Αλλιώς τα περιμέναμε κι αλλιώς μας ήρθαν ...

[Στιχοπλάστης]

''''''''''''''''''''''''''''''''''

Στο καφενείο ενός χωριού

μιά νύχτα όπως μπήκα,

στ’ άδηλο φώς του φαναριού

πέντε αδέρφια βρήκα ...

 

Τους γνώρισα απ’ τα παλιά

στη θλίψη ήταν χωμένοι

κοιτάζονταν χωρίς λαλιά

κατασυντετριμμένοι ...

 

«Τι γίνεται ωρέ παιδιά

κι είστε χαντακωμένοι ?»

με ζόρι και βαριά καρδιά

μου λένε πικραμένοι ...

 

«Αλλιώς τα περιμέναμε

κι αλλιώς αυτά μας ήρθαν ...»

 

Άλλο δεν ‘θέλαν να μιλούν

κουβέντα αγγαρεία,

πολύ τους πίεσα να πούν

κρυφά την ιστορία ...

 

«Ήταν η μάνα μας βαριά

στο νεκροκρέβατό της

η στεναχώρια μαχαιριά

κι από φαΐ λιτότης ...

 

Μέρες περάσανε πολλές

και ο πατέρας λέει

-Παιδιά ψηλά τις κεφαλές

είμαστε όλοι νέοι !

 

Η μάνα σας θα σ’χωρεθεί

το θέ’με δεν το θέ’με,

μετά από σκεπτικό βαθύ

λέω αντί να κλαίμε,

 

αντί να κάτσω να πενθώ

κι αντί να βλαστημάμε

μιά άλλη θα στεφανωθώ

και όλοι θα τη γαμάμε !»

 

«Και εκεί που έπεφτε βαριά

θανάτου στεναχώρια

άλλαξ’ η σκέψη μας μεριά

κι έφυγαν τα μποφόρια !

 

Τσιτώθηκε η κράνα μας

στ’ όνειρο κελεπούρια,

για να πεθάνει η μάνα μας

μας έπιασε η φούρια !»

 

«Κι όπως την περιμέναμε

η μάνα μας εγειάνη !

Τα στόματά μας πλέναμε

ποιός τρέχει και που φτάνει ...

 

Αμέσως κρεβατώνεται

πεθαίνει ο πατέρας

κι η μάνα στεφανώνεται

με γέννημα χολέρας ...

 

Και μας γαμάει όλους μαζί

μάνα και γιούς αντάμα !!!

Μας πήραν στο ψιλό γαζί ...

-‘Οοοταν πεθάνει κι άμα ...!»

//////////////////////

[Τάσος Π. Δασκαλάκης]

.

Ευρηματικός είσαι Στιχοπλάστη μας !!!!!!

Το `παθαν σαν τον γάιδαρο

που να τον θάψουν θέλαν

σ` ένα βαθύ πηγάδι τους

μ` αυτός κλοτσούσε κι έβγεν  (ε)

Αυτοί απ` τη χαμάρα τους

τάχυναν το έργο

κι όσο το χώμα ρίχνανε 

του γύμναζαν το νεύρο.

Και σαν τον ανεβάσανε 

τους πήρε από πίσω

δεν ήταν πια για λύπηση 

τον έπνιγε το δίκιο !

[ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ]

Για σου αρχιμάστορα των στίχων.