…

Στη φωτογραφία : ο Τζωρτζ Μάλορυ(1886-1924), ορειβάτης . Σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 1924, επιχειρώντας να πατήσει την κορφή του Έβερεστ. Κανείς ποτέ δεν έμαθε αν σκοτώθηκε στο ανέβασμα για την κορφή, ή στην επιστροφή κι αφού είχε πατήσει την ψηλότερη κορφή του κόσμου...Τι σημασία έχει, όμως ; Μπορεί να μην (;) πάτησε πρώτος την κορφή του Έβερεστ, αλλά κοιμήθηκε τον πλέον ατάραχο και γλυκότερο για ορειβάτη ύπνο, μες στα πάλλευκα χιόνια, απ'…

Το ποίημα είν' αρχάγγελος

Έρωτα και Θανάτου,

είναι κι η αμάραντη άμπελος

του κόσμου τ' αποκάτου.

................................................

.................................................



Το ποίημα είναι διάττοντας, στη σύντομη τροχιά μου...

Ποτάμι που βαφτίζομαι, Πρόδρομος και Χριστός...

Στο μέσα μου στερέωμα, φωνή βραχνή, τραχιά μου...

Στις χίλιες μου κερκόπορτες, αητός βυζαντινός...



Το ποίημα είναι θάλασσα νεκρή…

Μέσα από το τζάμι της βιτρίνας

έλαμψε και πάλι σιωπηλή,

μιας Άννας, μιας Αγνής, μιας Κατερίνας

δανείστηκα κι απόψε το φιλί.



Μέσα στις σκιές αφήνει χρώμα,

πλάθει με τα μάτια της φτερά,

ζωή από το σώμα για το σώμα,

που σμίγει με το μαύρο που φορά.



Πάνω απ' τις πληγές ζητά το αίμα,

να γράψει τις αλήθειες που…

Σαράντα μαύρα κύματα χτυπάνε την ψυχή μου,

σαράντα μαύρα κύματα, σαράντα στεναγμοί. 

Κι εμένα μάνα μ' έκανε , μα βρέθηκα σκαρί

βαθιά σε θάλασσα πικρή να ψάχνω τη ζωή μου.

Σαράντα μαύρα κύματα, σαράντα μαύροι βράχοι,

σαράντα ατσάλινα καρφιά επάνω στο Σταυρό.…

Θέλω να μοιραστώ τον σεβντά

σε μια πίστα μ'έναν χορό

με το τραγούδι μου...σ'ένα μικρόφωνο

Θέλω να μοιραστώ…

Μια μπουκαλα κρασι στο τραπεζι

κατακαθια ξεπλενει , της μνημης μου φιλτρα

Τα κοιτω

και με την φουχτα μαζευω τα τυπικα

μα τα σημαντικα…

Οι αμερικάνοι κάνουν

τη δουλειά τους μια χαρά :

με Μacdonalds, Lee και Lois,

μ' Internet και γκλαμουριά,

τον πλανήτη εξουσιάζουν,

προσοχές να…

Τις αλήθειες κάνω χάζι
ψέμματα ασπάζομαι
πότε φρένο, πότε γκάζι
για τις ήττες δε με νοιάζει
νίκες δε χρειάζομαι.


Τους θυμούς που δεν αντέχω
εξορία έστειλα
κι όσο σε ξοδεύω , σ΄ έχω
ιερά και βέβηλα


Κόντρα ρόλοι , ζορισμένοι
μια ζωή σε άμυνα
μη χαθεί , ότι μας δένει
μοίρα μου αλαφιασμένη
αχ , και τι δε θά δινα.

irthes san feggari stis monaksias ti nixta

rixnodas fws se oneira svismena

mou xarizes apo ton ourano ta asteria

legodas pws tairiazan kalitera se mena

xaideyes to proswpo mou apala

les kai apo giali itane ftiagmeno

les kai tha ragize etsi skafnika

opws ragise i kardeia

otan to prwto fws pagwse sti mesi ta filia

kai esi kinigimenos efiges makria

stis meras ton aera ebgales ftera

kai petakses makria opws ta…

Ψηλά στα λευκά μάρμαρα

κυματίζει η αστερόεσα

όμορφα

ειρηνικά

με το αστραφτερό χαμόγελο του Κένεντυ

το λευκό υπογένιο του Λίνκολν

το Λεωφορείον του Τένεση Ουίλιαμς

και τα πετσοκομμένα κεφάλια

εκατό χιλιάδων ερυθρόδερμων



Ο Γιάννης Μακρυγιάννης

ορθός σε μια υπογεγραμμένη μαούνα

ανθίσταται…

Δούλευε με τον πυρετό της άγνοιας στα μάτια καρφωμένο, ημίγυμνο κορμί μαρμάρινο, απέρριτο και τετραγωνισμένο από την επανάληψη στους βράχους που ακόνιζε. Κορμί ολίγον παραμορφωμένο και στρεβλό, κοντό, πόδια ατροφικά,κεφάλι μεγάλο και μπράτσα σμιλεμένα με κουράγιο. (άλλοι τον φώναζαν νάνο ή άνθρωπο…

 …

ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

Να γέρνουμε στο κρεβάτι,

Οι δυο μας τον πόθο γεμάτοι,

Και να μοιάζει για παλάτι,

Να μη πιάνει κακό μάτι.

Να πέφτουμε στο κρεβάτι,

Στο γούστο μας το ραχάτη,

Στη τσιγγάνικη φλοκάτη,

Να μη βάζουμε δραγάτη.

Να κάνουμε στο κρεβάτι,

Το δικό μας το κομμάτι,

Τ’ έβαλα πια αμανάτι,

Δώσε θάρρος στο χωριάτη.…

Είχα ένα ράδιο παλιό 

ένα τραντζιστοράκι, 

άκουγα όλο Ηπειρώτικα 

και λίγο Θοδωράκη, 

και το 'σφιγκα σα…

Της εφηβείας τα τάγματα τ' ανίκητα,

αδίστακτα σφαγιάζονται κι αλύπητα,

στις βέρες και στα ευρύχωρα τα τρίπατα

και στης καριέρας τα λιμνάζοντα ύδατα.



Βγαίνουν καμιά φορά και στασιάζουνε,

συνήθειες, νόμους και συμβάσεις σπάζουνε,

απείθαρχα, τρελά κι ακατανόητα,

γυμνά, αναστατωμένα κι ανυπόδητα,



στων ποιημάτων τα γλαυκά αετώματα,

στα μέχρι πτώσης τελικής τα πιώματα,

μες στη φωνή της θλίψης τη στεντόρεια,

στους έρωτες…

 ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ζωγράφιζα τους δρόμους της φυγής

Σ ένα δωμάτιο που ήταν λένε στοιχειωμένο

Δεν άντεχα το φως της φυλακής

Και τα τραγούδια μου είχαν τόνο λυπημένο

Ο κόσμος της αλήθειας θα πονάει και θα σφίγγει τη θηλιά

Στα μάτια θα κοιτάει και θα φτύνει όταν βγάζω τσιμουδιά

ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ…

 (Τ' ομορφότερο, το πιο μακρύ καθημερινό ταξίδι μου, άμοιαστο και δίχως διόλου φράγκα : το ταίριασμα στίχων και μουσικών, την ώρα ακριβώς που τρέχω ψηλά στα βουνά, λεύτερος όσο το ποτάμι κι ο άνεμος, κι ανθρώπινος και γαληνεμένος όσο τα ζουλάπια εκεί όξω ....Αλλιώτικος κάθε μέρα, κατά πώς παίζει κάθε φορά τον ταμπουρά…