Μες Της Σκιάς Το Άπειρο

[Κωνσταντίνος Μαλάμος]

ΜΕς ΤΗς ΣΚΙΑς ΤΟ ΆΠΕΙΡΟ Κλείνω σιγά και αφήνομαι στην Δόξα της Ελπίδας σαν μια Χαραμάδα του Βοριά που γελά(ει) στην Καταιγίδα . . . Στου Σύμπαντος την Βουνοκορφή π' Ανθίζουν τα Τραγούδια μιας Πενιάς Αφιέρωση κι ενός Βωμού Στολίδια . . Τα Κρίματα που Κλειδώθηκαν στη Βάσανο του Χρόνου σε μια Αόριστη Τροπή και ενός Φιλάρετου Προδρόμου (ανθρώπου) . . . Παρέα με τα Σύννεφα και του Ουρανού την Γνώση ένας Θεός Ανέτειλε σε Πνεύμα που Χρεώθει . . Κόβω το Χθες του Σήμερα απ' της Ζωής το Ένα κι αφήνω στο Μέλλον προσμονή που αξίζει στον Καθένα . . . Μες της Σκιάς το Άπειρο που αρνήθηκε μια Μπαλάντα και έγινε Άρνηση ΣΟΠΕΝ ΚΑΙ Θέση (Θετική) του ΜΠΑΧ για Πάντα . . Κλείσε το Απέραντο που Ζει σε μια Ματιά σου μόνο και Χάρισε στο Ανέσπερο Ενέργεια με Τόνο . . . Και μια Ανατολή που ξεκούρασε τον Κόσμο απ' τα Πάθη έγινε Ποίημα και Ευχή και ΛΌΓΟς που Δοξάσθει ! . . .