εσυ φεγγάρι μου
τα βράδια της σιωπής
στη μόναξιά μου
σταγόνα της βροχής
Κι αν ερωτεύτηκα
για σένανε το κύμα
με την αγάπη μου
ποτέ δεν πήγες πρίμα
Εσυ ο ήλιος μου
που λάμπει σα θεός
και της ψυχής μου
ο άλλος εαυτός
Να σ'ονειρεύομαι
σε κάθε μου…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την ermioni στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 19:34 —
11 σχόλια
Αραχνούφαντες οι σκέψεις,
ζωγραφίζουν τη ματιά σου.
Κλείνεις τα ματοτσίνορα
για να μην προδοθείς…
γιατί άλλα λεν οι πράξεις σου
και άλλα η καρδιά σου,
και δεν αφήνει ο εγωϊσμός,
σ’εκείνη να δοθείς!
Με αλαβάστρινες σιωπές
γεμίζεις το ποτήρι,
η αποφυγή προσάναμμα
και φλόγα στην καρδιά!
Ένα καθρέφτη ανεμελιάς
κρεμάς στο παραθύρι,
ξορκίζεις , υποτίθεται…
σ’ αυτόν τη μοναξιά!
Είναι λεπτά τα νήματα
και οι…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Νίκη-Αννα Π. στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 18:30 —
8 σχόλια
Είναι φορές, μες στην ζωή
Που έρχεται, να κλάψεις
Είναι που οι φίλοι, οι παλιοί
Σε έχουνε, ξεχάσει
Και τότε θέλεις, μια γωνιά
Κάπου, να ησυχάσεις
Και όλο ζητάς την αφορμή
Που σε έκαναν, να κλάψεις
Μα όσο και αν ψάχνεις, δεν θα βρεις
Άκρη αρχή και τέλος
Μόνο απ΄ της καρδιάς σου την πληγή
Ξεκάρφωσε το βέλος
Είναι φορές, που σου’ρχετε
Να φύγεις, να ξεχάσεις
Καινούργιους, φίλους, εσύ ρωτάς
Να θέλεις, για να…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την ορφανιδης νικος στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 16:36 —
8 σχόλια
Το θέμα δεν έκλεισε
Πάμε για καινούργιο γύρο
Στα παλιά.
Με ροζ φράσεις
Άγριες σκέψεις
Και παγωμένες λέξεις
Να τρέχουν
Σαν ντοπαρισμένες
Και να με κάνουν
Να σ΄ερωτεύομαι απ’ την αρχή.
Τα πάθη
Δεν έχουν παιδεία
Δεν χρειάζονται αιτία.
Ούτε προπόνηση
Για να είναι σε φόρμα.
Προστέθηκε από τον/την NaTaSsA στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 16:32 —
12 σχόλια
Σαρδέλες "Φλόκος", μου 'ταξες,
Κώστα, να κολατσίσω..
Αν δεν τις φάω ως τις εφτά,
σιγά μη σου καθήσω.
Ρεφραίν :
Νιάρ- νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ
Κώστα δεν ξεγελιέμαι
είμαι Αγκύρας γάτα γαρ
και ακριβά πουλιέμαι.
Δεν πά' να τρέχουν σαν τρελά
στα ράφια τα ποντίκια,
τα "τρία" σου λιμπίζομαι
που τα 'χεις σαν φιρίκια.
Ρεφραίν :
Νιάρ- νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ-νιαρ
Κώστα δεν ξεγελιέμαι
είμαι…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την γάτα του Κώστα στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 15:58 —
11 σχόλια
Δεν βάφεσαι, ρε Μόνικα,
μασχάλες δεν ξουρίζεις
δεν ντύνεσαι καβλιάρικα,
στάλα δεν μ' ερεθίζεις.....
Ρεφραίν :
Καλύτερα τη γάτα μου
να κάτσω να ξεσκίσω,
παρά να πέσω χαμηλά
και να στον ακουμπήσω.
Δεν φκιάχνομαι ρε Μόνικα,
δεν μου τονε σηκώνεις...
Γιατί ξηγιέσαι άσχημα ?
Γιατί με βαλαντώνεις ?
Ρεφραίν :
Καλύτερα τη γάτα μου
να κάτσω να ξεσκίσω,
παρά να πέσω χαμηλά
και να στον ακουμπήσω.
Προστέθηκε από τον/την Κώστας στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 15:05 —
10 σχόλια
Έχω τις μαύρες μου, γι'αυτό
μαύρα θέλω να γράψω,
αφού δεν είναι εφικτό
τον κόσμο αυτό ν'αλλάξω..
Πόνος αβάσταχτος, τραχύς, βαραίνει την καρδιά μου,
σκληρή είναι η μοίρα μου, φονιάς η μοναξιά μου.
Θεέ όλου του σύμπαντος, γιατί να είμαι μόνος,
χωρίς αγάπη και στοργή, γιατί αυτός ο πόνος..
Η προδοσία κάλυψε όλη μου τη ζωή,
φίλοι, γυναίκες, συγγενείς, γίναν όλοι εχθροί,
γι' αυτό και γω θα πορευτώ, με οδηγό το χρήμα,
ποτέ δεν θα…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Στιχοπλάστης στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 12:00 —
9 σχόλια
Κάνε κλικ να το ακούσεις
Πάψε να ‘σαι λυπημένη κι άκου αυτά που θα σου πω
σκούπισε τα δάκρυα σου γιατί σ' αγαπώ.
Πάψε πια να αμφιβάλεις σου τ' ορκίζομαι ξανά
μέρα νύχτα ο έρωτας σου την καρδιά μου τυραννά.
Πίστεψε με και μη φύγεις μακριά ποτέ
(Πίστεψε με είσαι η μία είσαι η παντοτινή
δεν χωρά άλλη καμία στην δική μου την ζωή.) δις
Χαμογέλα…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Γιάννης Πρεβενιός στις 14 Δεκέμβριος 2008 στις 0:00 —
10 σχόλια
Ο κόσμος πια ξεκάθαρος μπροστά μας
εμείς δεν θέλουμε ομως να τον δούμε
και αν τον θωρουμε στα γλυκα τα ονειρα μας
τον προσαρμόζουμε εκει που θα μας πουνε
σε μια εσωτερίστικη βλαχομπαρόκ
σε μια εσωτερίστικη βλαχομπαρόκ
μυθολογία....
Η δυνατή πλην πάντοτε διωκόμενη Ελλάς".
γιατι στους γλυφτες σαλονιων να δινετε χαλβάς;
η δυνατή πλην πάντοτε δικαιωμένη Ελλάς".
παρακαλειστε! μην τσαντιζετε τούς Χορηγούς
μπελάς...
Την κοπρια…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την astrojoggi στις 13 Δεκέμβριος 2008 στις 23:10 —
9 σχόλια
(κ)
Όλος ο κόσμος συννεφιά
μα στην δική σου αγκαλιά
τον ήλιο αντίκρισα.
Σε ένα όνειρο μαζί
ήμαστε λέει σ’ ένα νησί
και δεν σε ξύπνησα.
(ρ)
Λαθρεπιβάτης θα γίνω
στον κόσμο σου μέσα να μπω
και την ψυχή μου θα δίνω
τα μάτια σου να για δω
Λαθρεπιβάτης θα γίνω
στην σκέψη σου μια βραδιά
δίπλα σου για να μείνω
να σε γεμίσω με φιλιά
(κ)
Τα πάντα γύρω σκοτεινά
κι όλα φαίνονται φτηνά
χωρίς…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΛΑΟΥΔΗΣ στις 13 Δεκέμβριος 2008 στις 23:07 —
5 σχόλια
Με τσούζει το περίνεο
απ' την Παρασκευή,
άτιμο παλιογύναιο
μου 'γδαρες το πουλί..
Ρεφραίν :
Έβαλες τη Μαντουμπάλα
κι έκανες γερή τραμπάλα
πάνω στο πουλί.
Άκουγες τον Καζαντζίδη
και μου στούμπιζες τ' αρχίδι
με αιδοίο-σφυρί.
Σε νόμιζα μαστόρισσα
στο σεξουαλικό,
μα τώρα υπαναχώρησα
και ψάχνω για γιατρό.
Ρεφραίν :
Έβαλες τη Γερακίνα,
έχυσες μαλαματίνα
πάνω στο πουλί.
Άκουγες τον…
Συνέχεια
Προστέθηκε από τον/την Κώστας στις 13 Δεκέμβριος 2008 στις 16:37 —
8 σχόλια