από ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δευτ 09 Ιουν, 2014 8:19 pm

Αντόνιο ή το μήνυμα…

             (Λούλα Αναγνωστάκη)



Άλλα εγώ σου μήνυσα κι αλλιώς εσύ τα πήρες

φαΐ δεν έχει το παιδί και συ μιλάς για μπύρες

που στέλνουνε οι Γερμανοί μα τις ζητούν σε λίρες

να μείνουμε χωρίς βρακί και να μας φαν οι ψείρες.



Μου λες ότι, αν βρω δουλειά, θα παίρνω τρεις κι εξήντα

και θα ‘μαι απασχολήσιμος μέχρι τα ενενήντα ˙

εργάτης  εκ περιτροπής για το καλό του όλου,

για να ‘χουμε όλοι μας ψωμί  παρά κάποιοι καθόλου

το…

Ήταν στιγμές..

που τα μάτια μου ανοιγόκλεινα..

μόνο για σένα,

ο χτύπος της καρδιάς μου,

χτυπούσε ανεξέλεγκτα..

χωρίς σταματημό.



Ήταν στιγμές..

που ήθελα να σ’ αγγίξω..

και δε μπορούσα,

γιατί ήσουν μιαν οπτασία,

που υπήρχες μονάχα..

στη φαντασία μου.



Ήταν στιγμές..

που πνιγόμουν τις νύχτες..

στο κόκκινο κρασί,

αβυσσάλεα…

Κοίτα τη δροσοσταλίδα πάνω στο ροζ πέταλο του ρόδου,

φρέσκια, καινούργια, δώρημα μιας πρωινής πάχνης.

Με την ίδια φρεσκάδα η ζωή  ν’  απέχει τ’ αχρείαστου πόνου,

μια νέα ζωή, όλη πάθος κι αγάπη, κάθε μέρα να φτιάχνεις.

Σταθμός.



Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

οι περήφανοι κρίνοι

αγνόησαν το γιασεμί

που είχε μετρημένο το στόμα του

που τις νύχτες ανάσαινε βαθιά

ψάχνοντας στις περιμετρικές

σμπαραλιασμένες φυσιογνωμίες

στραπατσαρισμένες προσωπικότητες…

να τονώσει… στη δροσιά της νύχτας

και να διαδώσει το λεπτό, το…

Αφύπνιση

                    

Μηνύματα

αμέτρητα σου έχω ως τώρα στείλει

εκφράζοντας τον πόνο μου, τη θλίψη,

την οργή μου,

τη δίκαιη αγανάκτηση

και την εξέγερσή μου ˙

μηνύματα αλλεπάλληλα που λέν’

δεν πάει άλλο.



Κι ενώ μου λες πως τα ‘λαβες,

πάλι τα ίδια κάνεις ˙   

θέλεις να ζω χωρίς δουλειά,

χωρίς νερό, δίχως  τροφή και στέγη˙

σαν το σκυλί

να με χτυπάς με ΜΑΤ και δακρυγόνα

κι εγώ…

(γιατί δε γίνεται…

ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Οι συγγενείς κι οι φίλοι μου,

Είδα πόσο με αγαπούνε,

Και θα μειδιούν τα χείλη μου,

Με όσα και να πούνε.

Οι συγγενείς κι οι φίλοι μου,

Περίμενα να σταθούνε,

Σαν μ’ έτρωγαν ψύλλοι μου,

Κι όχι όλοι να χαθούνε.

Οι συγγενείς κι οι φίλοι μου,

Έλεγα ότι θα λυπηθούνε,

Να σβήσει το καντήλι μου,

Μα μηδέ να προσευχηθούνε.

Οι συγγενείς κι οι φίλοι μου,

Είδα…

Κουπλέ

Άντε, να σου φέρω τ’ άστρα

αφού λες, πως  τα αξίζεις.

Να σου κτίσω, χίλια κάστρα

τα  όνειρα σου, ν’ ασφαλίζεις.

Τριαντάφυλλα να φέρω

στη   ποδιά σου ν ‘…

“ Ίσως ”  ο  μεγάλος  έρωτας  να  είναι  ρίσκο,

σε  σένα…

Αλησμόνητη αγάπη,

βασανίζει την καρδιά,

δεν αντέχω άλλο την λύπη,

δε περνάει κ’ η βραδιά.



Δε μπορώ να σε ξεχάσω,

όσο και να προσπαθώ,

θέλω να σε αγκαλιάσω,

πια κοντεύω να τρελαθώ.



Είσαι σαν την ανεμώνη,

που ανθίζει ένα πρωί,

η ψυχή μου είναι μόνη,

πονεμένη και πικρή.



Στα χειλάκια σου θα δώσω,

το φιλί μου το γλυκό,

κλαίω ώσπου να…

ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗ, Παρ. 30 Μαΐου, 2014 8:04 am

Re: Tὶ θὰ ψήφιζαν ἐὰν ζοῦσαν σήμερα;

~~

τῶν καιρῶν ἡμῶν τίς ἀρετὲς

δεῖτε τις κι' ὀλίγον ἑρπετές.

Ὁ ὀλιγαρχικὸς Ἀριστοφάνης

θὰ ἔγραφε μιὰ σάτιρα

(καὶ θὰ μὲ ἄφηνε νὰ τὴν βλέπω δωρεάν κάθε μέρα νὰ μαθαίνω τὶ θὰ πεῖ θέατρο!...),

ὁ Σωκράτης

δὲν θὰ ἔλεγε σὲ κανέναν τί ψήφισε, λέγων : "ἕν οἶδα ὅτι οὐδέναν οὔρησα",

(καὶ θὰ μὲ συμβούλευε νὰ μὴν καταντήσω νὰ Ἀπολογηθῶ)

ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος,

ὅπως…

Τα  βράδια  που  μένουμε  οι  δυό  μας  μόνοι,…

Είναι γραφτό να είμαστε μαζί,

ας το παραδεχτούμε,

μια μέρα θ’ αγκαλιαστούμε,

με φλόγα πάθους δυνατή.



Τις νύχτες σένα ονειροπολώ,

γυμνή να τρέχεις μέσα σε κήπο,

η καρδιά μου σε ξέφρενο χτύπο,

απ’ έρωτα στον ουρανό πετώ.



Αυτή η ευλογημένη αγάπη,

ήρθε απρόσκλητα στη ζωή,

συγκλονίζοντας την ψυχή,

σβήνοντας το μαύρο δάκρυ.



Ήταν δύσκολα τα…

Όλα τα Ω τελειώνουν με ένα Σ΄ ΑΓΑΠΩ 



Αγαπημένη μου μια ιστορία απόψε θέλω να σου πω

γυρίζοντας τον χρόνο πίσω. Εκεί στο πρώτο ραντεβού μας! της σκέψεις που έκανα θα ήθελα να σου εξιστορήσω

Με όλα τα Ω που από τα χείλη μου θ ακούσεις, τελειώνουν με ένα Σ΄ ΑΓΑΠΩ



Με θυμάμαι μονάχος να γυρνώ, να αναπολώ, 

δεν θέλω απογοητευση, μέσα μου να λάβω, 

θα ρθεί η δεν θα ρθει, θεέ μου…

Ανοιξη γλυκια μου Ανοιξη

Το αερινο σου σωμα

Στη αγκαλια μου το κρατουν…

Η σκάλα για να φτάσει η ψυχή στον ουρανό

Μια σκάλα με πανδαισία χρωμάτων

κι απορώ!

Το γαλάζιο της θάλασσας που αφήνεις πίσω

Το κόκκινο της επίγειας αγάπης προς τον δρόμο της ουράνιας

κι ας κρύβεται πίσω από ένα γαλάζιο ουρανό

Το κίτρινο της μαδημένης μαργαρίτας του «αν μ’ αγαπάς»

Το πράσινο της φύσης…