Το βουνό μου

[alter ego#--ξινή]

Μαυρίζει λίγο - λίγο το βουνό,
φεύγει και χάνεται το γκρίζο,
δε βλέπει που το χέρι του κουνώ,
αχ το βουνό μου δεν τ' αναγνωρίζω....

Του ομολόγησα βαθειά μου μυστικά....
έλεγα μήπως ξαλαφρώσω....,
όπως τα χρόνια μου τα παιδικά,
δεν ήξερα θα το πονέσω τόσο....

Απέναντι σπαράζει το βουνό.....
μια καταχνιά και το τυλίγει...
για μένα και γι αυτό τώρα πονώ.
διπλή η θλίψη και με πνίγει....

Ξημέρωσε... δεν έβγαλε μιλιά....
πυκνό να το καλύπτει πούσι,
γλυκομιλώ του, στέλνω του φιλιά,
μα δε γυρίζει να με δει και να μ'ακούσει...