Μὲ ρώτησαν κι' ἐμένα: - Ποιὸς Ποιητὴς δὲν... σᾶς ἀρέσει;

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

ἄν εἰς τινας ποιητὰς πῶ ποτὲ πὼς μ' ἀρέσουν,
θἄβρουν στροφὲς καὶ στίχους νὰ τὸ κομποδέσουν!

Οἱ Ποιητὲς, ποὺ δὲν μ' ἀρέσουν; Ἄ, ναὶ, ...πρέπει νἆναι πολλοὶ!
Μιὰ στιγμούλα, νὰ! στάσου τώρα π' ὁ νοῦς τοὺς ἀναπωλεῖ:

λίγοι "διαβασμένοι" κι' ἀπὸ παππὰ, déjà γὰρ νεκροὶ·
δῶστε μου κρασάκι, νὰ θαρρέψω - μὴ μὲ λέτε μπεκρὴ -
νὰ πῶ κάτι καὶ γιὰ τοὺς ἐν ζωῇ ποὺ γράφουνε στίχους:
ἀναγνώστας κι' ἀκροατάς, μὰ...ποῦ βρίσκουν μεγαλοψύχους;
Ὅσοι ζοῦν γράφουν στὸ κοινό τους καὶ θερμὲς "ἀφιερώσεις":
ἐπὶ δόξης θὰ κοιμηθεῖς ἄν ἐπὶ βλακὸς θὰ στρώσεις.

Σιγὰ δὲ μὴν καθήσω νὰ σᾶς γράψω κι' ὅλη τὴν λίστα!
Σοφῶς τοιαῦτα σιωπὼν, θὰ δεῖτε κι' ἐμένα Νομπελίστα.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

Εἶναι φρέσκο, μ' ἀρέσει κι' ἐμένα ποὺ τὄγραψα (ὄχι θἄλεγα ποτὲ τὸ ἀντίθετο!), ὅταν συναντηθοῦμε δῶστε μου διακριτικὰ τὸ Νομπὲλ, ἔτσι;

[M]

Πανέξυπνο και σωστά δοσμένο! Μπράβο!

[astrojoggi]

δεν ξερω μετα απο ποσα χρονια ...

χαρηκα που ξαναδα τους τονισμους

[Ειρήνη]

Ιάννη, όσο εξαρτάται από μένα, το Νομπέλ δικό σου!

[Nikolakakos Georgios (spartinos)]

Ιανη κι απο μενα το Νομπελ δικο σου!!!

[Ἰάνης Λὸ Σκόκκο]

μιὰ κατάρα δὲν θέλει καὶ πολὺ γιὰ νὰ πιάσει·
ὡς Ποιητὴς, τἄχω ὅλα στὴν ἐντέλεια προσχεδιάσει...
Ἀφιερωμένο στοὺς Φίλους τῆς Ποιητικῆς Γωνιᾶς,
κέντημα, πὲς, - ἔν εἴδει λογοσταυροβελονιᾶς.
Ποιητότατον, διὰ τῆς Ποιήσεως τὸ Νομπὲλ,
ὅσοι κοινοὶ θνητοὶ δὲν μὲ ψηφίσουν,
Εὐτέρπη καὶ Χριστέ μου, νὰ ψοφήσουν!
Γκαρίζοντας ἐν τοῖς ὑψίστοις ντεσιμπὲλ,
ὁ Χάρος μὴ σώσει νὰ τοὺς ἀκούσει!
Καὶ πάγος-ἱδρὼς νὰ τοὺς περιλούσει,
γιὰ τὸ ποὺ τόσον πιὰ μὲ κατατρέχουν!...
Τὰ βρακιά τους διαρκῶς νὰ βρέχουν,
μὲ σωληνάκια κι' ὀροὺς περιπλεγμένους,
νὰ τοὺς θάψουν ἄψαλτους, τοὺς σιχαμένους.
Κατάρα στὴν κατάρα, ποὺ κι' ὁ Διάλος νὰ σαστίσει!
Μελπομένη, στὸν τάφο τους τσουκνίδα μὴ βλαστήσει.
Ἡ Ἐρατὼ νὰ φτύσει στὴν ταφόπλακά τους,
μὴν πᾶν' ἐκεῖ μήτε κι' οἱ γάτες γιὰ κακά τους!
Ὁλημερὶς μὲ χῶμα νὰ τὸν σκεπάζουνε,
κι' ὀστὰ νὰ πετάγοντ' ἔξω καθὼς σπάζουνε,
ἀφοῦ χίλιες μοῦντζες, γιὰ Τρισάγιο, θὰ τοὺς ρίχνω!
Διὰ παντὸς ὡς θαυμαστές μου τοὺς ἀποκηρύχνω,
τώρ' ἀμέσως. Καὶ τὴν Θάλεια παρακαλῶ
μ' αὐτοὺς τὴ ζαχαρένια μου νὰ μὴ χαλῶ,
ἀλλ' ἐκείνη, κι' ἀπὸ κοινοῦ, μὲ τὴν Πολυμνία
διὰ τούτους τὴν παραμικρὴν κἄν κολύβων μνεία
μὴν ἐπιτρέψουν τοῖς βροτοῖσι διὰ τὴν ψυχήν τους!
Καλλιόπη μου, δὲν τὄπαν μόνοι τους τὸ "Ἀμήν" τους;
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.