Χα!

Σκοτάδι

Πίσσα

Είμαι μόνη, τόσο μόνη

Περπατώ άσκοπα στους δρόμους της Αθήνας

σ 'αυτούς τους ατελείωτους δρόμους

που δεν έχουν αρχή

ούτε τέλος

Οι σκέψεις μου με ζαλίζουν, δεν τις αντέχω άλλο.

Θα προτιμούσα την ανυπαρξία

 να είμαι ένα ζώο, χωρίς νου, χωρίς λογική

χωρίς αναμνήσεις

Θέλω να τελειώσουν όλα... τώρα... τώρα...

 Αχ

 τι ωραία…

Εικονες περνούν απ'το μυαλό

απατηλές ιδέες, ξεπεσμένα μυαλά

μιας εποχής οπού η ρέμβη χάνεται τα όνειρα απουσιάζουν

Τα ματιά κι νούς στρέφονται μονάχα μπρος και δε κοιτούν ψηλά

η ποίηση φαντάζει γελοία στους προκλητικά γελοίους

Το χάος, ο καθρέφτης των ταραγμένων μας ψυχών

Ο φόβος της μασκαρεμένης κοινωνικής πτώσης καθιστά όντα ανούσια, χαλιναγωγημένα στην υλική κόκκινη πραγματικότητα

Ένα είδος υψηλής αυτοικανοποίησης, αυτό είναι.

Μια συμβούλη στους αρκέτους…

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ

Η συνείδηση μου επιτρέπει,

Να μην είμαι «καθώς πρέπει»,

Και δεν ηρεμώ με χάπι,

Μα με της γνώσης κιτάπι.

Ας μην έχω δική μου σκέπη,

Θέλω ο Θεός να με βλέπει,

Και με ψωμί ένα κομμάτι,

Έχω την κοιλιά χορτάτη.

Το κορμί μου στα πάθη ρέπει,

Μα ποτέ δεν παρεκτρέπει,

Και δεν κάνω τον σατράπη,

Γιατί νιώθω την αγάπη.

Γράφω για τον κόσμο έπη,

Δεν κοιτάζω για την…

………………………………………………

Φύγε χειμώνα κρύε από τα μέρη μας,

της άνοιξης το πρωτινό λημέρι,

κατέφτασε το ανθισμένο ασκέρι μας

λευκό του Γάλανθου χιονάτο περιστέρι …

.

Δειλά ξεπρόβαλε το άσπρο λουλουδάκι μας

πρώϊμο της άνοιξης δυσθ’ώρητο χαδάκι

στη χιονισμένη ράχη πρώτο τραγουδάκι μας

διαμάντι εύθραυστο, χρυσό δαχτυλιδάκι …

Του Ερμή του Μέγιστου, -ανατροφέα μας-,

δώρο στον πολυμήχανο Οδυσσέα.

«Μώλυ» σε λέει…

ΘΑ ΕΡΘΟΥΝΕ ΟΜΟΡΦΑ ΧΡΟΝΙΑ

Θα έρθουνε όμορφα χρόνια,

Άμα νιώθουμε συμπόνια,

Να αγαπούμε και τα ψώνια,

Να βαστάζει αυτό αιώνια.

Θα έρθουνε όμορφα χρόνια,

Για να λιώσουμε τα χιόνια.

Θα έρθουνε όμορφα χρόνια,

Εάν υπάρξει στον κόσμο ομόνοια,

Μην καταλήγουν άβουλα πιόνια,

Να το ζήσουν παιδιά και εγγόνια.

Θα έρθουνε όμορφα χρόνια,

Να μην φτιάχνουμε καμιόνια.

+…

Κάποτε, αποφάσισες

να κλείσεις τη καρδιά σου

ήθελες , επτασφράγιστη

να μείνει, μια ζωή

μα πάνω, στη βιασύνη σου,

στα σκόρπια όνειρα σου,

δεν  πρόσεξες ,μια αμυδρή

ελάχιστη,  ρωγμή.…

Πάλι στους δρόμους

(Πάντα στους δρόμους)





Χαρήκαμε χαιρόμαστε μα μην ξεμυαλιστούμε

αν ψίχουλα προσφέρουνε τα πάντα μας χρωστούνε.



Ό, τι και αν κερδίσαμε δεν το φερ’ ο Αλέξης…

ΘΑ ΜΕ ΝΤΥΣΩ ΣΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ…

Θα με ντύσω στις αποκριές Βαλεντίνο,

Με μποέμικες παρέες να γλεντώ,

Να χορεύω με ντάμες να τα πίνω,

Να μένεις ήσυχη όπου σε συναντώ.

Θα με ντύσω στις αποκριές θεατρίνο,

Να κάνω δήθεν ότι δεν πονώ,

Τα φιλιά μου σ' όποια βρεθεί να δίνω,

Σαν να παίζω σε κάποιο θέαμα κοινό.

Θα με ντύσω στις αποκριές αρλεκίνο,

Να παίζουν μαζί μου όπου περνώ,

Πάνω στο τσίρκο για να με στήνω,

Να…

ΔΥΟ ΨΙΧΑΛΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ

Τα βηματα μου σερνονται

Σε δρομο απο μαραζι

Τα χρονια βγαλανε φτερα

Ο πονος τα τρομαζει

Χαθηκανε στη φτωχεια μου

Βαθια τα ονειρα μου

Μου κανουν τωρα αποχη

Αδειαζουν τη καρδια μου

R

Δυο ψιχαλακια στην ουρα…

ΝΑ ΠΑΨΩ ΤΑ ΣΤΙΧΑΚΙΑ;

Να πάψω τα στιχάκια,

Ξεσηκώνουν το μυαλό,

Να κόψω τα χαπάκια,

Μην με παίρνετε τρελό.

Τον εαυτό μου να βρω,

Κι ίσως τα ξαναπούμε,

Ας σας φυλώ σταυρό,

Ειλικρινά λυπούμαι.

Να πάψω τα στιχάκια,

Ας και το ξέρω σαφώς,

Όλα μου τα βραδάκια,

Έχω εκείνα για φως.

Τον εαυτό μου να βρω,

Άμα ξαναβρεθούμε,

Να αλλάξω πλευρό,

Αν έτσι συμφιλιωθούμε.

+…

………………………………

.

Τα μονοπάτια του λαού

δεν τα διαβαίνουν όλοι.

Οι κακουχίες του φτωχού

του σατανά οι δόλοι.

.

Οι παραλήδες ζούν καλά

οι φουκαράδες άστα

άλλοι έχουνε πολλά λεφτά

κι ο λαουτζίκος βράστα.

.

Άλλος γυρεύει τα ζοχιά

σπανάκια στη λασπούρα

κι άλλος τη χήνα την παχιά

τρώει και καπνίζει πούρα.

.

Άλλος δεν έχει ζεστασιά

για ζέστα καίει λιβάνια

κι άλλος ζωή…

ΤΑ ΒΑΖΩ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΟΥ

Τα βάζω με τον χαρακτήρα μου,

Σαν ντρέπομαι όπως νιώθω,

Να αλλάξω την μοίρα μου,

Είχα για πιο μεγάλο πόθο.

Ξέρω πως με τα λάθη μου,

Ότι δίνω τον στόχο,

Λογαριάζουν το καλάθι μου,

Χωρίς τον ξενοδόχο.

Τα βάζω με τον χαρακτήρα μου,

Όσο να βαστώ αγάντα,

Έμαθα απ’ την πείρα μου,

Δεν τα καταφέρνω πάντα.

Έχω κι εγώ τα πάθη μου,

Μα τον σταυρό μου κάνω,

Να…

Χρήμα,  που ορκίζεις τους εχθρούς

και, διαιρείς τους  φίλους,

τον έρωτα αμφισβητείς

το  δίκιο, υπονομεύεις

εξαπατάς την αρετή

βρίσκοντας τρόπου χίλιους

κι’ ανάλογα, με τους…

καὶ μεταξὺ " - ούλας" καὶ " - ούνας",

πρὸς ἀναζήτησιν τσουτσούνας.

~~

Μὲ πόση θλίψη γέλασα ποὺ θυμήθηκα τὴν Λούλα,

π' ἄν ζεῖ, θά 'ναι χούφταλο, γριούλα,

γιαγιούλα,

κι' ἀθεραπεύτως Ἀγαθομούνα.



Τὰ βράδυα, καλοκαῖρι, πηγαίναμε, μὲ τὴν δροσούλα,

περιπάτους, μὲ τὴν τροφαντούλα

τὴ Λούλα.

Παμφάγα δὲν ἦταν ὡς κουρούνα



παρὰ μόνον…

(από ‘υδράργυρος ρέων’, ελλέβορος 2001, -σε σύγχρονη συσκευασία)

εν μοναυλία διάγοντες

Η μοναξιά. Η ύστερη τέρψη, σαν τελειώνει η επώ­δυνη ανάγνωση της βασανιστικής γραμματικής της μέρας κι αρχινάει το αινιγματικό το παραμύθι της γιαγιάς. Όταν σχολάει το μοιρολόι κι αρχινά το πανηγύρι. Η μοναδική η γλύκα που σκεπάζει σύ­μπασα την πλάση, καθώς ροβολάει καταμεσής του Μάρτη ο Αη-Βασίλης κι εκδράμουν τα τελώ­νια ντάλα καλοκαίρι.

Άμα…

‘‘Κυβέρνηση του βουνού’’

            ΄΄…άργειε να ‘ρθει εκείνη η μέρα…΄΄

                                            Εθνικός ύμνος 



Λάμπει ο ήλιος λάμπει η μέρα

από τούτη τη Δευτέρα

λάμπουν πρόσωπα χιλιάδες

λάμπουνε και οι γιαγιάδες.



Γύρισε η πε ριστερά

κι έφερε πολλή χαρά

ο χειμώνας τελειώνει

και η άνοιξη σιμώνει.



Θα τη φέρει ο Αλέξης

που αρίστεψε στις λέξεις

κι έγινε πρώτος πολίτης…

Νιώθοντας το ψυχρό σφίξιμο στο μυαλό

την ηδονική ζεστασιά στο στομάχι

είναι όμορφα...

Το άγγιγμα σου ξυπνά τις επιθυμίες που σιωπούν

Στην αγκαλιά σου...

Το εφήμερο γίνεται αέναο

η βροχή δεν μ' ενοχλεί χορεύω στους ρυθμούς της

μπαίνω μέσα σου...

γινόμαστε ένα στον καταρράκτη της έκστασης

στο παράτολμο κολύμπι στη λίμνη του έρωτα

Ήμουν κάμπια

μετουσιώθηκα σε χρυσή πεταλούδα

το μέλι στα χείλη σου γλυκαίνει την πίκρα που μου άφησαν

Προσφέρεις…

Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΠΑΜΠΕΣΙΚΟΣ

Ο κόσμος ο μπαμπέσικος,

Θέλει να γίνεις θύμα,

Δεν σε κοιτάζει δυστυχώς,

Με τα κουρέλια ντύμα.

Παλιός σκοπός ρεμπέτικος,

Να κλαίει για το κρίμα,

Μην καταντήσεις ψεύτικος,

Ας σε χτυπά το κύμα.

Ο κόσμος ο μπαμπέσικος,

Δεν σου τα λέει χύμα,

Ακόμα και ο αδελφός,

Μετρά ένα λάθος βήμα.

Βαρύς χορός ζεϊμπέκικος,

Ασήκωτο το κλίμα,

Και ο καπνός σου σέρτικος,…

Να' ναι της Μάνας το άγγιγμα και του μωρού το γέλιο..

να' ναι οι χτύποι της καρδιάς στου έρωτα το τέλος..

να' ναι της γης η ανασεμιά μεσ' της αυγής την πάχνη..

ή να' ναι η φεγγαρόλουστη η παρθενική η θάρρη.. 



Να' ναι το κλάμα το αγνό του αδικημένου ανθρώπου..

να'ναι το γέλιο της χαράς σε ανταμοιβή του κόπου..

να' ναι η πρώτη αγκαλιά του αλόγιστου του πάθους..

ή να' ναι η άγνοια του…

Βαριά τα βήματα αργά δειλά και φοβισμένα

σε οδηγούν σε θύμησες και λάθη περασμένα

σε πάνε σε ανήλιαγα τοπία γυμνοκαμμένα

σε σκοτεινές διαδρομές σε μονοπάτια ξένα..



Σιγά σιγά στα άγονα και στείρα πεπρωμένα

ζωή ανύπαρκτη έδωσες με καλυμμένο ψέμα

έδωσες χώρο σε μιαρά νεκρά κατεστημένα

και άφησες τη λήθη σου να κυβερνάει εσένα..



Οι σκέψεις…