Καληνύχτα και όνειρα γλυκά

Μέσα απ’ τα νερά της Αφροδίτης

Κι ας την έπνιξαν οι οχθροί της

Κι ας της έκοψαν τα φτερά.

Τι κι αν το όνομα της είναι Θεϊκό

Εκεί στου Ολύμπου το βουνό

Τι κι αν της το πνίξανε κι αυτό

Για να της δώσουν ένα άλλο Αθεΐκό

Αυτή θα στέλνεις καληνύχτα

Κι ας…

Καπνίζοντας το μαύρο από τις νύχτες,

σε όνειρα ταξίδια του θεού,

σπασμένα τα ρολόγια χωρίς δείκτες,

σαν μάτια δακρυσμένα γηραιού.



Μαζεύοντας το χώμα σε τασάκι,

χαρμάνι ποτισμένο με ρακί,

ποτίζω το νεκρό καλοκαιράκι

για ανάσταση καινούργια και ολική.



Οσμίζοντας το πράσινο της γης μου,

με πέτρινα ρουθούνια…

 …

Στις τρεις ευχές που έγνεψα…

Πρωί την πόρτα μας χτυπήσαν οι μπασκίνες

-πέρασαν κιόλα, χρόνια δυο και κάτι μήνες-…

Σε γέννησε Ηπειρώτισσα

μανούλα απ' τα Τζουμέρκα

κι έχεις καρδιά σαν τ' αηδονιού,

κλαις και…

 …

Αρματωμενος βαρια στο δυτικο τειχος, καθως επεφτε το δειλινο στεκόμουν στην πολεμιστρα

σκληρη η μαχη του πρωινου, χιλιαδες νεκρων  ψυχές απίστων μα και πιστών

κοιτωνταν  στις πολεμιστρες και στις απεραντες πεδιαδες εμπρος στα τειχη της βασιλεουσας

ματωμένος ο θώρακας ο χάλκινος, το αιμα ζεστο σε παγωμενο μεταλλο κυλουσε

φωνες αλλαλαγμοι πονου, φοβου, και απελπισίας, σκορπουσαν χιλιαδες ματωμενα στοματα

αιμα ,καπνοι, λαφυρα και λιβανι σκορπισμενα…

H Ακίδα





Μια ακίδα….Στην καρδιά

οι τύψεις για ενοχή…

Που ολοένα την ματώνει..



Έχει πυροδοτήσει τη βολή

να φύγει… Να βρει κι άλλες. ..

Καρδιές να τις πληγώσει…



Σαν φωνή ακούγεται που..

Από το μάτι του κυκλώνα…

Αγωνιά και θέλει να βγει…



Θέλει να αφήσει να φανεί…

Ότι θα φύγει σαν…

ΜΗ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Μη κοιτάζεις στα μάτια μου,

Τα σκοτεινά δωμάτια μου,

Από παιδί με πίκραιναν,

Και το μπόι μου μίκρυναν.

Μη βαστάξεις τα χέρια μου,

Τα κρυμμένα νυστέρια μου,

Όπως μπορούσαν πάλεψαν,

  Ας στραβά με δασκάλεψαν.…

Μέρα κοιμάται  η Μοναξιά

νύχτα ξυπνάει

στέκει στο φως του φεγγαριού…

 …

Εβγήκε ο ρήγας της βροχής

με τα λυτά μαλλάκια,

καβάλα στ’ άστρο της αυγής

και στα χλωμά κρινάκια...…

το σκοταδι το φοβαμε μα και το πολυ το φως

η ψυχη μου σαν καραβι σε κατασκοτεινο ουρανο

πορεια χαραζει στο φεγγαρόφως,

καβους και βραχια να προσπεραση

λιμανι λουσμενο στο φως να συναντηση

στα ηρεμα νερα του να αγγαλιαση.

μα η αναζητηση καλα κρατεί

μήτε λιμανι φωτισμενο ποτε μου δεν συναντησα

μήτε ηρεμα νερα

η ψυχη σε ατελειωτο ταξίδι αναζητησης

πορεία αγνωστη,τραβά

μελλον αδολο και αγνωστο ανοιγετε…

Στο πληνθοκτιστο παλαιο σπιτι με τα κεραμιδια, της κοκκινιας μαρτυρικος κοσμος προσφυγικος

τις ζωες τους εκει ριζωσαν βασανισμενοι οι προγονοί μου

εθυμομουν την μικρασιατικη οψιν της βασανισμμενης γιαγιας μου

καθίμενη στην ψαθινη καρεκλα της σταυρωβελονια την σταυρωβελονια προικιά νυφικά να πλέκει

πολλα στην οψιν  της προμηνυε, ζωης βασανα και αγωνες μαρτυρικά  ζωγραφισμενα

σπιτι πολυ παλαιον, σοβας χοντρος ασβεστωμενος,χωμα και αχυρον η τοιχοποιίαν …

Αναμνήσεις





Κι αν έφυγες…Kι αν πήγες σ’αλλα μέρη...

Το χρώμα τ’ουρανού θάναι το ίδιο...

Και συ θα θέλεις να το αλλάξεις..

Αλλάζει όμως το χρώμα του ουρανού;

Αλλάζει το σχήμα του ουράνιου τόξου;



Θα σκέφτεσαι τις ανθισμένες λεμονιές...

Το άρωμα που βγάζουν τα άνθη τους...

Και συ θα θέλεις να το αλλάξεις...

Αλλάζει όμως το άρωμα της λεμονιάς;

Έρχεται η Άνοιξη χωρίς αρώματα;



Θα θυμάσαι τον ήχο από τα…

ΟΤΙ ΜΟΥ ΠΕΡΝΑ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ

Ότι μου περνά θα το κάνω,

Τον πόνο σου να γλυκάνω,

Τ’ αγγελούδι δεν παριστάνω,

Σ’ αξίζει με το παραπάνω.

Ότι μου περνά θα το κάνω,

Και μη πεις το παρακάνω,

Ας μη θες θα το ξανακάμω,

Το κακό σου να προκάμω.…

Κουπλέ

Δεν  ήσουνα  ο  έρωτας,…

Ντύθηκε κι απόψε η νύχτα

Με χιλιάδες…