Κυλούν οι μέρες κι εμείς χαθήκαμε,
τα λόγια σφαίρες και πληγωθήκαμε.
Κι αυτό το πάθος, το φυλακίσαμε,
κάναμε λάθος που δεν το ζήσαμε!
Ρ
Ξέρω πονάς, όπως κι εγώ,
κλείστηκε η αγάπη στο συρτάρι,
του έρωτά μας φυλαχτό
και θλιβερό απομεινάρι.
Θα με ζητάς, θα σε ζητώ,
κάθε που βγαίνει το φεγγάρι,
όσο κι αν παίζουμε κρυφτό,
μες τη καρδιά σου έχω παρκάρει.
Μουσική & ερμηνεία: Φώτης Καλατζής
(Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες)
Σε χάνω
κι απ’ τον πόνο μου τα χάνω,
περνάνε δίπλα μου οι μέρες
σαν τις αδέσποτες τις σφαίρες
και με στριμώχνουν στης ζωής μου το στενό.
Σε χάνω
και στην κρίσι μου επάνω,
τα ανεξέλεγκτα τα πάθη
με κατευθύνουν σ’ άλλα λάθη
και μεγαλώνουν της ψυχής μου το κενό.
Σαν φτάνει Κυριακή
ο πόνος γίνεται πληγή,
με βασανίζει...
κι ένα παράπονο βαθύ
με πλημμυρίζει!
Οι αναμνήσεις οι καυτές
γίνανε ξέθωρες κι αυτές
και πώς να κλάψω.
Το δάκρυ πέτρωσε κι αυτό
και πώς να παρηγορηθώ,
του χωρισμού τη θύμηση,
πώς θες να πάψω...
Περνούν οι Κυριακές,
κι εγώ θαρρώ πως ήταν χθες
που ήσουνα κοντά μου.
Και χάνομαι στις εμμονές,
φθάνω σε λάθος ενοχές
...απέχω απ' τα όνειρά… Συνέχεια
¨Ηρθα απόψε σαν βροχή
και καταιγίδα ο σεβντάς μου
μες την δικιά σου την καρδιά
μήπως φυτρώσει ο έρωτας μου
θα ψάξω νάβρω την σκισμή
στ΄απόκρυφα σου μονοπάτια
με μια βελούδινη βροχή
μέσα απο τα δυό μου μάτια
ρεφ
μα πως να βρεί τον τρόπο να περάσει
πέτρα η καρδιά σου,δεν θα μπορέσει
για να φτάσει
μα κεραυνό θα ρίξω να την σκίσει
και της αγάπης λουλούδι
να ανθήσει
Παρέμεινα δίπλα σου
να ξεχωρίζω τα βλέφαρά σου,
κι ας ήξερα ότι δεν μπορώ
να σε φτάσω, αιματοβαμμένος
ο χρόνος αποσιωπά εσώκλειστος,
σε μια τυφλή αναπαράσταση
με αφανείς νεκρούς ήρωες,,,
Τι θα πεις πριν πλαγιάσεις,
ότι μίκρυνε ο κόσμος πάνω
και κάτω από τα πόδια σου,
πως δεν υπάρχει γη, υποχώρησε
και αντίκρισες το πρόσωπο
της αγάπης μας αληθοφανές,
σε όλη την κρυφή του έκταση.
Προστέθηκε από τον/την santana στις 21 Νοέμβριος 2008 στις 11:22 —
5 σχόλια
Εσύ που ήρθες ξαφνικά μες την ζωή μου
σαν δώρο απ’ τον ουρανό,
αναστατώνεις ριζικά την ύπαρξη μου
γιατί έχεις γίνει ένα κομμάτι απ’ τον εαυτό μου
κομμάτι άγνωστο μα όμως δυό φορές δικό μου.
Ρ
Είσαι εσύ σαν το νησί
που δεν έτυχε να πάω
κι αν ποτέ δεν τόχω δει
νοιώθω πως το αγαπάω,
δεν μπορεί πιο δυνατή
ο Θεός χαρά να δώσει
έχω τόσο τρελαθεί και είναι η αγάπη τόση.
Ήμουν πουλί χωρίς φωλιά - ένα αηδόνι δίχως λαλιά.
Ιστιοφόρο χωρίς πανιά - με στου πελάγου την ερημιά.
Ήρθες εσύ με στη ζωή μου, τη σκοτεινή κι άναψες φως,
της σκουριασμένης ύπαρξης μου, τη μηχανή έβαλες μπρος.
Ήρθες εσύ με στο χειμώνα, κι έφερες τη καλοκαιριά,
ήρθες εσύ να μου ζεστάνεις, τη παγωμένη μου καρδιά.