Δύοντες ήλιοι

[ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΚΑΡΔΕΡΙΝΗΣ]

Ακούμπησε τα πρεσβυωπικά γυαλιά του απάνω στο ανοιχτό βιβλίο

Αυτές οι δυο σελίδες τού μυθιστορήματος τον είχαν συγκλονίσει

Διηγούνταν τα φτωχικά χρόνια που ’χε ζήσει όταν πήγαινε σχολείο

Και τα μάτια του τα γαλανά σαν δύοντες ήλιοι είχαν κοκκινίσει.

Ύστερα κοίταξε απ’ της καμπίνας του το φινιστρίνι τη θάλασσα

Που χρόνια σαράντα στους λευκούς κόρφους της τον είχε τυραννήσει

Τότε είδε τη μειλίχια οπτασία τής γυναίκας του που ’χε αποδημήσει

Να τον καλεί να πάει κοντά της και τα μαβιά της χείλη να φιλήσει.

[Nikolakakos Georgios (spartinos)]

Πανεμορφο!!!!
καλημερα

[Αννέτα]

Πολύ όμορφο!!!

[M alive s]

Τρεμάμενο φως,
το αχανές της φαντασίας,αμυδρά φωτίζει.

[Ειρήνη]

Μελαγχολικό μεν αλλά πολύ όμορφο!!!

[Χωρολάτρης]

Στατική και ανυπεράσπστη στιγμή που αξίζει στον χρόνο..