Εξαφανίστηκε μονάκριβη ελπίδα

έκλεψαν το σπίτι της ληστές

ηλικίας αθέατης εως το ξέσπασμα σεισμού

στις ράγες του φωτός

πρόσωπο άγρυπνο καθ ομοίωση,λαμπρού προσκυνητή

σουρούπωνε χανότανε η μέρα

φορούσε γαλάζια ενδυμασία που βιαίως ανετράπη

μα οι κορφές της ξόρκιζαν το κακό

άλλη εξήγηση δέν βρήκα

τώρα διαβαίνει ήσυχη

σε χώρους ευρύχωρους και σιωπηλούς

έτσι λιγόστεψε και εχάθη

σε ραγισμένα μισοφέγγατα του…

*!*!*!*!

***********************************************************…

*!*!*!*

******************************************************************…

Βαριέμαι τις ερωτήσεις τύπου τι κάνεις..

Αν δουλεύεις και πόσα βγάζεις

Βαριέμαι να λέω που θα πάω το Πάσχα

Αν πάω ταξίδι ή μείνω μπουκάλα

Βαριέμαι να λέω τι έκανα χθες..

Αν βγήκα αν τα ήπια και άλλα για πες..

Βαριέμαι να ακούω ίωση θα 'ναι

κάπως είναι ο καιρός καταιγίδα φοβάμαι

Βαριέμαι να ακούω μνημόνιο και πάλι

τι έγινε στο survivor θα υπάρξει και πάλη;

Βαριέμαι τις ίδιες ατάκες, φωνές

πρωτοτυπία καμία νυσσάφι με…

...........................................................................................

ΜΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕς ΠΟΥ…

*!*!*!*!

******************************************************************…

*!*!*!*

**********************************************************…

Λείπεις, πάντα λείπεις,

μία έλλειψη που δεν τελειώνει μέσα μου, η έλλειψή σου,

μία ανάγκη που δεν σταματά μέσα μου, η ανάγκη να σε βλέπω,

να νιώθω την ανάσα σου δίπλα μου

ενώ τίποτα δικό σου δεν είναι δικό μου.

Αυτή η ανάσα σου που αγαπώ τόσο, φαντάσου ακόμη κι αυτή μου λείπει.

Όλα σου μου λείπουν,

 όλα σου ζουν και κυλούν, χάνονται,

γίνονται ένα με το κορμί μου, με τη σκέψη μου,

γίνονται λέξεις, φράσεις , ποιήματα…

*!*!*!*

**************************************************************…

*!*!*!*

******************************************************************…

*!*!*!*

*******************************************************************…

Μ' αρέσει που σε σκέφτομαι. Μ' αρέσει που το προκαλώ. Μ'αρέσει να σε νοσταλγώ. Μ'αρέσει να ωραιοποιώ τις αναμνήσεις σου. Μ'αρέσει να σε φτιάχνω όπως θέλω. Μ'αρέσει να κρατάω τα καλά και να τα κάνω καλύτερα. Μ'αρέσει που η μυρωδιά της άνοιξης σου ανήκει. Μου αρέσει που η σκέψη σου δεν τελειώνει. Γουστάρω να σε φαντασιώνομαι. Για το λίγο που μου έδωσες και το έκανα μεγάλο. Για το είδωλο που λάτρεψα κι ας ήταν κάτι άλλο. Για τον πόνο που μου έδωσες και με έκανες ζωντανή. Για την πνοή…

Ξέρεις…

Γραφικός, Σάβ. 01 Ἀπρ. 2017 8:55 pm

Ξέρω άθρωπο που στα εβδομηντατρία του έκανε εγχείρηση καρδιάς μετά από οξύ έμφραγμα

κι αν πας και τον δεις τώρα, μετά από έναν χρόνο, στις ελιές, ξεπερνάει δέκα εικοσάρηδες.

Σηκώνει σακί εβδομήντα κιλών με το ένα χέρι.

====



Ἆλλοι, δές, σηκώνουν βάρος!...

- ἀλλ' εἶν'…

*!*!*!*

*************************************************************

*!*!*!*

**********************************************************

*~*~*~*~ ΞΕΔΙΨΑΣΕ Η ΓΗς . & _ *~*~*~*



ΞΕΔΙΨΑΣΕ ...…

Όχι μάτια μου δεν έφταιξες,

ούτε μαζί μου έπαιξες,

όσο βαστούσες έτρεξες,

μα δυστυχώς δεν με ξέμπλεξες.

Άσε με πάλι μόνο μου,

ξέρω καιρό στον πόνο μου,

έχω σταυρό τον χρόνο μου,

λέγω πλευρό τον τόνο μου.

Όχι μάτια μου δεν πέταξες,

εκείνα που μου έταξες,

βρήκες κουράγιο έψαξες,

μα το τέλος δεν έφτιαξες.

+ 2/4/17

Παντελής.

ΚΑΛΛΗΜΕΡΑ.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΟΣΜΕ

Καλημέρα κόσμε,

Δροσερέ δυόσμε,

Χτυπάει το ξυπνητήρι,

Στου μόχθου το λιοπύρι.

Στα δικά μας πλάνα,

Η καλή η φτωχομάνα,

Μοιράζει το ψωμοτύρι,

Στο κάθε της πειραχτήρι.

Καλημέρα κόσμε,

Ζηλεμένε ώμε,

Σφυρίζει το τρεχαντήρι,

Στης κυράς το παραθύρι.

Στα δικά μας πλάνα,

Στην ψυχή η τραμουντάνα,

Ξεχειλίζει το ποτήρι,

Στης ελπίδας ακρωτήρι.

+ 1/4/17

Παντελής.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ…

*!*!*!*

************************************************************…