Φουρτουνιασμένη θάλασσα, τρέχεις και μ' αγκαλιάζεις,

δε φταις εσύ, σε γέννησαν οι μπόρες κι οι καημοί,

με παίρνεις βράχο μέσα σου, κομμάτια εφτά με βγάζεις,

άγγελος είσαι κι άβυσσος, κι εγώ μισό κορμί.

Λιβάνι καίω στην Παναγιά, κερί στον Αη-Νικόλα,

θάμα να γίνει,…

Μοιάζει  η   ζωή,  τόσο  μικρή,   να  με  …χωρέσει

…και,  προσδοκώ,  στον  θάνατο

μα,  θα  την  ζω  όσο  μπορώ  γιατί,  μ’  αρέσει

δίχως  ν’  αφήνω,  ούτε  σταγόνα  της,  να  πέσει.

Θα  αντιστέκομαι,  στην  πρόθεση,  να  …φύγω

κάθε  ανάσα  μου  γι’ αυτήν,  θα  …ξετυλίγω

ώσπου  η  συντέλεια,  στα  δυο  με  διαιρέσει

…κι’  ίσως ,  με κάνει …

 …

Βάλε ένα ούζο κάπελα,

σαράντα πέντε γράδα

και γέμισ' το ως το θεό

να πίνω μια βδομάδα.



Βάλ' το μου σκέτο εντελώς,

το θέλω ξεροσφύρι

ν' ανοίξω πόρτα στη χαρά

στη ζάλη παραθύρι.…

Είναι ποτάμι κι άνεμος, 

είναι θεριό ο Μίκης, 

δεν τον κολλάει κακό χτικιό 

μηδέ κι ιός και μύκης. 

Καμιά…

Υποσιτισμός: Σκελετωμένο παιδί σε νηπιαγωγείο των Τρικάλων

Με επιστολή, διευθύντρια σχολείου, καταγγέλλει περιστατικό υποσιτισμένου νηπίου…

πάρε χαρταετέ εκεί ψηλά

αγάπες κι όνειρα κρυφά

στα σύννεφα άγγιξε τα,

κι ύστερα κοίταξε καλά,

κι αν δεις πως είν απατηλά,

να μη διστάσεις, πέταξε τα.

Όνειρα, όνειρα τρελά

μόνο συ μπορείς να ταξιδέψεις,

κι από του σπάγκου την ουρά

να τα λικνίσεις απαλά…

Σ’αγαπώ, του είπα

κι εκείνος έκλαιγε και γελούσε

καθώς έπινε με λατρεία

τα δάκρυα του κορμιού…

Kι αφού χρόνια με στίχους και χίμαιρες τρέφομαι,

θα βαδίζω γυμνή, μια ζωή στη φωτιά,

θα διαβαίνω ποτάμια, μα δίχως να βρέχομαι,

θ' ακουρμαίνομαι τ' άστρου την ανασεμιά.



Θα μεριάζω το γιόμα τα φύλλα απ' τα λιόδεντρα,

στις κρυφές της θαλάσσης θα μπαίνω σπηλιές,

θα τρυπώνω στον κόρφο της Γης, σαν την όχεντρα

που γυρεύει κονάκι στις ξερολιθιές.



Θα 'ναι όλα δικά μου και κτήμα μου τίποτα.

Θα 'ναι ο χτύπος της Πλάσης,…

Στα πέρατα του κόσμου

θα φεύγεις συνεχώς,

θα κρύβεσαι εντός μου,

μονάχος και φτωχός.



Την άκρη του ματιού σου,

η τρέλα προσπερνά,

του αιώνιου ποτηριού σου

ποτό σε κυβερνά.



Λιοντάρι που βρυχάται,

ο μέσα σου θυμός,

η νύχτα σε θυμάται,

σε τρέφει ο χαμός.



Στα έγκατα της γης…

Ο Έ-ρ-ω-τ-α-ς χωρίς το τελικό  το  ς

 

 (...Μια φορά κι έναν καιρό, λίγο ύστερα απ' την ώρα που πάτησε ο άνθρωπος στη Γη το ποδάρι του, έσμιξαν λέει ,το Ε, το Ρ, το Ω, το Τ, και το Α για να  γεννηθεί ο Ε-ρ-ω-τ-α-ς. 

Κι έτσι ..κουτσο-γεννήθηκε ο Έ-ρ-ω-τ-α-(ς)....

"Κουτσο-γεννήθηκε", γιατί πάνω στη…

Τι ζητάει ο άνθρωπος απ’ τη ζωή;

Ζητάει την ίδια τη ζωή να ζήσει και τίποτα άλλο.

Να ζήσει την κάθε στιγμή σε χρόνο ενεστώτα με άχρονη διάρκεια.

Δεν υπάρχει ζωή όταν η σκέψη χάνεται στη δίνη του παρελθόντος  ή στο στρόβιλο του μέλλοντος.

Δεν υπάρχει ζωή όταν η σκέψη χαράσσει τα όρια της ίδιας της ζωής.

Λες ότι ζεις για τις αναμνήσεις, για όσα πέρασες και όσα θέλεις  νά ’ρθουν.

Λες ότι ζεις για τ’ όνειρο και τη μελλοντική του πραγμάτωση.

Στην…

Ο ακροβάτης σαν πατάει στο σχοινί,

παραπατάει και πέφτει μέσα στο μυαλό του,

στην ουτοπία, στο απόκρυφο όνειρό του ,

στον πιο βαθύ γκρεμό που κρύβει ετούτη η Γη.

Σ' αυτή την πτώση την ωραία, ασφαλώς,

κοινό δεν έχει μήτε δίχτυ ασφαλείας,…

Ἄνθρωποι διασταυρώνονται στοὺς δρόμους

Περνοῦν ἀπρόσκοπτα ὁ ἕνας μέσα ἀπ’τὸν ἄλλον

Προκαλῶντας ἠλεκτρικὲς ἐκκενώσεις.

Ντριίν, ἀνοίγω· ἀντικρίζω μιὰν ἄγνωστη

-«Μὲ καταδιώκουν οἱ ἀρχές,» λέει μὲ κομμένη ἀνάσα

Μ’ἕνα αἰφνίδιο ἅλμα,

Βρίσκεται ὀκλαδὸν στὸ πρόσωπό μου

Ἀπ’τὴ μυρωδιὰ τοῦ μουνιοῦ της,

Ὁ νοῦς εἰσέρχεται σὲ μιὰν ἱδρωμένη οὐτοπία

Στὸ στόμα της ἀναβλύζει μελάνη,

Ἐμβάφει τὴν γραφίδα καὶ…