ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

[Celestia]

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ


Ήρθε το φθινόπωρο…
Τα φύλλα πέφτουν απ’ τα κλαδιά..
Τα βήματα μου αθόρυβα
άσκοπα μέσα στη σιωπή,
με πάνε σε μονοπάτι άγνωστο
να βρω ένα χαμένο βασίλειο,
κρυμμένο πίσω από τα δένδρα..

Ανήμπορη πια να περπατήσω
σέρνομαι στο μονοπάτι,
που θα με οδηγήσει εκεί ..
Μα βυθίζομαι σιγά- σιγά
στο αδηφάγο έδαφος….

Ποτέ, ποτέ …
Ακόμη και η πιο νοσηρή φαντασία
δεν έχει γεννήσει τέτοια πλάσματα…
Που κατασπάραξαν τα όνειρα μου…
Τα έδωσαν τροφή στην θλίψη…

Άφησε τα χέρια μου να παίξουν,
άσπρα πλήκτρα, μαύρα πλήκτρα….
Να γράψουν ένα βιβλίο μοναδικό
για ένα κόσμο που δεν υπάρχει..
Ένα παραμύθι να με κάνει…
Να τρέμω σαν την φλόγα του κεριού…
Σαν ένα λουλούδι μες τον πάγο…
Σαν ένα μονόκερο που στέκεται
στο τέλος του ουράνιου τόξου
θαμπωμένος από τα χρώματα…

Η σοφία σου σκλαβωμένη
στην δική μου αδυναμία
είναι ανύπαρκτη πια
δεν μπορεί να ξεφύγει
από πουθενά….

[Celestia]

[Τάσος Π. Δασκαλάκης]

.

Πολύ ωραίο !!!!!!

Με περιεχόμενο που προβληματίζει...

Μακάρι μέσα στις συμπληγάδες της θλίψης

να δίνονται μαθήματα  αναγνώρισης σφαλμάτων

διόρθωσης των  κακώς κειμένων και στο εξής

στα συντρίμμια των λαθών να αναδύονται 

χρώματα κυκλάμινων και πολύχρωμων ανθέων...  

[Στιχοπλάστης]

'

Υπομονή.., έρχεται η άνοιξη ...

[Ειρήνη]

Αυτό που αγαπώ πάνω απ' όλα είναι οι εικόνες σου! Οι θαύμα εικόνες!!!!

Πίνακες με ζωγραφισμένο το συναίσθημά σου , ομορφιά μου!!!

[αισχυλος]

υπεροχο!!!!!!!!!!!

[Nefeli riga]

Ανήμπορη πια να περπατήσω 
σέρνομαι στο μονοπάτι,
που θα με οδηγήσει εκεί ..
Μα βυθίζομαι σιγά- σιγά
στο αδηφάγο έδαφος….

Θλίψη, θλίψη, θλίψη.  Και μέσα από αυτήν την απέραντη θλίψη βγαίνει ενα ΥΠΕΡΟΧΟ θλιμμένο ποίημα. 

Εύχομαι -όπως γράφει και ο φίλος μας Άφωνος- να είναι μια ποιητική ιδέα> 

Έξοχο.!!!

[Παντελής]

έχει και το ρόδο αγκάθι,

είναι ανθρώπινα τα πάθη.

μακάρι νέοι μα τον άγιο,

να μη χάσουμε το κουράγιο.

 

εξαίσια τα άνθη της θλίψης σου,

μα θέλω να είναι μια έμπνευση φίλη Γκρατσιέλα.