ΣΤΗΝ ΚΑΚΟΤΟΠΙΑ

Έπεσα σε κακοτοπιά,

Ένιωσα την απανθρωπιά,

Δεν παύανε τα κουτσομπολιά,

Δεν κάνω για δουλειά και φαμελιά.

Ζούσα χρόνια τη ψευτιά,

Έφτασα στην εσχατιά,

Η ζήση κακή μητριά,

Και δεν έβρισκα γιατρειά.

Μα περάσανε αυτά…

Άσε με να σου μιλήσω

κ'τα γκρίζα να τα δεις πολύχρωμα

μέσα στη βουή του κόσμου

την ξεχασμένη μελωδία να…

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

 Καθε χρονο τετοια μερα

Αλλος ενας  Παει περα

Φορτωμενος  αναμνησεις

Και γιοματος συγκινησεις

Της καρδιας τα φυλλαρακια

Χτυπα μου τα παλαμακια

Να σε νοιωσω δυνατα

Πουσαι  μεσα και χτυπα

Παλαμακια κι αγκαλιες

Να ανταλλαζουν οι καρδιες

 Ας το χρονο να παλιωνει

Την αγαπη  να κλειδωνει

Ας το χρονο  να περναει

Η αγαπη δεν γερναει

 Της καρδιας τα…

Koίτα τον ήλιο στα βουνά την ώρα που ανατέλει

Άκου τον κρύο άνεμο τις νύχτες που φυσά

Να κρυσταλώσει το φιλί γλυκό να στάξει μέλι

Μέλι-ποτάμι αγύριστο στη φλέβα μου βαθιά.

Κοίτα στο σκότος τ' άφεγγο τη μάνα τη σελήνη

Άκου το κλάμα των πουλιών στη μαύρη συννεφιά…

Κι ο,τι άφησα εδώ

γυρνώ ξανά γύρω απ' αυτό

Σε κύματα και βήματα

σε χορό ταγκό ανήμερα

ματιές καυτές αινίγματα

γεννούν σπίθες αγγίγματα

που με τραβούν στα ίχνη σου

μαραίνοντας τη λήθη σου

Κι ο,τι μου δωσες εσύ

το πήρα πίσω από ντροπή

σ' ένα σπίτι αδειανό

σε μονοπάτι με γκρεμό

δάκρυ καυτό τρέχει πηχτό

Κι έμεινε τ' όνειρο μισό

να με τραβά στα ίχνη σου

μαραίνοντας τη λήθη…

=========================

Κεί που πατώ είναι σπίτι μου

κεί που κοιτώ η αυλή μου

κι όπου πετάς σπουργίτι μου

η μοίρα είν’ η καλή μου ...

Μέσα σε σκέψεις όμορφες

στου ουρανού τους κήπους

σε λέξεις ιδιόμορφες

και στου ρυθμού τους κτύπους.

Στης μέλισσας το βομβητό

στο θρόϊσμα τ’ ανέμου

στο βράχο τον πελεκητό

σπουργίτι μου ακριβέ μου.

Κατάνυξη του πρωϊνού

το δείλι…

Τέλος εποχής και η αρχή μιας νέας.

Και τελειωμό δεν έχει η διαπάλη.

Σαν τη διαρκή αναζήτηση του νου.

Ίδια με την ακατάπαυστη πολυλογία.

Άνευ ουσίας και σημασίας. Δίχως προορισμό.

Ο άνθρωπος υποκλίνεται στην αυθεντία.

Σε όλα τα κρίματα του ορθολογισμού.

Αυτοματισμοί παραμερίζουν τη φυσικότητα των πράξεων.

Και η εξειδίκευση παράγει μονόφθαλμους.  

Το ψεύδος γίνεται φάρος των καραβοκύρηδων.

Και οι μούτσοι συγκαταβατικοί…

Κι αν όλα

είναι ένα παραμύθι, κι αν τα λόγια

σου, τα πάρει ο αέρας,

κι αν ακόμη τα δάκρυα…

Ραγιάδες άθλιοι, ηλίθιοι και χαμένοι

άξιοι των δεινών του μνημονίου

με επιεικώς νοημοσύνη κωθωνίου

στων προδοτών τα κόμματα ταγμένοι.

Όλη η ξεφτίλα της ανθρώπινης βλακείας

σε μερικές εικόνες, χίλιες λέξεις

να κλαις με γέλωτα η να τρέξεις

στο αντίκρισμα επαίσχυντης επιορκίας.

Άχρηστε…

Ντυμένοι,  με  ηχοχρώματα 

θάλασσα,  ουρανό,…

Η σημαντικότητα της ασημαντότητας

Γεώργιος Καβάφης  Νίκος Δροσίνης

σκόρπιοι απότοκοι της ρωμιοσύνης

σε ορυχεία πλάθουνε το όνειρο

σε υγρούς διαδρόμους κείτεται όμηρο

Πνεύμα ασυγκράτητο  με νου ακάματο

που στροβιλίζεται στο μεροκάματο

εν τη γεννέση  πλέει στην αφάνεια

και μουντζουρώνεται στην επιφάνεια

Χαροπαλεύοντας χαράζουν στίγμα

παρακαθήμενο σε εγκόσμιο μείγμα

αποκομμένο χωρίς…

Δεν είν' οι λέξεις κούφιο κέλυφος

είν' το καλούπι της καρδιάς και της ψυχής

Περίτετχνα σε παρασύρουν στο τραγούδι τους

θαμπώνουν με την ομορφιά τους

μα οι ψυχές που τις φορούν κοστούμι τους

με τις φωνές για δουλικό τους

κρατούν γινάτια

και τις παίζουν ανελέητα

Μέσα τους αγκαλιάζουνε φριχτά

τα πάθη, τα ένστικτα

μισητά αισθήματα που σαπίζουν

Ψάξε να βρεις τι θέλουν να σου πουν

πλησιασέ τες και δες όλα τα…

Όλα στο μυαλό σου είναι εικόνες,

φαντάσματα, του χρόνου αερικά,

λουλούδια του βυθού σου και γοργόνες

στο χώμα σου φυτρώνουν μυστικά.

Σηκώνεσαι στου ύπνου σου τις ώρες,

μονάχος, δακρυσμένος και βουβός,

σαν σύννεφο που βάρυνε απ' τις μπόρες,

παλιός και κουρασμένος αρχηγός.

Τα μάτια σου τσακίζονται στα βράχια

του μαύρου, μολυσμένου και ορφανού

του χρόνου που σκορπίζει όλα τα στάχυα

σε όλα τα σημεία του ουρανού.

Αντίλαλοι των ήχων σου τα…

Βουλιμικά προσπαθώ

να κατατάξω τα συναισθήματα







στις γραμμές του τετραδίου.…

ΚΥΜΑΤΑ ΚΙ ΕΥΘΥΝΕΣ

Περπατησες μια χαραυγη

Μ ενα παπουτσι γιορτινο

Πριν απ τον Φοιβο  στη σκηνη

Μ ενα πουκαμισο ..ακριβο

Στα ματια σου λαμπυριζαν

Οι πρωτες του ακτινες

Κι ηταν μπροστα σου η…

==============================

Στα νύχια είχαν πέσει του κακού

δύο ψυχές αγνές πρωτάρες

(όχι ! δε μοιάζουνε παπάρες ...)

ενός του πήδου μανιακού ...

Καλά περνούσαν με γλυκάκια

σερβίραν ο ένας τ’ αλλουνού

(στη σιγαλιά του βραδυνού ...)

παίζανε αντάμα παλαμάκια ...

Κι ήρθε ο κακός ο λύκος τότε

του πήδου ο λυσσομανής

(μα ποιός του έφταιγε ? κανείς ...)

και τους τον σφύριξε χωρίς καπότε…