Το ιστολόγιο του Βασίλης Ασπρογειάτης -- Οκτώβριος 2011 Αρχείο (30)

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Από τους περαστικούς,
κανείς δε στάθηκε
στην απλωμένη ματιά
που στεγνώνει στον ήλιο,
ή στο παράθυρο
που είναι διάπλατα ανοιχτό
για να μπει ο αέρας
και να σκορπίσει
τα θρύψαλα άλλης μιάς νύχτας.
Η παρατηρητικότητα
δε βρήκε λαβή.
Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά
αποφορτισμένα.
Κι όμως,
δεν ήταν...

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 31 Οκτώβριος 2011 στις 18:03 — 9 σχόλια

ΣΚΟΝΗ

Υπάρχουν παντού τριγύρω

διακριτικά εγκατάλειψης.

Η αναμονή έχει πασπαλίσει

τα πράγματα

και τη ψυχή

που έμειναν πίσω.

Και πάνω στα σημάδια

που άφηναν τα βήματα παρηγοριάς

καθώς πλησίαζαν,

το ίδιο πέπλο.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 30 Οκτώβριος 2011 στις 17:25 — 7 σχόλια

ΑΝΑΜΕΙΞΗ

Έχουν ανακατευτεί στο πάτωμα,

τα δάκρυα

και το πεσμένο βλέμμα

που έσερνα όλη τη μέρα.

Έγινε κανόνας,

το να ξαπλώνω στο κρεβάτι

με πέλματα που καίνε.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 29 Οκτώβριος 2011 στις 16:26 — 8 σχόλια

ΚΑΠΟΤΕ

Κάποτε,

αγγιζόμασταν δειλά,

επιφυλακτικά.

Έτσι όπως αντιμετωπίζονται,

στην αρχή,

όλα τα άγνωστα σημεία.

Όπως φέρεται ο καθένας,

όταν βγαίνει για πρώτη φορά

στ' ανοιχτά του κορμιού.

Πριν να γνωρίσει όλο τον κόσμο...

 

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 28 Οκτώβριος 2011 στις 18:00 — 6 σχόλια

ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ

Το πρωί...
το μεσημέρι...
το απόγευμα...
το βράδυ...
η νύχτα...
Σε ανύποπτες στιγμές,
ήρθε ο πόνος,
το ρήμαγμα,
η γαλήνη,
το δώρο,
το σκόρπισμα,
το κουράγιο.
Έγιναν πολλά τότε,
αλλά πάντα,
από πίσω τους κρυβόταν η επιβολή.
Και δε βρέθηκαν,
είναι η αλήθεια,
πολλά λόγια
στην ενεργητική φωνή,
για να δοθεί
στα κομμάτια του χρόνου,
ο ρόλος του αντικειμένου
απέναντι στα ρήματά μας.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 27 Οκτώβριος 2011 στις 17:50 — 12 σχόλια

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

...στη πλευρά

του προσώπου σου,

που βρίσκεται

δίπλα στο παράθυρο

και σε λίγο θα έχει πανσέληνο...

Εκεί θα ήθελα να κοιμηθώ....

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 26 Οκτώβριος 2011 στις 18:19 — 10 σχόλια

ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ

Κι αυτός

ο πρωινός πονοκέφαλος,

μιά συνέπεια είναι,

του να μεγαλώνει κανείς

ένα λουλούδι,

στο δωμάτιό του.

Αλλά τουλάχιστον,

υπάρχει ανταπόδοση.

Γιά όσο συμβατικό οξυγόνο παίρνει,

προσφέρει το άρωμά του στα όνειρα.

Τα μπολιάζει με κάτι αληθινό.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 25 Οκτώβριος 2011 στις 18:30 — 7 σχόλια

"ΦΥΓΕ..."

Νύχτες...

Νύχτες ατέλειωτες αγάπη μου...

Όταν είχαν σπάσει

τα φτερά των ονείρων σου...

Όσο κοιμόσουν

μέσα στο ρίγος

κι ο πυρετός

δεν ερχόταν στα μάτια σου...

Κάθε φορά,

που απείχες από την πρωτοβουλία

και μετρούσες κομμένες ανάσες,

για να φτιάξεις την κραυγή σου...

Νύχτες κοφτερές περνούσα,

ακονισμένες από το σκοπό τους,

και μοίραζα πάνω τους τη ψυχή μου,

για να σου φτιάξω με τα κομμάτια…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 24 Οκτώβριος 2011 στις 18:00 — 7 σχόλια

ΜΙΑ ΆΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ

Τώρα είναι αλλιώς.

Δεν υπάρχει βροχή,

δεν υπάρχει φυγή,

ούτε μιά παγωμένη παλάμη,

σε σχήμα αποχαιρετισμού,

κολλημένη στο γυαλί.

Αυτή τη φορά,

συναντιούνται δύο ανάσες

που δηλώνουν αγάπη.

Το τζάμι ιδρώνει από μέσα.

Μπορούμε τώρα,

να ξεπλύνουμε  το πρόσωπό μας,

από την καταιγίδα που σοβούσε.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 23 Οκτώβριος 2011 στις 11:00 — 7 σχόλια

ΚΟΙΝΗ ΓΩΝΙΑ

Σε κάθε φιλί,

η κάθε πνιγμένη λέξη,

ήταν ένα κύμα

στην θάλασσα

του κόσμου μας.

Εκεί όπου βρέθηκαν

να επιπλέουν μαζί

και η ελπίδα

και η υποψία,

για ό,τι δεν ειπώθηκε.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 22 Οκτώβριος 2011 στις 18:00 — 7 σχόλια

ΟΜΙΧΛΗ

Έχει πολύ ομίχλη.
Ο προσωπικός χώρος,
με πόρτες,
παράθυρα,
αυτιά και μάτια κλειστά,
δε φαίνεται να διατρέχει κίνδυνο,
αλλά από την πόλη
και τους δρόμους της,
δε φαίνεται τίποτα.
Και είναι ακόμα πιο τρομακτικοί,
αυτοί οι σκληροί ήχοι
που έμειναν ν' αναπαράγονται στο νου,
χωρίς εικόνα.
Κανείς δε ξέρει πλέον,
αν πρόκειται όντως
για ένα καιρικό φαινόμενο,
ή αν έχει θολώσει τόσο πολύ,
επιτέλους,
η παραλυσία.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 21 Οκτώβριος 2011 στις 18:12 — 7 σχόλια

Το Ελάχιστο

Τώρα που η διάθεσή μου
για μονολόγους "μακράς πνοής",
κείτεται ξεθωριασμένη
στο βυθό της επανάληψης,
αρκεί η περιδίνηση ενός "Ζω",
στον κοχλασμό των αποψινών σκέψεων,
για να πιώ με δίψα τον πρωινό ήλιο.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 20 Οκτώβριος 2011 στις 18:28 — 6 σχόλια

Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Από μια άποψη,

η αφιέρωσή μου

μοιάζει να έχει εξαφανιστεί.

Δε φαίνεται πουθενά.

Μόνο αν το αίσθημα του φιλιού

που την αποτελούσε,

αναζωπυρώνεται

καθώς κοιτάζεις το κορμί σου,

θα μπορούσε να πει κανείς

πως δεν πήγε χαμένη.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 19 Οκτώβριος 2011 στις 19:40 — 6 σχόλια

ΔΙΣΤΑΓΜΟΣ

Όλα τα στοιχεία του σκηνικού,

άψυχα κι έμψυχα,

είναι παρόντα

για να συνεχιστεί η συνειδητή ζωή,

από το σημείο
που είχε μείνει χθές.
Τα μεν φωτίζονται σταδιακά
από το νέο φως,
τα δε κρύβονται λίγο ακόμα,
στο χωρο της προσωρινής αδυναμίας του,
σταθμίζοντας τις επιλογές τους
και το βάρος της προηγούμενης μέρας.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 18 Οκτώβριος 2011 στις 11:53 — 8 σχόλια

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Ξημέρωμα,

πριν ξυπνήσεις

κι αρχίσεις να συνηθίζεις

τη μυρωδιά του καμένου,

πετώ όλη την τέφρα,

από τα τμήματα της χθεσινής βραδιάς

που κοιταζόμασταν χωρίς απαιτήσεις.

Συγκεντρωμένη μέσα στο τασάκι,

το οποίο περιέχει τη στάχτη

από τα τσιγάρα ποιυ κάηκαν,

χωρίς να τα καπνίσει κανένας.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 16 Οκτώβριος 2011 στις 18:05 — 7 σχόλια

ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ

Σωτήριο τσιγάρο

γίνεται απόψε το κορμί.

Σε κάθε ρουφηξιά,

εκπνέουμε το Είναι μας.

Προκαλούμε ασφυξία

σε κάθε άθροισμα.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 15 Οκτώβριος 2011 στις 17:59 — 8 σχόλια

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ

"Αυτοί οι στίχοι",

λέω,

"θα είναι οι τελευταίοι.

Τους αποσυναρμολογώ

και κάνω μιά προσπάθεια

να εθιστώ σε κάποια τετριμμένη κίνηση.

Και πάντα απολαμβάνω

τον ερχομό της διάψευσης,

παρόλο που ακόμα φοβάμαι,

κάθε φορά που μπαίνω,

για "πρακτικούς" λόγους,

μέσα στην πραγματικότητα,

μήπως θυμηθώ ολοκάθαρα

τον ήχο από το σκίσιμο του χαρτιού.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 14 Οκτώβριος 2011 στις 19:28 — 8 σχόλια

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Ενδέχεται,

η πραγματική δυσκολία

να βρίσκεται

μεταξύ του πρώτου

και του δεύτερου βήματος.

Μέχρι να γίνει το θάρρος,

αυτοπεποίθηση.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 13 Οκτώβριος 2011 στις 18:12 — 10 σχόλια

Η ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Ο ρυθμός

των κοινών μας δευτερολέπτων

και το ανείπωτο,

-δε μπορεί-

κάπου άφησαν

τη σύμπτωσή τους.

Πιθανόν,

στο πρώτο τραγούδι

που θα μας κάνει

ν' ανατριχιάζουμε

και περα από το ακουσμά του.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 12 Οκτώβριος 2011 στις 17:53 — 9 σχόλια

ΑΚΟΜΑ

Είναι νωρίς.

Στις χαραμάδες

ανάμεσα

από τα πάλαι ποτέ σφιγμένα δόντια,

ακόμα βρίσκει κανείς

γενετικό υλικό

από την αλήθεια παλαιότερων λέξεων.

Σε κάθε περίπτωση,

εξακολουθούμε να κρυώνουμε

πλάϊ σ' όλη αυτή την ευγλωττία,

που μαίνεται.

Ίσως γιατί γλιστρά αναμεσά μας,

με ξένη ζεστασιά.

Προστέθηκε από τον/την Βασίλης Ασπρογειάτης στις 11 Οκτώβριος 2011 στις 19:00 — 5 σχόλια

Στατιστικά ιστοσελίδας


Βίντεο

Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

Φόρουμ

Η..Οδύσσεια των εριφίων

Ξεκίνησε από τον/την Nefeli riga. Τελευταία απάντηση από τον/την Nefeli riga 11 Ιουν. 10 Απαντήσεις

Ευχες.!

Ξεκίνησε από τον/την Nefeli riga. Τελευταία απάντηση από τον/την Nefeli riga Απρ 15, 2020. 48 Απαντήσεις

Γεια σας!

Ξεκίνησε από τον/την Nefeli riga. Τελευταία απάντηση από τον/την Nefeli riga Απρ 4, 2020. 20 Απαντήσεις

Ανάλυση ποιήματος

Ξεκίνησε από τον/την Ianos89. Τελευταία απάντηση από τον/την Παντελής Απρ 4, 2020. 8 Απαντήσεις

© 2021   Created by Nikolakakos Georgios (spartinos).   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης

SEO Services