καθιμενος μοναχος μου στην καρεκλα πολυ σκεπτικος βρισκομουν

το νου μου βασανιζονταν,απο αθλιους,που με τις πραξεις τους την ζωη μου τοσο τελικα την ετυρρανισαν

την τιμωρια τους δειακαως επιθυμουσα,μα τι ματαιοτητα προσδοκιας,οι αθλιοι σχεδον παντα αλωβητοι επιβιωνουν

δυσκολοι καιροι αναφωνισα με πικρια,η ζωη μου ριγμενη σε κυματα και ανεμους αενναα παρεδαρμενη

αχτιδα ελπιδας ψαχμω να πιαστω,στην ανταρα της καταιγιδας,παλευω να…

ΚΟΛΑΣΗ ΦΩΤΟΣ

 …

Παροιμίες





Άρα ‘‘ποτέ δεν είν’ αργά’’

που λέει μια παροιμία

και ‘‘κάλλιο αργά παρά ποτέ’’

που λέει μία άλλη;

Ή μήπως είναι πιο ορθό

‘‘στον καιρό του κάθε πράγμα’’

που  τρίτη αποφαίνεται;



Η τρίτη ίσως πιο σωστή

θα έλεγα πως είναι ˙

Αλλ’ όμως και οι άλλες δυο,

(ακόμη κι αν δεν το ‘κανες

το πράγμα στον καιρό του),

σ’ αφήνουν δρόμο ανοιχτό,

σ’ αφήνουνε ελπίδες,

ελπίδες δυνατότητας,

ελπίδες πιθανότητας,

που σε…

Στη Έρημο της Ευτυχίας

Επιζητούμε την ευτυχία με την όψη ζηλωτή…

                                                                       …

Η ζωή δεν έχει σκοπό. Ο άνθρωπος έχει σκοπό και ο σκοπός του τον απομακρύνει από τη ζωή και τον οδηγεί στη μηχανική ζωή. Ο σκοπός είναι απλά μια σκέψη του ανθρώπου , μια ιδέα που αφορά είτε συμβάντα του παρελθόντος είτε όσα θα ήθελε να συμβούν στο μέλλον. Το παρελθόν και το μέλλον, ωστόσο, που βιώνεται αποκλειστικά διαμέσου της σκέψης, δεν συνδέεται σε καμία περίπτωση με τη ζωή,  η οποία υπάρχει, βιώνεται, είναι στο όλον  της το  παρόν.

 Ο άνθρωπος που έχει σκοπό σκοπεύει και…

ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΣΑΣ

Κάνετε το κουμάντο σας,

Να μη ντυθώ φαντάρος σας,

Δεν έχω τη πιθανότητα,

Να δω στη πραγματικότητα.

Δεν πήρα καιρό τράτος μου,

Να υπηρετώ το κράτος μου,

Με κρίνατε ακατάλληλο,

Το ήθος σας απαράμιλλο.

Δεν στέκομαι στο ύψος σας,

Ώσπου να μπω στο γύψο σας,

Μου δίνετε τρελόχαρτο,

Λες και τρώγω κουτόχορτο.

Σημαδεύτηκα στη πόλη μου,

Για τη ζωή πια όλη μου,

Να…

Τὰ 7 σημάδια ὅτι ὁ ἔρωτας...πάει, πέρασε! (Γι' αὐτὰ, τρέχα γύρευε).

Καὶ τὸ...8ο σημάδι . . πὼς ἔχω βρεῖ καὶ δαχτυλίδι γιὰ τὸν ἀναμενώμενο, ἐλπιζόμενο,    ἐν γονυκλισίαις καὶ προσευχαῖς ἱκετευόμενο   νὰ ἐπέλθει ἀρραβώνα μου!…

Ολομόναχη





Κρατώ στα χέρια τη ζωή μου…

Της δείχνω ακόμα μια φορά,

τι πρέπει ή δεν θα έπρεπε να ζήσει,

το άρωμα της δίκαια να μοιράσει…



Τρέχω στα λιβάδια που μεγάλωσα…

Στα λιβάδια που έχω σπείρει…

Τα όνειρα … τις χαρές… τις λύπες,

δρέποντας τους καρπούς της μοναξιάς…



Σκάβω στα βάθη του μυαλού μου,

αναζητώντας τις αναμνήσεις μου,

να βρω την λήθη που με άφησε….

Τη λίμνη από τα δάκρυα που έχυσα…



Στοιχειωμένες λέξεις…

   Τελετουργία !

Έριχνε στη σκέψη μας

πανσέληνα  δρομάκια

κάθε ματιά που ρίχναμε

ανάβλυζαν στιχάκια.

Είχαν του λόγου ζωγραφιές

σε θάλασσα γαλάζια

η κάθε μία χωριστά

με τέχνη και με νάζια.

Μία αχτίδα ζωηρή

ζυγιάζονταν στα μήκη

στα όρια της εσχατιάς

ακύρωνε τη λήθη .

Δυο μωβ τοπία  ξωτικά

για μια στιγμή βρεθήκαν

εις το ναό της σύνθεσης

και…

Μην ξεπουλάς τα χρώματα

σε τοίχους που θα αλλάξουν,

οι ζωγραφιές στα σώματα

φτερά για να πετάξουν.



Να μη μιλάς για τίποτα

να γράφεις μόνο σκέψεις,

ακριβά λόγια ανείπωτα

στις φωτεινές σου λέξεις.



Μη χαραμίζεις τον καιρό

σε περιττά κι ανούσια,

κράτα το βλέμμα καθαρό

και την καρδιά σου…