Ποτάμια να `χα δύναμη

[Αδαμοπουλου Γεωργια]

Να `χα φτερά να πέταγα

στις εσχατιές του κόσμου

κλαδιά ελιάς να κράταγα

και ένα κλωνάρι δυόσμου.

Να `μουν ένα λευκό πουλί

ένα περιστεράκι

να `δινα αγάπης το φιλί

να μέρευα λιγάκι.

Αγάπη να ` χα και στοργή

μέσα στα δυο μου χέρια

και να γυρνούσα τούτη γη

που εχάθει απ` τ` αστέρια.

Να` μουν κεράκι εκκλησιάς

θεό να είχα φίλο

γλυκό ψωμί παρηγοριάς

σ` όλη τη γη να στείλω.

Εκεί που καίει η φωτιά

που πνίγονται οι ψυχές

δυο κρίνα απ` τη Παναγιά

να γιάνουν θεέ μου οι πληγές.

Να` μουν πουλί να πέταγα

σε μια άλλη κοινωνία

και στις φτερούγες να κρατώ

δάφνη, μυρτιά, ευτυχία.

Να` χα φτερούγες αετού

παιδιά να τα σκεπάσω

τα κουρελάκια του θεού

να γύρω, να ησυχάσω.

Ποτάμια να` χα δύναμη

να τα μετακινήσω

κι` όπου διψούν οι άνθρωποι

όλους να τους ποτίσω.

Να` χα το μάνα του θεού

το κόσμο να χορτάσω

τα μάτια νηστικού παιδιού

αχ! θεέ μου ας ξεχάσω.

Αχ! περιστέρια μου λευκά

σεις στο δικό μου σπίτι

καν` τε τα χρόνια μου γλυκά

σ` ανθρώπους να` χω πίστη.