Ναυάγιο παρθενικό

[Γεωργαράς Νικόλαος]

Στο άγιο δισκοπότηρο του έρωτα,
τα δυο μου χείλη μάτωσαν απόψε.
Μα να,
του έρωτα το ξωτικό εφάνη,
και ευθύς το πήρε μου μακριά,
για αλλού πια κι'άλλους τρέχει να γλυκάνει.

Στο φιλντισένιο σου κορμί επάνω,
άφησε ο χρόνος τη στερνή πνοή του απόψε.
Δυο παγωμένα δάκτυλα του ρολογιού οι δείκτες,
δείχναν τα σώματα που βαρεθήκαν την αφάνεια.
Μα να,
ο χρόνος είχε νεκροφάνεια.

Τώρα σαν τον τυφλό διαβάτη ψαχουλεύω,
σε ακάνθινους λαβύρινθους γυρεύω,
τον μίτο μου να βρω του μίσους.
Μα να,
ο πόθος τραγικός περίγελος του μίσους,
και'γω ναυάγιο ξανά παρθενικό,
ασάλευτο σε απύθμενες αβύσσους.

[Ειρήνη]

"Στο φιλντισένιο σου κορμί επάνω,
άφησε ο χρόνος τη στερνή πνοή του απόψε"

 

Τι ωραίος στίχος!!!

Όλο πανέμορφο Νικόλα!!!

[Nikolakakos Georgios (spartinos)]

Πολυ ωραιο!!!

καλησπερα

[Μελωδός]

Μα να,
ο πόθος τραγικός περίγελος του μίσους,
και'γω ναυάγιο ξανά παρθενικό,
ασάλευτο σε απύθμενες αβύσσους ...

 

Εμπνευσμένο και γιά πολλά μπράβο ! .... η έξοδος γιά χειροκρότημα !