Ἡ ἀδελφούλα μου ἡ ψεύτρα, 1ον.

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

.. Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.

....   ........  Ἡ ἀδελφούλα μου ἡ Ψεύτρα.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη
γιὰ παιδιὰ. Γράφτηκε στὶς 7.3.1987.
Παίχτηκε σὲ κλειστοὺς χώρους γενεθλίων 10 φορὲς, τὴν ἴδια χρονιὰ.
Ἀφιερωμένο στὴν ἠθοποιὸ Χριστίνα Δελλαβίνια.
~~
Τὰ πρόσωπα:
Πιπίνος .................6 χρόνων, Σπύρος Λὸ Σκόκκο.
Ἑλενίτσα............... 9 χρόνων, ἀδελφή του: Ζωὴ Λὸ Σκόκκο.
Ἀλίκη...................17 χρόνων, ἀδελφή τους: Μιμὴ Γουλέτα.
Ἀλέκος.................20 χρόνων, ἀρραβωνιαστικὸς τῆς Ἀλίκης: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
(Ἡ σκηνὴ στὴν αὐλὴ τοῦ σπιτιοῦ τῶν ἀδελφῶν).

ΑΛΙΚΗ (ἔρχεται μ' ἕνα βάζο λουλούδια, φουριόζα): Πίπίνο!... Ποῦ εἶσαι, Πιπίνο; Ἄχ, θεέ μου, θά 'ρθει ὁ Ἀλέκος κι' ἐγὼ θὰ εἶμαι ἀκόμα ἀχτένιστη. (Τοποθετεῖ τὰ λουλούδια) Πιπίνο,
ποῦ εἶσαι, δὲ μιλᾶς;
ΠΙΠΙΝΟΣ (Σχεδὸν κρυμμένος στὴν ἄλλη ἄκρη, παίζει μὲ τὰ παιγχνίδια του): Ἐδῶ εἶμαι. Παίζω. Δὲ λερώνομαι. (Συνεχίζει νὰ παίζει, ἥσυχα, ἀλλὰ ὅλο μιλᾶ μόνος του χωρὶς νὰ παρεμβαίνει γιὰ πολ-
λὴ ὥρα).
ΑΛΙΚΗ (Γυρίζει, τὸν βλέπει): Ἄ, καλὰ! Ἔλεγα, μὴ βγῆκες πάλι στὸ δρόμο. Σήμερα λυσσάξανε τ' αὐτοκίνητα ἔξω!... (Φροντίζει τὸ σκηνικὸ) Θὰ τὸν φέρω νὰ καθήσει ἐδῶ. ἔτσι...
- μυρίζει καὶ τ' ἁγιόκλημα, μμμμ!... Νὰ βλέπει κι' ὅλα μας τὰ δέντρα. Ἐγὼ, νὰ καθήσω ἐδῶ: λίγο κοντά του, κάπως μακρυὰ - τὰ παιδιὰ πονηρεύονται! Καὶ ἡ Ἑλενίτσα,
νὰ χαρῶ ἐγὼ!... - ἐδῶ, στὸ πλάι μου, νὰ τῆς δίνω καὶ καμιὰ τσιμπιὰ. Ποιανοῦ ἔμοιασε αὐτὴ... τρέχα γύρευε! Ἔχουμε καὶ λέμε: τὸ παγωτὸ σ' αὐτὰ τὰ μπὼλ, ἡ πορτοκα-
λάδα μετὰ! Γιὰ ξεδίψασμα. Ὤχ! Νὰ δῶ ἄν φτάνουν καὶ τὰ ροδάκινα...νὰ τὰ κόψω, νὰ τἄχω ἕτοιμα. ('Ενῶ πάει μέσα, ἔρχεται ἡ Ἑλενίτσα ἀπὸ μέσα). Ἄ, ἦρθες; Νὲς Καφὲ πῆρες;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Νὲς καφὲ ζήτησα, νὲς καφὲ μοὔδωσαν, νὲς καφὲ ἄφησα στὴν κουζίνα... Τώρα, ἄν ἄλλαξε τίποτα, πήγαινε δὲς! Δὲν ἄργησα, ἔτσι;
ΑΛΙΚΗ: Λιγώτερο ἀπ' ὅσο αὐθαδιάζεις πάντως. Ἴιιι! Δὲν πιστεύω νὰ πέρασες τὴ λεωφόρο γιὰ νὰ πᾶς στὸ Σοῦπερ-Μάρκετ ποὖναι πιὸ κοντὰ!...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Ξεροκαταπίνοντας):... Στὸν κυρ-Μανώλη πῆγα, τρέχα ρώτα τον! Καὶ μάλιστα μοῦ εἶπε: - Πῶς χαθήκατε ἔτσι ἐσεῖς; Οὔτε ποὺ σᾶς βλέπουμε πιὰ!
ΑΛΙΚΗ: Ἔπρεπε νὰ τοῦ πεῖς χαιρετίσματα. Κι' ἄλλωστε θὰ πάω νὰ πάρω κλωστὲς καὶ ὅ,τι ἄλλο ψιλικὸ ἀπ' αὐτὸν γιὰ τὸν ἀρραβώνα. (Ἀλλιῶς) Μπὰ! Γιατὶ ἄλλαξες μπλού-
ζα; Πότε πρόλαβες κι' ἔβγαλες τὸ γαλάζιο;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Νὰ, σκέφτηκα, ὄχι πὼς εἶναι πιὸ σὶκ αὐτὴ ἐδῶ ἀλλὰ... νὰ, σκέφτηκα πὼς κρύωνα κάπως λιγάκι μὲ 'κείνην ἐκεῖ!
ΑΛΙΚΗ: Μὲ τέτοια κάψα! Δὲ θά 'σαι στὰ καλά σου!...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Κάψα, τὶ κάψα; Καρφὶ δὲν μοῦ καίγεται ἐμένα γιὰ...
ΑΛΙΚΗ: Γιὰ νὰ δῶ... Ἔχεις πυρετὸ; Καλὲ, ἐσύ 'σαι μούσκεμα στὸν ἱδρώτα. Ἄ, πρέπει ν' ἀλλάξεις πρὶν πλευριτωθεῖς. Τὶ κρύβεις στὰ χέρια σου; Γιὰ νὰ δῶ! (Ἔνοχη ἀντίδρα-
ση τῆς Ἑλενίτσας). Μὰ ἐσὺ κατασκοτώθηκες! Τὶ αἵματα εἶν' αὐτὰ; Ποῦ χτύπησες;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Νὰ, καθὼς ἐρχόμουν ἀπ' τοῦ κυρ-Μανώλη... στὸν έρχωμὸ, ὄχι στὸν πηγαιμὸ...
ΑΛΙΚΗ: Ἔ, λέγε!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: ...μὲ εἶδε ἡ κυρα-Ρήνη, ἡ λωλο-Ρήνη μωρὲ! Ξέρεις. Μὲ παρακάλεσε νὰ τῆς ἀνοίξω μιὰ γατοκονσέρβα γιατὶ τὴν ἔπιασε πάρκινσον ξαφνικὰ...
ΑΛΙΚΗ: Ἀπίστευτο! Ἡ κυρα-Ρήνη δὲν τρώει ποτέ της κονσέρβες.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Εἶπα γατοκονσέρβα - δὲν εἶπα γιὰ τὴν κυρα-Ρήνη! Ἡ ἴδια ἐπιμένει στὰ ἑλληνικὰ προϊόντα...
ΑΛΙΚΗ: Λέγε!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: ...κι' ἐκεῖ ποὺ γλειφότανε πάνω στὴ λαιμαργία της - ἡ γάτα, νὰ συνεννοούμαστε, ἔτρωγε κανονικὰ!... Ἔ, νὰ!
ΑΛΙΚΗ: Αὐτὸ τὸ "νὰ" περιμένω νὰ πεῖς! (Παύση καὶ ἀμηχανία) Ἐσὺ, πότε κόπηκες: πρὶν ἤ ἀφοῦ ἄνοιξες τὴν κονσέρβα;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ὤ, σάστισα τώρα - μὲ καταπιέζεις! Ἄσε με νὰ θυμηθῶ!
ΑΛΙΚΗ: Μὲ τὴν ἡσυχία σου ἀλλὰ θυμήσου. Ἐγὼ θὰ σοῦ καθαρίζω τὰ χέρια ἁπαλὰ-ἁπαλὰ μ' αὐτὸ τὸ βρεγμένο...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ὅταν ἄνοιγα τὴν κονσέρβα ἔγινε ὅλο τὸ κακὸ. Ξέρεις, ὅπως μασουλάει ἡ κυρα-Ρήνη, ποὺ δὲν ἔχει δόντια... Ἔ, κάπως γέλασα, - ἀπὸ μέσα μου!
ΑΛΙΚΗ: Σοῦ ἔχω πεῖ νὰ μὴν κοροϊδεύεις, ἔ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μὰ, σοῦ λέω: τῆς τρέχαν τὰ ζουμιὰ ἀπὸ τὸ καρπούζι... Ἀλλιῶς γιατὶ νὰ γελάσω;
ΠΙΠΙΝΟΣ: (Πετάγεται): Καρπούζι!...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μάλιστα, ἐπειδὴ γελοῦσα τὴν ὥρα ποὺ κόπηκα, θύμωσε ἡ μαντὰμ. Τὸ στραβοπῆρε! Καὶ μοῦπε: Καλὰ νὰ πάθεις, ἀνάγωγη! Δὲν σοῦ βάζω οἰνόπνευμα... τρέ-
χα στὴ μάννα σου ποὺ σ' ἀνάθρεψε! Πῶ πῶ πάρκινσον ἡ γλώσσα της!...
ΑΛΙΚΗ: Τὶ μοῦ λὲς! Ὥστε χάρηκε ποὺ κόπηκες, ἔ; Ἡ κακίστρω, νὰ τὰ βάλει μ' ἕνα ἀθῶο κοριτσάκι ποὺ ὅλο γελάει... ὅλο γελάει...τοῦ σκασμοῦ! Ἄμ, θὰ τῆς τὰ ψάλω!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ὄχι, μὴ! Δὲν κάνει, γριὰ γυναίκα εἶναι, πρέπει νὰ τὴ σεβόμαστε! Θὰ τήν πάρουν τὰ κλάματα ἀπὸ τὸ παράπονο.
ΑΛΙΚΗ: Λὲς;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Μὲ...πολὺ νόημα): Ἄν ἦταν γιαγιά μας;
ΑΛΙΚΗ: Ἄς εἶναι. Θὰ τὴν συγχωρήσει ὁ παππὰς ὅταν πάει νὰ έξομολογηθεῖ γιὰ νὰ κοινωνήσει. Ἄκου τώρα: ὅπου νά 'ναι θἀ ἔρθει ὁ κύριος Ἀλέκος. Μεῖνε ἐδῶ, ἔχω κά-
τι δουλίτσες μέσα. Εἶναι καὶ κάτι ροδάκινα... (Φεύγει)
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: (Μόνη): Ἀχὰ! Θὰ ψάχνει τώρα γιὰ ροδάκινα! Πᾶνε κι' ἀκόμα πᾶνε! Ποῦ νὰ ξέρει πὼς βρίσκονται πιὰ (δείχνοντας τὸ στομάχι της) ἐδῶ! Τὶ ζουμερὰ! - γιαρμάδες
καλὲ ἤτανε αὐτὰ! Βέβαια, σκέφτηκα νὰ τ' ἀντικαταστήσω ἀλλὰ δὲν εἶχα λεφτὰ ν' ἀγοράσω! Ὁπότε εἶπα μέσα μου: τὶ πειράζει ἄν πάω νὰ πάρω βερεσὲ... ἕνα-δυὸ, ὄχι
πιὸ πολλὰ, ἀπὸ τὸν μανάβη; Νὰ πῶ: - Εἶπε ἡ μαμά μου, ἐπειδὴ δὲν εἶχε ψιλὰ, νὰ μοῦ δώσετε... ἀλλὰ δὲν μοῦ ἐρχότανε στὸ στόμα τόσο μεγάλο ψέμα. Ἀλλὰ τὄπα! Καὶ
πῆρα μόνον δύο καὶ τἄφαγα κι' αὐτὰ. Κι' ὁ μανάβης δὲν τἄγραψε γιατὶ εἴμαστε καλοὶ πελάτες του!... Δηλαδὴ τὸ ἕνα μοὔπεσε χάμω τὴν ὥρα ποὺ ἐκεῖνος ὁ ψηλολέλεκας
μὲ τράβηξε μὴ μὲ πατήσει κἅνα αὐτοκίνητο στὴ μέση τοῦ δρόμου! Πῶς τοῦ τὄσκασα ὅμως ἀπ' τὴν τρομάρα μου! (Βλέπει ἀπ' ἔξω τὸν Ἀλέκο). Ἄ! Μὲ κατασκόπευε βλέπω ὁ ψη-
λέας!... Τὶ θέλει ἐδῶ;
ΑΛΕΚΟΣ (Κατ' ἰδίαν, ἀπ' ἔξω): Μπὰ! Ἡ μικρὴ ποὺ παραλίγο νὰ τὴν ἔκανε στάμπα τὸ φορτηγὸ στὴ λεωφόρο! (Παύση). Ἐσὺ δὲν εἶσαι ἡ...; (Παύση) Πῶς εἶσαι μικρούλα μου; Δὲν
χτύπησες σοβαρὰ, ἔ;
ΕΛΕΝΙΤΑ: Ὄ - ὄ - ὄχι. Καλὰ εἶμαι.
ΑΛΕΚΟΣ: Ἄ, αὐτὸ εἶναι εὐχάριστο. Ἄλλη φορὰ ὅμως, προσοχὴ καὶ στὸν Σταμάτη καὶ στὸν Γρηγόρη, ἔτσι; Μὰ, ἐδῶ δὲν μένει ἡ δεσποινὶς Ἀλίκη;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἡ ἀδελφή μου; Ἔ, μᾶλλον!
[Συνεχίζει].

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

.. Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.
.... Ἡ ἀδελφούλα μου ἡ Ψεύτρα.
Κωμωδία τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο, σὲ 1 πράξη
γιὰ παιδιὰ.
~~
2η συνέχεια.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Καὶ τὰ δυὸ ἤ μᾶλλον σίγουρα "ναὶ".
ΑΛΕΚΟΣ (Κατ' ἰδίαν): Δίκηο εἶχε ἡ Ἀλίκη - διαβολοκόριτσο εἶναι!... (Ἀλλιῶς). Μπορῶ νὰ μπῶ λιγάκι;
ΠΙΠΙΝΟΣ: Τὴν ἄδεια τὴν δίνει πάντα ὁ ἀδελφὸς ὅταν ἔρχεται ἕνας ξένος ἄντρας στὸ σπίτι!
ΑΛΕΚΟΣ (Κατ' ἰδίαν): Ἄλλος μπόμπιρας καὶ τοῦτος.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ἡ πόρτα εἶναι πιὸ κεῖ... Περᾶστε!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Πνιχτὰ): Δὲ...δαγκώνουμε! (Παίρνει πιὸ κεῖ τὸν Πιπίνο καὶ συνωμοτοῦν καὶ γελοῦν μουλωχτὰ): Πῶς σοῦ φαίνεται, ὁ μουσιοὺ;
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ποιὸς, αὐτὸς;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Συνεννοήθηκαν, λέει, μὲ τὸν μπαμπὰ καὶ τὴ μαμά νἄρθει νὰ γνωριστοῦμε σὰν...
ΠΙΠΙΝΟΣ: ...σὰν μέλλοντα ἀδέλφια! Ἑκατὸ φορὲς μοῦ τὸ εἶπες.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Πάντως γιὰ Μεγαλέξανδρος δὲ μοῦ γεμίζει τὸ μάτι.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Μμμ!... Γιὰ Βουκεφάλας, ἴσως!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Πρέπει νὰ βροῦμε τρόπο νὰ τὸν διώξουμε, ξέρεις!...
ΠΙΠΙΝΟΣ: Γιατὶ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μοῦ φαίνεται μαρτυριάρης - ὅλα θὰ τὰ πεῖ. (Παύση). Σοὺτ, νά τος!
ΑΛΕΚΟΣ: Πολὺ ὡραῖος καὶ πολὺ μεγάλος ὁ κῆπος σας. Ἡ...δεσποινὶς Ἀλίκη;
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ἡ Βουγιουκλάκη... γιὰ ἡ ἀδελφή μας;
ΑΛΕΚΟΣ (Τὸ διασκεδάζει παίζοντας τὸ παιγχνίδι τους): Μμμ... Ὅποια νἆναι, δὲν μὲ πειράζει.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Τόσο καλλίτερα γιὰ σᾶς. Γιατὶ ἀπ' ὅτι κατάλαβα εἶστε ὁ παρὰ λίγο...ἀρραβωνιαστικός της, ὁ Ἀλέκος. Σωστὰ;
ΠΙΠΙΝΟΣ: Καὶ θὰ γίνετε ἀδελφός μας.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Τὸν τσιμπάει στὰ μουλωχτὰ) Μὴ λὲς κοτσάνες! (Ἀλλιῶς). Χαίρομαι ποὺ σᾶς βλέπω ἀλλὰ λυπᾶμαι μὲ ὅσα ἔχω νὰ σᾶς πῶ. Εἶστε πολὺ ἄτυχος.
ΑΛΕΚΟΣ (Κάνοντας πὼς δὲν ἄκουσε): Βρὲ, βρὲ, βρὲ! Ὁ Πιπίνος, βάζω στοίχημα!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἔτσι κι' ἀλλιῶς οἱ συστάσεις ἦταν περιττὲς. Πιπίνο, πήγαινε νὰ φέρεις τὸ παγωτὸ. Καθῆστε, κυρ-Ἀλέκο, νὰ σᾶς τρατάρουμε! Ἐσὺ, εἴπαμε: πήγαινε.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Πάω.
ΑΛΕΚΟΣ: Ἡ Ἀλίκη;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, ξεχάσαμε τὴν Ἀλίκη!... Τὶ νὰ σᾶς πῶ, ἀρρώσστησε ξαφνικὰ.
ΑΛΕΚΟΣ: Μπὰ!... Ἐδῶ βλέπω στρώσατε τὸ τραπέζι, σὰν νὰ περιμένατε κάποιον...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, ἐσᾶς. Τὸ παγωτὸ τῆς πίκρας - γιατὶ, πῶς νὰ σᾶς τὸ πῶ, χωρὶς νὰ σᾶς πικράνω;...
ΑΛΕΚΟΣ: Ὁρίστε;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Θὰ...σᾶς τὰ πῶ ὅλα καθὼς θὰ δροσίζεστε τρώγοντας. Θέλω νὰ σᾶς περιποιηθῶ... - ἔχω τρόπους ἐγὼ, δὲν εἶμαι καμιὰ γαϊδούρα!
ΑΛΕΚΟΣ: Ὁρίστε;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Τίποτα...τίποτα! Ἡ ἀδελφή μου, νὰ! δὲν εἶχε οὔτε τὸ κουράγιο νὰ μείνει νὰ σᾶς πεῖ πὼς... πὼς δὲν σᾶς θέλει γιὰ ἀρραβωνιαστικό της, τὸ μετάνιωσε!
ΑΛΕΚΟΣ: Σὲ νὲ πὰ ποσίμπλ!...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Συγγνώμη ἀλλὰ γαλλικὰ δὲν ξέρω. Λέω τὰ σύκα σύκα καὶ τὴ σκάφη σκάφη.
ΑΛΕΚΟΣ: Συγγνώμη ἀλλὰ χθὲς ἡ ἀδελφή σου μοῦ ἔλεγε ἐντελῶς ἄλλα πράγματα!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Χθὲς ἦταν χθὲς καὶ σήμερα εἶναι σήμερα. Ἔτσι εἶναι ἡ ἀδελφή μου: ἄλλα χθὲς ἄλλα σήμερα.
ΑΛΕΚΟΣ: Ὤ, φαντάσου δηλαδὴ πιὰ αὔριο τὶ θὰ μᾶς πεῖ!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μὴν τὸ ψάχνετε! Ἐγὼ, ἄν καὶ μικρὴ, τῆς τὰ ψέλνω διαρκῶς. Πάντως, μὲ παρακάλεσε νὰ σᾶς περιποιηθῶ ὥσπου νὰ φύγετε.
ΑΛΕΚΟΣ: Τόση σκευωρία, ἡ Ἀλίκη; Μὰ, τὶ τῆς ἔκανα ποὺ τὴν κοιτῶ στὰ μάτια καὶ τὴν ἀγαπῶ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Τὶ νὰ σᾶς πῶ κι' ἐγὼ!... Δὲν ἔχετε δεῖ ἑλληνικὲς ταινίες μὲ ἄτυχες ἀγάπες;
ΑΛΕΚΟΣ: Κωμωδίες μὲ τὴ Βασιλειάδου βλέπω.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Οἱ ἄτυχες άγάπες χωρᾶνε παντοῦ - κι' ἄλλωστε καὶ ἡ Βασιλειάδου στὸ τέλος ποτὲ δὲν παντρεύεται! Ἡ Ἀλίκη μας δὲν σᾶς θέλει! Καὶ κλαίει πικρὰ.
(Τραγούδι)
Κλαίει,
σὰν τὸ σκεφτεῖ
ὅτι μπορεῖ
νὰ παντρευτεῖ
μέ σένα ἡ Ἀλίκη!...
Κλαίει,
κι' ὅσο μικρὴ κι' ἄν εἶμαι 'γὼ,
ὀργίζομαι
μὲ τὰ καμώματά της.
ΑΛΕΚΟΣ: Μὲ βάζεις σὲ ἀνησυχία, παιδί μου. Φώναξέ την ἐδῶ μιὰ στιγμὴ. Ἤ νὰ πάω ἐγὼ μέσα νὰ τῆς μιλήσω;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἀδύνατον! Δὲν εἶναι ἐδῶ. Πῆγε στῆς γιαγιᾶς μας, νὰ κλάψει μὲ τὴν ἡσυχία της. Εἷναι, λέει, πολὺ δυστυχισμένη ποὺ ἔμπλεξε μαζύ σου!
ΑΛΕΚΟΣ: Ἄ, μπὰ! Καὶ... ποῦ μένει ἡ γιαγιά σας, νὰ πάω νὰ τὴν βρῶ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἄντε καλὲ!... Στὸν Ὠρωπὸ - μὲ κάθε δυὸ ὧρες λεωφορεῖο, δὲν ἀξίζει τὸν κόπο.
ΑΛΕΚΟΣ: Θὰ πάω ὁ κόσμος νὰ χαλάσει. Πές μου ὁδὸ καὶ ἀριθμὸ καὶ πῶς λένε τὴ γιαγιά σας.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Καλὲ!... Ἔχουν ὁδοὺς κι' ἀριθμοὺς στὰ χωριὰ μὲ τὰ διάσπαρτα σπίτια;
ΑΛΕΚΟΣ: Ἔ, τότε θὰ ρωτήσω καὶ θὰ μοῦ ποῦν. Θὰ πάω μὲ τὴ βέσπα μου. Δελλαβίνια δὲν λέγεται κι' ἡ γιαγιά μας;
(Τραγούδι)
Ἔρχομαι
καὶ θὰ μάθω
ποιὰ εἶν' ἡ ἀλήθεια.
Ἔρχομαι,
δὲν μ' ἀρέσουνε τὰ παραμύθια.
Ἔρχομαι,
Ἀλικάκι, στὴ βέσπα μου ἐπάνω
κι' ἕνα "ὄχι" ἄν πεῖς θὰ πεθάνω,
γιατὶ θέλω
μόνο ἐσἐνανε νὰ παντρευτῶ!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Παρασυρόμενη) Ὀλὲ!...
[Συνεχίζει].

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

.. Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.
.... Ἡ ἀδελφούλα μου ἡ Ψεύτρα.
Κωμωδία τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο, σὲ 1 πράξη
γιὰ παιδιὰ.
~~
3η συνέχεια.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μάλιστα.
ΑΛΕΚΟΣ (Βγαίνει βιαστικὰ ἀλλὰ ἔχει ἀφήσει τὸ καπέλο του).
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Μόνη): Θεός σ'χωρέσ' την γιαγιάκα μας ἀλλὰ μ' ἔσωσε ἀπ' αὐτὸν τὸν γαλλικούρα! Ἐπιμονή ποὺ σοῦ τὴν ἔχει, παιδί μου! Ἐκεῖ, νὰ πάρει τὴν Ἀλίκη
καὶ νὰ ξεμπροστιαστῶ ἐγὼ! Νὰ τῆς πεῖ πὼς πέρασα τὴ λεωφόρο καὶ παρὰ τρίχα νὰ τρακάρανε τ' αὐτοκίνητα καὶ νὰ μέ στέλνανε στὴ γιαγιὰ συστημένο γράμ-
μα! Τούς ξέρουμε δὰ τοὺς ἀνθρώπους μόλις μεγαλώσουν: ὅλο νουθεσίες εἶναι! Ποὺφ! Γιὰ τὸ καλό μας, λέει!... Ποὺφ!
ΑΛΙΚΗ (Μπαίνοντας): Μήτε ροδάκινο, μήτε ροδακινάκι... Ὅλα στραβὰ πᾶνε σήμερα. Ποῦ εἶναι ὁ Πιπίνος;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: (Στέκεται μπροστὰ στὸ καπέλο νὰ μὴ φανεῖ): Μέσα εἶναι. Δὲν μπορεῖ, λέει, νὰ περιμένει ἄλλο καὶ πάει νὰ φάει τὸ παγωτό του.
ΑΛΙΚΗ: Ἔ, ἄς τὸ φάει νὰ τελειώνουμε. Δὲ μοῦ λὲς, ἐσὺ τἄφαγες τὰ ροδάκινα;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, βάλ' τα τώρα καὶ μὲ μένα!
ΑΛΙΚΗ: Καὶ τότε, ποῦ πήγανε; Οὔτε στὸ δέντρο ἔχει κανένα πιὰ.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἔ, καὶ τὶ μ' αὐτὸ; Κι' ἀπ' ἔξω μπορεῖ νὰ τά φτάσει κανεὶς, ἐκεῖ ποὺ πήγατε καὶ φυτέψατε τὴ ροδακινιὰ, ἐσεῖς οἱ ἔξυπνοι!...
ΑΛΙΚΗ: Ἴσως νἄχεις δίκηο. Λέγε, ποιὸς τἄφαγε; Ὁ Πιπίνος δὲν φτάνει τόσο ψηλὰ...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Καὶ τὶ μέ ἀγριοκοιτάζεις, ἐμένα; Ὁ Ἀντρέας ὁ Κωστόπουλος, ξέρεις τὶ βρωμόπαιδο εἶναι, αὐτὸς ὁ ψηλέας τῆς γειτωνιᾶς!... Ὅλο ἀνδραγαθήματα
εἶναι! Καὶ τὰ λουλούδια μας αὐτὸς τὰ κόβει - γιὰ νὰ τὰ δίνει στὴν Ἠρὼ, δὲν ἔχουμε στραβωμάρα πιὰ!
ΑΛΙΚΗ: Πολλὰ ξέρεις ἐσὺ.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, ἄλλη ὄρεξη δὲν εἶχα!
ΑΛΙΚΗ: Καλὰ, θὰ παραπονεθῶ στὴ μητέρα του. Κι' ἐγὼ ποὺ ὑποσχέθηκα στὸν Ἀλέκο ροδάκινα ἀπὸ τὸν κῆπο μας... Ἄργησε νἄρθει.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Νὰ πάω νὰ δῶ ἄν ἔχει κεράσια νὰ τοῦ μαζέψω μερικὰ;
ΑΛΙΚΗ: Ἄχ, ναὶ - ἄν δὲν σοῦ κάνει κόπο.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Κατ' ἰδίαν): Ἀπὸ κεῖ θὰ βλέπω μὴν ξαναγυρίσει ὁ προκομμένος, νὰ τοῦ δώσω καὶ τὸ καπέλο του καὶ νὰ πάει στὸ καλὸ!...
ΑΛΙΚΗ: Τὶ κρύβεις ἐκεῖ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἄ, τίποτα... - κάτι νὰ βάλω τὰ κεράσια. (Φεύγει).
ΑΛΙΚΗ (Μόνη της) : Κάτι δὲν μ' ἀρέσει σὲ σένα, ἀδελφούλα μου, ἄν καὶ ξέρω τὶ καὶ γιατὶ! Ποιανοῦ ἔμοιασες;
ΑΛΕΚΟΣ (Μπαίνοντας) : Ἀλίκη!
ΑΛΙΚΗ: Ἀγάπη μου! (Φιλιόνται) (Τώρα προσποιοῦνται ἔτσι ποὺ νὰ τούς ἀκούει ἡ Ἑλενίτσα ὅπου κι' ἄν βρίσκεται). Πάει, λέει, γιὰ κεράσια.
ΑΛΕΚΟΣ: Εἶχα ἕνα καπέλο... Λὲς νὰ μοὔπεσε στὸν δρόμο;
ΑΛΙΚΗ: Καπέλο, εἶπες; (Παύση) Καὶ...χωράει κεράσια μέσα, ἄν χρειαστεῖ;
ΑΛΕΚΟΣ: Μὲ κοροϊδεύεις;
ΑΛΙΚΗ: Μὲ συγχωρεῖς, μπορεῖ νὰ ξεκούτιανα ὅλη μέρα στῆς γιαγιᾶς σήμερα... καὶ μὲ τόσο κλάμα ποὺ ἔκανα!...
ΑΛΕΚΟΣ: Ἔκλαιγες, ἀγάπη μου... - γιατὶ;
ΑΛΙΚΗ: Νὰ, ἔκλαιγα στὴν ἀγκαλιά τῆς γιαγιᾶς μου, γιατὶ δὲν σ' ἀγαπῶ πιὰ! Πάρ' το ἀπόφαση καὶ μὴ μὲ στέλνεις πρὶν τῆς ὥρας μου στὸν Ὠρωπὸ... Συγγνώ-
μη, στὸν Παράδεισο ἤθελα νὰ πῶ. Λυπήσου τὰ νειᾶτα μου! Εἶσαι σκληρὸς ἄντρας, παραδέξου το.
ΑΛΕΚΟΣ: Εἶμαι, ναὶ! Καὶ καμαρώνω γι' αὐτὸ. Καὶ θὰ μὲ πάρεις διὰ τῆς βίας.
ΑΛΙΚΗ: Ἄχ, ὄχι, βάρβαρε!
ΑΛΕΚΟΣ: Παντρειὰ ἤ θάνατος, διάλεξε!
ΑΛΙΚΗ: Κάλλιο τὄχω τὸν θάνατο, ταίρι μου νὰ διαλέξω.
ΑΛΕΚΟΣ: Μοῦ φαίνεται, ἀγάπη μου, πῶς θὰ... σ' τὶς ψιλοβρέξω!
ΑΛΙΚΗ: Ὄχι, μὴ μὲ βαρᾶς, ἀγάπη μου! Κᾶτσε, θὰ σὲ κεράσουμε κεράσια.
ΑΛΕΚΟΣ: Πάει καλὰ!... Ἀρκεῖ ἡ ἀδελφούλα σου νὰ μοῦ γεμίσει δυὸ καφάσια.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ (Ἔρχεται σὰν βρεγμένη γάτα): Οὔτε κἄν ἕνα καπέλο - κεράσια θέλω νὰ πῶ. Κάποιος τἄφαγε κι' αὐτὰ!
ΑΛΙΚΗ: Ἐγὼ!
ΑΛΕΚΟΣ: Ἐσὺ, ἄκαρδη;
ΑΛΙΚΗ: Ἤμουν τόσο δυστυχισμένη κλαίγοντας στὴν ἀγκαλιὰ τῆς γιαγιᾶς στὸν οὐρανὸ!...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, κι' ἐγὼ τρώγω πολὺ ὅταν εἶμαι δυστυχισμένη!...
ΑΛΙΚΗ: Ἐσὺ; Γιατὶ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἔλα, ἄσε τὰ κόλπα τώρα. Ξέρω πὼς κρυφάκουγες. Ὁρίστε τὸ καπέλο σας, κύριε! Τὸ πῆρα κατὰ λάθος μαζύ μου.
ΑΛΙΚΗ: Ποῦ πᾶς; Ἔλα νὰ γνωριστοῦμε ὅλοι μαζὺ! Φώναξε καὶ τὸν Πιπίνο.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Καὶ νὰ μιλᾶμε γιὰ γάμους καὶ ἄλλα μικροαστικὰ; Νὰ μοῦ λείπει!
ΑΛΕΚΟΣ: Ποιὸς εἶπε γιὰ γάμους; Γιὰ Ἐκθέσεις ὄμορφες στὸ σχολεῖο ἦρθα νὰ ποῦμε.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μπὰ! Εἰδικεύεστε καὶ στὶς Ἐκθέσεις;
ΠΙΠΙΝΟΣ (Ἔρχεται) (Μουρμουρίζει πρῶτα μόνος του): Ὥσπου νὰ ξεπαγώσει τὸ παγωτὸ ἔλυωσε!... (Ἀλλιῶς). Τὶ λέτε, καλὲ, ἐσεῖς; Τὶ Ἐκθέσεις λέτε;
ΑΛΙΚΗ: Ὤ, νὰ καὶ ὁ εὐφάνταστος τοῦ σπιτιοῦ!...
ΑΛΕΚΟΣ: Κάπου...γνωριζόμαστε νομίζω!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ (μαζὺ): Κι' ἐμεῖς, κάτι τέτοιο νομίζουμε!...
ΑΛΕΚΟΣ: Λοιπὸν, ἀντὶ νὰ καθόμαστε σὰν μικροαστοὶ καὶ νὰ λέμε... νὰ λέμε...
ΠΙΠΙΝΟΣ: ... βλακεῖες!...
ΑΛΕΚΟΣ: Σωστὰ! Προτείνω νὰ κάνουμε κάτι ἄλλο!
ΠΙΠΙΝΟΣ: Πιὸ ἔξυπνο, ἔ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἄν εἶναι κάτι ὡραῖο, γιατὶ ὄχι;
ΑΛΕΚΟΣ: Ἔχετέ μου ἐμπιστοσύνη. Θὰ παίξουμε τὴν προφορικὴ ἔκθεση. Ἡ Ἐλενίτσα καὶ ὁ Πιπίνος θὰ μᾶς παίξουν ἕνα θέατρο...
ΑΛΙΚΗ: ...ποὺ θὰ τοὺς κατέβει ἀπὸ τὸ κεφάλι! Κατάλαβα.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Δηλαδὴ;
(Βαβούρα καὶ στὸ μεταξὺ ὁ Ἀλέκος λέει στ' αὐτὶ τῆς Ἑλενίτσας κάτι καὶ ὕστερα στοῦ Πιπίνου. Τὰ παιδιὰ ἐνθουσιάζονται).
ΑΛΕΚΟΣ: Ἐντάξει;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ (μαζὺ): Ναὶ!
(Ὁ Ἀλέκος μὲ τὴν Ἀλίκη κάθονται πλάι-πλάι καὶ τὰ παιδιὰ ἀφοῦ συνεννοηθοῦν μυστικὰ, ἀρχίζουν νὰ παίζουν θέατρο)
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἀποφάσισα νὰ μὴν ξαναπῶ ψέματα.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Κἅνας φοῦρνος θὰ γκρεμίσει! Καὶ γιατὶ;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Προτιμῶ νὰ γράφω Ἐκθέσεις.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Μὲ πόσα ψέματα μέσα, ἀδελφούλα μου;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ὅσα θέλεις, ἀρκεῖ νὰ εἶναι ὡραῖα ψέματα - γιατὶ τὰ γραπτὰ μένουν!
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ποῦ μένουν; Ἔχουν σπίτι δικό τους;
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, τὸ μυαλὸ.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ἄ!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μὴ θαυμάζεις πρὶν ἀκούσεις! Λοιπὸν, ὁ τίτλος: "Δὲν θὰ ξαναπῶ ψέματα"!..."
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ἀπίστευτο μοῦ φαίνεται.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Θὰ τὸ κρίνουν οἱ μεγάλοι αὐτὸ!
ΠΙΠΙΝΟΣ: Μὲ προσβάλλεις ἀλλὰ ἔχε χάρη!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ὅποιος μὲ ξαναπεῖ ψεύτρα θἄχει νὰ κάνει μαζύ μου. Ἡ χαρά μου εἶναι νὰ δῶ τὴν ἀδελφή μου νύφη.
ΠΙΠΙΝΟΣ: Καὶ τὸν ἑαυτό σου παράνυφη.
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἀκριβῶς! Πρὶν μὲ πάρουν τὰ χρόνια καὶ πάω κατ' εὐθείαν γιὰ νύφη!
ΠΙΠΙΝΟΣ: Τίποτα γιὰ παραγάμπρια δὲν μᾶς λὲς!...
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ζήλεψες; Οἱ γαμπροὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκη, περιζήτητοι εἶναι!...
ΠΙΠΙΝΟΣ: Ναὶ, αὐτὸ τὸ ξέρω! Νὰ καὶ ἡ πρώτη ἀλήθεια ποὺ εἶπες!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Μὴ μὲ διακόπτεις, περιμένω χειροκρότημα. Θὰ μορφωθῶ, θὰ καλλιεργηθῶ, θὰ γίνω προκομμένη κι' ἔξυπνη, ὅσο καὶ ὡραία, καὶ θὰ πάρω τὸν καλ-
λίτερο!
ΠΙΠΙΝΟΣ: Στάσου! Θέλω κι' ἐγὼ χειροκρότημα!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ἀκόμα δὲν βγῆκες ἀπ' τ' αὐγὸ, μωρὲ ἐσὺ!...
ΠΙΠΙΝΟΣ: Τώρα βγαίνω! Ἄρα τὸ ἀξίζω ἕνα τρανταχτὸ!
(Ὁ Ἀλέκος καὶ ἡ Ἀλίκη τὸν χειροκροτοῦν)
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Τὰ κατάφερες καὶ μ' ἔφαγες!
ΠΙΠΙΝΟΣ: Οἱ γαμπροὶ εἶναι περιζήτητοι... - τὄπες καὶ μόνη σου!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ὄχι καὶ μόλις βγοῦν ἀπ' τ' αὐγὸ. Ὄχι κι' ἔτσι! Εἴπαμε!...
ΠΙΠΙΝΟΣ: Καλὰ, μὴν κλαῖς. Θὰ σἐ χειροκροτήσουν κι' ἐσένα!
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Ναὶ, καλὰ - ψεύτη!
(Ὁ Ἀλέκος καὶ ἡ Ἀλίκη τὴν χειροκροτοῦν)
ΕΛΕΝΙΤΣΑ: Πρὶν κἄν ντυθῶ νύφη; Σᾶς εὐχαριστῶ... ὤ, σᾶς εὐχαριστῶ... εἶστε πολὺ καλοὶ!
ΑΛΕΚΟΣ καὶ ΑΛΙΚΗ (Μὲ μιὰ φωνὴ): Δὲν κάνει τίποτα! Δὲν κάνει τίποτα!...
.......... .......... Αὐλαία.

[ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ]

Σαν να ονειρεύεσαι θεατρική παράσταση,να τη βλέπεις μπροστά σου γιαυτό λέγεται θέατρο του ονείρου?

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

Τὸ Θέατρο τοῦ Ὀνείρου  ἔχει κάνει 1357 παραστάσεις πραγματικὲς(!), στὴν Ἀττικὴ, σὲ Πνευματικὰ Κέντρα, Δημόσια Σχολεῖα καὶ Κρατικοὺς Παιδικοὺς Σταθμοὺς (χωρὶς ἄδεια ἀπὸ κανένα ὑπουργεῖο, χωρὶς γλείψιμο καὶ τὰ τοιαῦτα) ἀπὸ τὸ 1985 ὥς τὸ 2.000.