ηλιε μου που ολα τα θωρεις

που ειναι η αγαπη,θα μου πεις

μην ειναι μεσα σε βιβλια

στα καταρτια η στα πλοια

μην ειναι στο φεγγαρι

μην κρυφτηκε μεσ'στο σκοταδι

μην ειναι σε σταχια,ουρανους

σε γαλαξιες μακρυνους

μην ειναι στα δεντρα στα πουλια

στα συννεφα τα σκοτεινα

μην ειν'στα μπλε τα παραθυρια

στα λουλουδακια στ'ακρωτηρια

μην ειναι στους μεγαλους δρομους

χαμενοι μεσ'τις λεωφορους

ηλιε μου που…

Όλα σώπασαν γύρω .

Τα όνειρα , άδειασαν .

Έρημες οι ελπίδες έγειραν 

στον ώμο του άχρωμου ορίζοντα .

Τα σύννεφα χαμήλωσαν την ταχύτητα ...

Ο ήλιος δεν χαμογελούσε όπως πρώτα ...

Και εκείνος ο τόσο δικός μου ουρανός 

δεν ήτανε το ίδιο Γαλάζιος όπως άλλοτε 

που οι σκέψεις μου τρέχανε ξέγνοιαστες 

τυλίγοντας τοπία γεμάτα υπόσχεση 

σε ένα τετράδιο χρυσό ...

Κάπως έτσι πέθανε ο τελευταίος μου στίχος ,…

Σχολικός εκφοβισμός

     (από τους Θεσμούς)





Κάπου στης Ρίγας τα στενά που είχαν το λημέρι

ο Σόιμπλε κι ο Ντάισεμπλουμ με όλο το ασκέρι,

στης χώρας τον παλίκαρο εστήσανε καρτέρι˙



βαλθήκαν να τρομάξουνε το ντροπαλό αγόρι

και πάνω του ριχτήκανε σαν άγριοι κοκόροι ˙      

να φύγει απ’ την παρέα τους να τον πληγώνει ο πόνος 

σκληροί  τον αναγκάσανε να φάει το βράδυ μόνος.

Μα κι αν τον αποβάλανε το γόη ευπατρίδη

ο Αλέξης μας του ανέθεσε…

Σε πήρε μες το σούρουπο
θρηνώντας ο Μορφέας,
της μοίρας είδες τον καημό
και φάνταζες λαθραία..

Με κλάμα ξύπνησες οξύ
σαν βρέφος μες τη νύχτα
είδες τον κόσμο ανάποδα
τι πειρασμός ; τι ήττα ;

Είναι χαλκάς και χίμαιρα
όνειδος μα και άγχη
της μοίρας σου ο δρόμος
εάν τον δεις μονάχη...

Σε λιμανακι φυσικο

Κοιταγα τουτο  δειλινο

Βαρκουλες,χρωματα πολλα

Με τα πανακια τους λευκα

Ειν'αρμονια αραγμενες

Καινουργιες ,πολυκαιρισμενες

Καθε μια και ενας ψαρας

Αφεντης δικος της κυρης

Της θαλασσας,καραβοκυρης

Μια κοκκινη να τη χαρω

Και ναχει πριμα το καιρο

Αγκυρα  σηκωσε κυλαει

Αρματωμενη ξεκιναει

Εκανε πρωτα το Σταυρο

Να'χει πριμα το καιρο

Ο κυρης και αργοκυλαει

Με διχτυα…

 Ανθος Μαγιου ειν ο ανθρωπος

κι ο Μαης..  στη μεση 

Αναμεσα στην παγωνια

ειναι και τη ζεστη...

Η επανασταση της αγαπης

και της αληλλεγγυης

προαναγγελθηκε αλλα ποτε δεν ηρθε...

Ο ανθρωπος ανθει και μαραινεται …

σ'ενα πλοιο να βρεθω

ενα λιμανι εγω να βρω

ταξειδι να παω σε ωκεανους

μακρια απο τουτους τους καιρους

τα γλαροπουλια να κοιτω

και το γαλαζιο στο βυθο

φιλους να εχω ναυτικους

του Καββαδια κολητους

πολλα χρομια να ταξιδευω

μονο γαληνη να γυρευω

τρικυμια αν θα πιασει

δε με νοιαζει,θα περασει

θα παρω χρωμα χρυσαφι

τους γλαρους μου θα'χω μαζι

τη θαλασσα ολη θα γυρισω

αγκυροβολι…

 (* Αρχαία Ονομασία της Κάσου) 

Η Κάσος



Είπανε έριξε η Θεός

μια πέτρα στο Αιγαίο

και έκανε την Κάσο μας

ένα νησί ωραίο.



Μοίρα καλή τη στόλισε

με χίλια εκκλησάκια

κι αμέτρητα καμπαναριά

με γκρίζα πετραδάκια.



Γνώρισε δόξες και τιμές

φουρτούνες και πολέμους.

Σκορπίσανε τα τέκνα της

στους…

Την Άνοιξη που λούζονταν το πουρνό

σε μια λιμνούλα μέσα σε ποταμό

την έιδε ένα φεγγάρι κάποιος θεός 

και γέμισε μ΄ αστέρια ο ουρανός

-Φεγγάρι μου ποια είναι η μορφονιά 

που έντυσε με χλόη την παρθενιά

Η πρώτη κόρη είναι της λευτεριάς

κι αχνίζει το ηφαίστειο της καρδιάς

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Κάνουμε το αίμα μας μπογιά,

Βάφτηκε η πρωτομαγιά,

Γίνηκε και πάλι μαγιά,

Ν’ ανασάνουμε η φτωχολογιά.

Με μάνες, γυναίκες και παιδιά,

Δεν φταίει καμιά αναποδιά,

Θέλουμε δική μας την σοδειά,

Να μην σηκώνουνε τσιμουδιά.

Στάζει το βλέμμα μας φωτιά,

Για των αρχόντων την ψευτιά,

Πια η κάθε πατρίδα ξενιτιά,

Ν’ αντρειωθούμε η εργατιά.

Σε χωράφια, μαγαζιά, γιαπιά,

Βλέπουμε την…

θα σου'χω πανω στο τραπεζι

μελι,κρασι και πετιμεζι

στη πορτα κατω απ'το χαλακι

σε περιμενει το κλειδακι

φωτα ν'αναψεις,ας ξυπνησω

σ'αγαπω,θα σε φιλισω

κι'αν ερθεις λιγο πεινασμενος

να μη ντραπεις να μου το πεις

θα φτιαξω,ολα τα καλα της γης

με αγαπη,θα σου τα σερβιρω

και λιγο πανω σου θα γυρω

να με γεμισεις με φιλια

για σενα μια ανοιχτη αγκαλια

σε σεντονακια μεταξενια

αγαπη μου…

Ο ΙΟΥΔΑΣ

Αν είναι να μετανιώσω,

Και πάω και κρεμαστώ,

Να σωθώ μην αξιώσω,

Να κάνω το σωστό.

Ποιος στης γης την φλούδα,

Σκέφτεται για τον Ιούδα,

Της νύχτας την πεταλούδα,

Και την άγρια καλιακούδα.

Σαν το κερί να λιώσω,

Και πάλι καταραστώ,

Την ζήση ας αποτελειώσω,

Χωρίς πνεύμα πιστό.

Ποιος στης γης την φλούδα,

Συχωρνά τον κάθε Ιούδα,

Ας γύριζε τα σκούδα,

Μην στρώνει σε βελούδα.

+ 28/4/15…

οι μυροφόρες

Χαμένες οι μαυροντυμένες μυροφόρες των Ευαγγελίων

σ΄ ένα ατροφικό πελαγίσιο σχήμα.

Τα ορθάνοικτα στόματα παίζουν γυμνά με το υπογλώσσιο χάπι.

Δεν λοιδορούν για τα δάκρυα που έπεσαν στο κενό της Άνοιξης.

Δεν θυμίζουν να θυμίζουν στους αυτάρεσκους τη ματαιότητα.

Κυματοδαρμένοι σ΄ ένα κελί εντός και στην πλώρη άφωνοι.

Έρωτες ματιές, κορμιά κουκλόσπιτα στη κτήση του ανθρώπου.

Φωτισμένη μπροστά η…

ησουν εσυ της ζωης μου το διαφανο

ησουν εσυ το λαμπερο το κρυσταλλο

το επι γης καθαριο

ησουν εσυ η αληθεια

η ομορφια της μερας

το γαλανο νερο της θαλασσας

το διαφανο της ζωης μου ρυακι

ησουν εσυ τ'αστρα,ο ουρανος

ο ηλιος ο φωτεινος

η πρωινη αυγη

το φως που μπαινει απ'τις γρυλιες

ησουν εσυ το βοτσαλο

τα διαμαντια,τα ρουμπινια

τ'αλαβαστρο,το φιλντισι

το μονοπατι της χαρας

ησουν εσυ το…

γλυκεια Πατριδα μου εσυ

εγινες μεγα μαγαζι

σε ξεπουλουν στις αγορες

κομματια,χιλιες οι πληγες

Πατριδα μου ολοι οι σοφοι σου

αν σηκωθουν και σε δουν

σ'ενα λυγμο θα τυλιχτουν

αν σηκωθουνε οι Θεοι σου

και δουνε τουτο το σκοταδι

παλι θα πανε προς τον Αδη

αν σηκωθει ο Κολοκοτρωνης

και δει τη φτωχεια τη δικια σου

θα λυπηθει τα χωματα σου

αν σηκωθει κι'ο Παλαμας

και δει πως σ'εχουν…

ΠΑΛΙ…

Άλλη μία μέρα,

Και πως να περάσει,

Δεν άλλαξα μυαλά,

Κι όσα κατεβάσει.

Άλλη μία μέρα,

Και πως να περάσει,

Δεν νιώθω καλά,

Το φως εδώ να φτάσει.

Πάλι άλλη μια μέρα,

Δίχως την ζεστή καλημέρα.

Άλλη μία νύχτα,

Κι ότι να κεράσει,

Δεν κρατάω γερά,

Κι όλα τ’ έχω χάσει.

Άλλη μία νύχτα,

Κι ότι να κεράσει,

Δεν μ’ αγαπά η κυρά,

Τ’ αχείλι να…

Μου είπανε πώς το όραμά σου

μ' επισκέφθηκε όταν εγώ αγόγγυστα

πρόδιδα την ανάμνησή σου.

Την ίδια στιγμή που κάλπαζα

στην ηδονή με γλύκανε του παρελθόντος

το φιλί σου..

Με χάιδεψε η ανεπαίσθητη υφή

της βλεφαρίδας σου ζεσταίνοντας

με η ηλιαχτίδα της κόρης σου.

Η τρύπα η εσωτερική πάτο δεν έχει..

Φεύγουν τα χαρίσματα άλλο δεν έχει..

Ήθελα πολλά αλλά ποιος έχει..

Στέρεψε η πηγή και η πληγή ακόμα τρέχει.......

Από την τρόικα στους θεσμούς

(ή των θεσμών το τέθριππο)



Θεσμούς είπαν την Τρόικα  οι νέοι κυβερνήτες

νομίζοντας θα γλίτωναν από τους  αγιογδύτες

μα κι οι θεσμοί μας βγήκανε χειρότεροι αλήτες,

κι εκεί που οι νέοι φαίνονταν να είναι  ξύπνιοι μάγκες

αχόρταγες τους έφαγαν του χρέους οι μαρμάγκες,

οι πράκτορες των δανειστών που κάνουν ματσαράγκες.



Χωρίς καμιά ασάφεια ούτε δημιουργία

αλλά με άγριο τσαμπουκά περίσσια πανουργία

όλους μας …

Πολλές, και χρόνων οι πληγές

που  κάνουν κρούστα πάνω πάνω,

και ενώ γεμίζουν οι ουλές,

περνούν οι μέρες, οι στιγμές ,

φεύγει η ζωή,

και τα καλλίτερα τα χάνω....

20/1/2015

(Από Νεφέλειες; Σκέψεις>)