Η σχισμή

[alter ego#--ξινή]

Να βρω ξανά παρακαλώ
την πόρτα σου ξεκλείδωτη
και τη δική μου απασφαλώ
γιατ' η καρδιά 'ν ασύδωτη.

Η λογική από τη μια
μου λέει πια παράτα τα,
μα είναι τόση η πεθυμιά
που πίστεψα στα θαύματα.

Θυμούς και λάθη ξεπερνώ
κι είμ' ετοιμοπαράδοτη,
δική σου πλέον να γενώ
ισόβια αιχμάλωτη.

Ποτέ δεν κλείνει η σχισμή
σε έρωτα αλύτρωτο,
να γιάνει δεν επιθυμεί
με κάποιο άλλο αντίδοτο.