Στάλες και Δάκρυα

[Βαιος Μεταξογιεννης]

Πάλλονται οι στάλες της βροχής

στη μαύρη λαμαρίνα μάτια τρεμάμενα

με τρόμο αντικρίζουν τα απόνερα

να συντρίβονται στον θαμπό ανεμοθώρακα

πετάμενα καταγής σε άσφαλτο βουβή

από τα αόρατα χέρια ενός βάρβαρου θεού

τραβηγμένα με βια από άτεγκτους τροχούς

χέρια σκελετωμένα και κάποτε ανθρώπινα

που κυλούν σημαδεύουν και εκτοπίζουν

για να ριχτούν τα δάκρυα ξανά στη γλίτσα της ασφάλτου

από υποχόνδριους υαλοκαθαριστήρες

που εχθρεύονται την καθαρτική δύναμη της καταιγίδας

και τα ακριβοθώρητα δάκρυα πετιούνται σαν απόνερα.

Στάλες αμίλητες, τρεμάμενες, προσωρινές

σκλήθρες μια θλιμμένης ουράνιας ψυχής

που βυθίζονται στο βόρβορο της λάσπης

μαζί με τις ευχές για κάθαρση και ρωμαλέα ελπίδα

[Δημήτριος Γκόγκας]

για να ριχτούν τα δάκρυα ξανά στη γλίτσα της ασφάλτου

από υποχόνδριους υαλοκαθαριστήρες....... βαίε όσο αφορά την αξία του ποιήματος συμφωνώ με τους προηγούμενους συν- αναγνώστες. Έχω την αίσθηση της δικαστικής ετυμηγορίας , δικαστή με υψωμένο δάκτυλο .........μια ποητική λεπίδα έτοιμη ως σπάθα να πέσει στα κεφάλια απίστων. Καλό απόγευμα

[Τσακίρη Χαρά]

Εμένα πάλι μου ήρθε αυθόρμητα τελείως η λέξη "Αμήν" μόλις τελείωσα την ανάγνωση και θα μείνω σε αυτο λοιπόν κι ας μην καταλαβαίνω ακριβώς τον λόγο που μου βγήκε!

Υπέροχη η γραφή σου!!

[Νίκος Ζορμπaδάκης]

Με μια λέξη!..Εξαιρετικός!!..

Καλημέρα Βάιε!.