Άμμος...χρυσό κρεβάτι

[Αδαμοπουλου Γεωργια]

Στα κύματα της γαλανής

γυμνοί ερωτευμένοι

μ` άσβεστη γλύκα της ζωής

σαν στρείδια κολλημένοι.

Πουλιά είχαμε συντροφιά

και ήλιο να μας ντύνει

στην άμμο πάνω την ξανθιά

στη μελωδία εκείνη.

Στην αγκαλιά της φώλιαζε

η αγάπη όλης της νιότης

όταν ο ήλιος γιόρταζε

γιορτή ψυχών, αθωότης.

Τα καλοκαίρια της χαράς

κει που μιλούσαν νιάτα

στο χρυσαφί της αμμουδιάς

που εζήλευαν τα άστρα.

Γλυκιά ήταν η αλυσίδα

που πλέκανε τα σώματα,

μες στα σμαράγδια, αχτίδα

με βοτσαλάκια στρώματα.

Κει δεν μιλούσαν οι φωνές

μόνο του πλάστη η μελωδία

κι` ήταν πλανεύτρες οι μουσικές

πρελούδια, για ευτυχία.

Τα χελιδόνια γέλαγαν

κι` αυτά ζευγαρωμένα

όταν τα νιάτα δόξαζαν

της πλάσης τ` αγιασμένα.

Κορμί, κορμί, φιλί, φιλί

άμμος, χρυσό κρεβάτι

όταν το πάθος το καλεί

και ο θεός συμπράττει.

Όταν ανθίζουν τα κορμιά

με την λαγνεία αντάμα

στης γαλανής την ομορφιά

της αγάπης ειν το θαύμα.

Δεν ξεθωριάζει απ` το μυαλό

στου χρόνου την πατίνα,

ειν σμίξιμο και φυλαχτό

σφραγίδα σε πλατίνα.