Οργή ή Στοργή

[Ναταλία Βαλεοντή]

Συνάνθρωπε…
Αν να με πολεμήσεις θες,
άκου δυο λόγια που θα πω
κι ύστερα ό,τι θες μου λες.

Είμαι:  εσύ!   κι είσαι: εγώ!
Χτυπώ;  πονάς! Χτυπάς;  πονώ!
και στην καρδιά σου μέσα ζω
σε κάθε πόνο και χαμό.

Κι όταν γελάς κι εγώ γελώ
κι όσο κι αν φαίνεται τρελό,
είναι το γέλιο μας τριπλό.

Μα σαν γεμίσουμε μ' οργή...
τότε ξεσπά καταστροφή,   μάχη δεινή!
κλεινόμαστε σε φυλακή,   μοναχική:
είμαι  εγώ...   κι είσαι  εσύ...

Μ' αν η αγκαλιά ξανά ανοιχτεί...
ρέει της καρδιάς μας η στοργή,
νάμα που γιαίνει την πληγή.

Όλα όσα θες: δικές μου ευχές!
ζεις κι ανασαίνω, ζω κι αναπνές!
Είσαι εγώ και είμ' εσύ
κι η μοναξιά  υ π ο χ ω ρ εί ...