Ελευσίνια Κόρη

[Ανδρέας Παλαιόσοφος]

ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΚΟΡΗ

Πόσο γρήγορα μεγάλωσες  μέσα μου μικρή μου κόρη

μα έφυγες  τόσο ξαφνικά στου σύμπαντος το πέρας

ούτε καν πρόλαβα στα μάτια σου Ήλιο να χορτάσω

μ’ άφησες όμως να γευτώ λίγο φως, το μερτικό μου.

 

Για τα πρώιμα τα φεύγα, και τα έλα τα κατόπιν

με πείσμα έκλαψα, μαζί και όλο μου το σόι.

Και  γι’ αυτά που θα έρθουν έκλαψα, προκαταβολικά,

να μην έχω πια ποτέ για τίποτις να κλαίω.

 

Αφηνιασμένο  άστρο έφυγες κι ήμουν ακόμα βρέφος

μα πως δεν χάθηκες το ξέρεις ότι το ξέρω.

Πάμπολλες τώρα οι γενιές και ας είναι ο χρόνος πλάνη

Στάλα-στάλα ο γυρεμός, μακρύς ο δρόμος σταλαγμίτης.

 

Θα σμίξουμε παντοτινά στου γυρεμού το πέρας

τότε που η πυγμάλια αύρα σου τη θεία Μνήμη θα ξυπνήσει

και στης Λήθης πια τα απόκρυφα η Νέμεση του νόστου

κι οι πηγαιμοί κι οι ερχομοί στα άδυτα του χωροχρόνου

[ΠΑΥΛΙΝΑ]

Θα σμίξουμε παντοτινά στου γυρεμού το πέρας!!!!!!!!!!!

΄Μελαγχολικά ωραίο!

[Ανδρέας Παλαιόσοφος]

ευχαριστώ, πολύ όμορφο ποιητικό σχόλιο Παυλίνα, όμως η νοσταλγία με ταλανίζει που δε με αφήνει να ψάχνω απρόσκοπτα.