(ΣΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ..)…

Σε  τραβούσε  απ’ το …

Στο μέτωπό σου μιά λοξή χαραγματιά

το κουρασμένο βλέμμα να πλανιέται ...

φιλάσθενο το πνεύμα σου που τυραννιέται

όπως τα ξύλινα, πανάρχαια σκαριά…

Μου σαλεψε το…

Τα ματάκια σου μελιά,

φωτίζουν την καρδιά μου,

είναι η αισιοδοξία στα όνειρα

κ’ η μαγευτική αντηλιά μου.…

Στην Αγκαλιά μου

σε Κρατώ και

μια βόλτα σε φέρνω,

τ' Άστρα σου φθάνω

απ' τον Ουρανό και

στο λαιμό (σου) τα δένω ...

Ένα φιλί σου…

Στα μάτια σου…

Αγγίζω όλο το Είναι σου

το Σώμα σου τα (πάντα)

μια ανάσα της Αγάπης σου

και της Καρδιάς σου η Μπάντα..

Το χέρι σου στο χέρι μου

και ο Λογισμός…

Ο μύθος ταυτολογείται και τεκμηριώνεται πριν τη κατάρριψή του.

Υπάρχουν πολλοί που φροντίζουν και για τα δύο,  

ανάλογα κάθε φορά προς τα που κλίνει η πλάστιγγα των συμφερόντων…

Που πάει η αγάπη σαν πεθάνει

ξέρει κανείς για να μου πει

γίνεται ευχή στα αστέρια φτάνει

ή γκρίζα γίνεται βροχή;

Που πάει η αγάπη σαν πεθάνει

εγώ δεν έμαθα ποτέ…