Μέσα απτά σκοτάδια τού χρόνου μια φωνή

Καθώς βαδίζω πάνω στής εξέλιξης τι μηχανή.

Χάνω επαφή με την μνήμη,θέλει πίστη για να αντεξω για να μην διαλέξω ενα πνεύμα νεκρό απο οργή.

Κοιτά πώς βραζω και μέσα μού εγω κοχλαζω.

Το σκοτεινό μού φώς εκπέμπω ρίμες αραδιάζω.

Ανατινάζω ρημάζω και τους δικάζω

Σκέψη εκφράζω μέσα απο πρότυπα που θαυμάζω ( φωνάζω) δεν τούς μοιάζω!

Δεν κάνω ότι αποδοκιμάζω.

Την ανθρωπιά δεν προδίδω για το χρήμα ρε μπαζω.

Έχω ανάγκη να φωνάζω και που και πού να τρομάζω.

Μα δεν θα κάτσω να σκάσω γιαυτό τους φόβους μου κράζω

Πότε κοιτάζω κάτω πότε! κοιτάζω επάνω

Παραμυθιάζωμαι αν κάνω κρεμαστάρια όσα δεν φτάνω.

Πότε κλαίω πότε γελάω πότε πονάω

Ποτε στα aγραφτα όλα τα γράφω και προχωράω

Καμιά φορά βολεύομαι ξεχνάω η θυμάμαι

Και αν σε πλήγωσα να ξέρεις σκλήρυνα γιαυτό λυπάμαι..

Μα και αυτό στο πότε πότε και που και που θανε όταν μυρίσω τι βρώμα αυτών που θέλουνε να με φάνε.

Γυρνάω σε κόσμους ερμηνεύοντας το συναίσθημα

Γερνάω σε δρόμους φτιαγμένους απ'το κοινό αίσθημα.

Αγγίζω άστρα ουρανούς που δεν χωρά ο κοινός νους

Πασχίζω μέσα απο θνητούς να κατευνάσω θεούς.

Μέσα απο παιχνίδι στημένο ζω το παράλογο.

Στον πιό εσωτερικό και ματωμένο μας διάλογο

Κλείνω τής πόρτες σε φόβους και ας παν στο διάολο σκοτεινό μού φως πυξίδας κάτι ανάλογο.

Και αν το κλέβουν με πάθος δεν καθρεφτίζω το λάθος μέχρι ο θάνατος να έρθει θα είμαι τάφος. (Στο Ζάλογγο.) τάφος για αυτούς που αναπαραγάγουνε φόβους πολλούς.. που καταστρέφουν κόσμους για εθνικούς σκοπούς!

Είμαι ο νους απο αυτούς που δόξαζες σαν θεούς σαν λόγια ματαιοδοξίας μέσα απ'τους ισχυρισμούς Χωρίς αθώωσή πεινάω για όνειρα και για μόρφωση Νταραβεριζωμε με ιδρώτα και κόπωση.

Ανοίγω ρήγματα σε δομικά συστήματα Κύκλους εφαπτω κερδίζω στοιχήματα με θύμα τα προβλήματα.

Στέλνω μηνύματα ποιήματα για συνθήματα τοίχους γιά να γεμίσουνε και να γεννήσουν ερωτήματα.

Να με θυμάσαι μέσα απο τα σκοτάδια μάς θέλω να σε βάλω να σκεφτείς για ενα πιό αξιον λόγου μέλον.

Είμαι εσύ με στο εμείς με στο εγώ που κατοικείς

Είμαι καθρέφτης!

Εδω το πρόσωπο σου θα δείς.

Μέσα απο τα όρια μού βγαίνω λόγο κραδαίνω.

Για όλα αυτά που έχεις υπομείνει και υπομένω.

Για όλα όσα χάσαμε και να θυμάμαι επιμένω

Φίλους και πρόσωπα που χαθήκαν μνημονεύω.

Ένας θεός μοναχός σε ενα κελί διαρκώς

Σπίτι του ο παράδεισος ο πιό σατανικός.

Παράδοξο το θέαμα και σκοτεινό το φως.

Μνήμης ενέργεια στην ύλη ανθρώπινος ο ιστός.

dL

MV

Προβολές: 18

Σχόλιο

Πρέπει να είστε μέλος του Ποιητική γωνιά για να προσθέσετε σχόλια!

Γίνετε μέλος του Ποιητική γωνιά

Στατιστικά ιστοσελίδας


Βίντεο

Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

© 2019   Created by Nikolakakos Georgios (spartinos).   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης

SEO Services