από "νυχτερινό γαίας απείρου"

[Φώτης Μότσης]

Δέν εἶχε πιά νά πεῖ      δέν εἶχε νά ποιήσει

Ἔκοβε δέντρα ἔκοβε ἔκοβε φύτευε βροχές

Καρτέραγε φωνή καί συντριβή       καινούργιους

καμηλιέρηδες        ἄσημους τάχα

καί τό δαυλί πού ἄναψε φωτιά ἀπό τά πέρα

τό μελωμένο τό σταμνί      τόν οὐρανίσκο

μέ τή σάλπιγγα

αὐτή

 

Ἔκοβε δέντρα ἔκοβε ἔκοβε φύτευε ἰτιά

Καί γιά νά λέμε τήν ἀλήθεια

ἤτανε πάντα μοναχός μέσα στό τόσο πράσινο

σέ τόσο λαγαρό πλευρό

ἐκεῖνος

 

Καλά νά λέμε καί πού ζεῖ

Τόση ἦταν ἡ θύελλα τόση ἡ πέτρα

Τόσα καντάρια τά ὄνειρα

Τόσα τά μέτρα ἡ φλέβα τόσο τό μέτρο ἡ μοναξιά

 

ὡραῖα ραγισμένος γυαλικό 

[Δημήτριος Γκόγκας]

!!!

[Δέσποινα Αυγουστινάκη]

Υπέροχο! ! !