ΕΧΟΜΕ

Έχομε τους γάτους και τους σκύλους,

Τους γρύλους μας στους μύλους,

Όσο για τους παλιούς φίλους,

Δεν φτύνομε στον κόρφο ψύλλους.

Κάνουμε την προσπάθεια μας,

Να βγάζουμε τα αγκάθια μας,

Δεν φτάνουν τα καλάθια μας,

Να μείνει η συμπάθεια μας.…

Η δύσμοιρη γυναίκα με τα μαύρα,

Νέμεσις εστί των ζωντανών νεκρών.

Ψίθυρους μιλάει στο μυαλό εχθρών,

θυσία οι ζωές τους σε μια σαύρα. 

Η δύσμοιρη γυναίκα με τα μαύρα,

μνήμη είναι στυφή, γεύσεων πικρών.

Παίρνει πάντα τις ζωές παιδιών μικρών,

ακόμα και τ’ αθάνατου την αύρα.

Όνειρο είναι! Θέλει να ενώσει,

αρνείται τη ζωή πίσω να…

Το μελισόχορτο της θάλασσας, το χρώμα των ματιών σου,
σαν της γοργόνας τ΄ αλμυρό, ζητώ το γυρισμό σου.

Βουτιές μέσα στο κόκκινο φεγγάρι που αντιλαλάει
της Ατλαντίδας τ΄ όνειρο μαζί σου το φυλάει.

Κι αν σε αγάπησε ξανά άνθρωπος χωρίς φύκια,
θέλω μαζί σου να ΄ρθώ, να πνιγώ μέσα στο γαλανό.

Τόσο απλά
Τόσο ερωτικά

Κάλεσε με και ας πεθάνω.
Ο πιο γλυκός θάνατος είναι τα είκοσι δεύτερα μαζί σου.

Γιατί, καμπάνα αρνήθηκες

να αντιλαλήσεις  ήχο

αφήνοντας  την εκκλησιά

σ΄ απέραντη σιωπή?

Ωδή πως και, θεώρησες

ανεπαρκή το στίχο

…παντρεύοντας  το εύηχο,…

Κοράλλια στην ακτογραμμή τα όνειρά σου ναύτη

και του κορμιού σου οι χαρακιές, σημάδια ευλογημένα, 

πολλά λιμάνια διάβηκες μες της ψυχής τον χάρτη

κι είδες να παίρνουνε μορφή ευχές και ποθημένα.



Την Άγια αλμύρα κοινωνάς κάθε αυγή του μόχθου

μπλεγμένος μέσα στους αφρούς στου χρόνου την απόχη, 

όσες φορές κι αν μάτωσες στη στράτα του ασώτου    

στην κάθε λάγνα πρόσκληση ποτέ δεν είπες όχι.



Σε μια λινάτσα τύλιξες την λιγοστή πραμάτεια  …

Αναλώνομαι.Πληγωνομαι.Χαραμιζομαι.Προβλαματιζομαι.Στεναχωριεμαι.ΠΟΝΑΩ.Ζω...αλλα με κανουν   να αργοπεθαινω και να ανασθαινομαι.Ο ανθρωπος,λενε,ειναι στη φυση του να πληγωνεται...ή μηπως το κανει απο αντιδραση;Αθνρωπακια μας εχουν καταντησει.Ανθρωποι που εχουν ολη τη καλη διαθεση να δωσουν αγαπη,να αφεθουν  στον απολυτο ερωτα.Να θυσιαστουν με καθε κοστος.. Να δεθουν,δωθουν και να σου φερθουν ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.Μερικοι δε ξερουν τι παει να πει "ανθρωπια".Αλλα και'μεις οι αγαθοι ολα τα πιστευουμε.Επειδη…

Στης Αμφίπολης τα μέρη



Στης Αμφίπολης τα μέρη και στο λόφο του Καστά,

βρήκαν κότα που νομίσαν πως γεννά αυγά χρυσά

και διαδίδανε πως θα ‘βρουν λείψανα εξακουστά ˙

του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή και κάποιου στρατηγού του,

της μαμάς του , της συζύγου ή του ωραίου κολλητού του ˙         

γιατί ο λόφος ήταν τύμβος με megalo μυστικό ˙

μεσ’ τα σπλάχνα του κρατούσε πρόσωπο σημαντικό.



Τρέχουν οι αρχαιολόγοι να μαντέψουν το σωστό

για το ποιος θαμμένος…

Κουπλέ

Στα  παραθύρια σου γέρνεις

τις  πλεξούδες σου και, υφαίνεις…

Μες τα μάτια σου τον  ήλιο

κι’ ονειρεύεσαι  βασίλειο.

Ρεφρέν…

ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗ Τετ. 29 Ὀκτ. 2014 9:18 am

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Λέει να ρίχνανε οι στίχοι,

Στην καρδιά όλα τα τείχη,

Να σηκώναμε το μανίκι,

Να σεργιανούμε στην Σαλλονίκη.

Λέει να βάζανε οι στίχοι,

Ψηλά στην ζήση τον πήχη,

Να παλεύουμε για την νίκη,

Ο κόσμος σ' όλους ανήκει.

Λέει να διώχνανε οι στίχοι,

Από την γη κάθε αετονύχη,

Να τελειώναμε την καταδίκη,

Να ιδούν ανάποδα το ραδίκι.

………………………………..

Λέει να γινότανε τέτοιοι στίχοι,…

Ο εξαγνισμός της ζήσης >>



Να μη μιλάς.. να σιωπάς 

να μην ταράζεις κάθε σκέψη της νυχτιάς..

Να προχωράς..να τραγουδάς

και τα παράλογα στο φως να μαρτυράς..

Να μη ντυθείς ..να΄σαι γυμνός

να αγγίξεις τίμια τα λόγια της αλήθειας..

Να μη λυγάς.. να ξεπερνάς

ότι σε νίκησε στη μάχη της συνήθειας..

Να μη φοβάσαι...να τολμάς

της λύπης το συναίσθημα να…

ΤΟ ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ...



Πάνω στα Όρη στα βουνά γεννήθηκες Αετέ μου

σε Κορυφές απάτητες να ζεις ακριβοθώρητε μου 

περιφανής να στέκεσαι πελάγη να αγναντεύεις

αγέρωχα να τα θωρείς και να αναντρανεύεις..



Τα αετίσια μάτια σου τους Ουρανούς κουρσεύουν

τις ομορφιές τους τέρπονται και ανεμοχορεύουν

μέσ' τη μαγεία των θεών στης φύσης το ειδύλλιο

στου Ήλιου το Αξιέραστο το…

ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ



Θωρώ μπροστά μια θάλασσα

επάνω μου έναν Ήλιο..

ένα αγγελούδι καθιστό 

να φτιάχνει αμμώδη πύργο.. 



Στα μάτια μου τα γελαστά 

σαλεύει η περηφάνια..

γιατί έχω για πατρίδα μου

τα μπλε θαλασσοδάνεια.



Ρίχνω ματιές αλαργινές

στο βάθος του πελάγους..

χορεύουν τ' άσπρα κύματα 

σε ένα χορό του πάθους..



Φουσκώνουν κι αναδεύονται

το…

Σταγόνες Ζωής..........



Βρέχει έξω...βρέχει μέσα...

ένα μείγμα χαράς και θλίψης..

ένας κλαυσίγελος σιωπής..



Σκέψεις απλές..σκέψεις κρυφές..

ένα κράμα ορμής και ηρεμίας..

μια αντίθετη δύναμη αντίδρασης..



Λέξεις ντυμένες..λέξεις γυμνές...

μια μείξη δύσκολης κουβέντας..

ένας αυθάδικος διάλογος.....



Ο Χρόνος περνά από πάνω μου ανενόχλητος..

πλέκοντας…

ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΙΤΕ ΚΑΘΑΡΑ....



Μια κουκουβάγια ολόλευκη

με τα γλαρά της μάτια

ήρθε και μου παρήγγειλε

της Αθηνάς μαντάτα...



Με κοίταξε καλά καλά

με στηλωμένο βλέμμα

δε μίλησε με τη λαλιά

μα έκανε ένα νεύμα..



Μου είπε ένα μυστικό

καλά να το κρατήσω

πολύτιμο μα και κρυφό

να μη το μαρτυρήσω...



Αλλά εγώ της ζήτησα 

εξαίρεση να κάνει

να με…

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ................................



ΑΚΟΥ εκείνη την ψιλή φωνή του Ιδεατού μυαλού σου..

τις νότες σου να θυμηθείς του αιώνιου ομφαλού σου

Άκου τον ήχο τον μεταλλικό του Ύμνου του αίτιου σου..

τα βήματα να θυμηθείς του Κορυβαντικού χορού σου



ΔΕΣ όλα όσα ξέχασες μέσα στα πέρατα του Χρόνου...

όταν σε μονοπάτια σκοτεινά σε έθισαν του…

ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ ~~~~~~~~~~



Είναι μια θλίψη που έρχεται από τα περασμένα..

με ανεκπλήρωτα όνειρα ..

ξεθωριασμένα χρώματα ..

σε πίνακα πυξό



Ένα παιδί με βλέμμα αδρό με μάτια δακρυσμένα..

φωνή που απελπίστηκε..

οργή που φυλακίστηκε..

σε μια βουβή λαλιά



Αγκάλη που της στέρησαν όλα τα αγαπημένα..

πόνος που μένει ανίκητος...

λόγος βαθύς…

Το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του Κόσμου είναι οι ΣΤΙΓΜΕΣ...

Συλλέκτες των Πόθων μας είμαστε και ποθούμε να πετάξουμε για να τις συλλέγουμε..

Όταν δεν έχουμε πού να πετάξουμε....κλεινόμαστε στη συλλογή μας...

Δήλεια Δέσποινα