Ο γλάρος

[ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ]

  Γαλάζια θάλασσα ο κόσμος όλος
και εγώ αθεράπευτα ονειροπόλος
πετώ μακριά σαν μόρτης  γλάρος
άδεια η τσέπη μου δεν έχω βάρος

Είναι τα χρήματα του νου παιχνίδια
διαμάντια φτιάχνουνε από σκουπίδια
χτίζουν στην άμμο χρυσά παλάτια
και ο ήλιος βρίσκεται στα δυο σου μάτια

  Νησί στο άγνωστο είναι το κορμί σου
ούριος άνεμος η αναπνοή σου
περιπλανώμενος και ναυαγός σου
είναι λιμάνι μου το όνειρο σου

Με ένα χαμόγελο σκέψης  στολίδια
γυρνώ ανέμελα σκόρπια ταξίδια
βγάζω τη γλώσσα στην καταιγίδα
χάθηκε ο φόβος όταν σε είδα

Έγινα πλούσιος δεν είμαι μόνος
μαζί σου άτρωτος έσβησε ο πόνος
  εσύ η θάλασσα και εγώ ο γλάρος
κάθε που χάνομαι γίνεσαι φάρος
Αφιερωμένο στον Ασουσέλη μου που σε λίγες μέρες κλείνουμε δεκαπέντε χρόνια φαγούρας.

[Ειρήνη]

Χρήστο μας είσ' ανάμεσα, λοιπόν, σε τρεις και μία,

η Ασουσέλη, η Εύελιν, η Δέσποινα, η Πάττυ,

θα 'θελα να σας έβλεπα σε μια φωτογραφία,

τις ομορφιές σας να χαρεί και το δικό μου μάτι

-

Να 'ναι όλη η οικογένει-

α πάντα ευτυχισμένη!

[Katia]

ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Χρηστο μου καλη χρονια, να χαιρεσαι τον Ασουσελη(?) καθως και το υπολοιπο χαρεμι σου και σου ευχομαι να συνεχιστει η 15χρονη αυτη φαγουρα, με την ιδια ενταση και αγαπη,  παντοτινα!!!!!!!

Να 'σαι καλα φιλε μου!!!!!!!!