Ο άρχοντας του κόσμου

[Ειρήνη]

Εμαθα πάνω στο βουνό
να ζω από πιτσιρίκι,
τ΄αγρίμια ημερεύω τα,
φίλοι μου είν' οι λύκοι.

Κει κάτω είναι τα θεριά
που τρώσι σου τσι σάρκες.
όπου βρεθείς κι όπου σταθείς
έχουν σπαρμένες νάρκες.

Στα όρη είμ' ελεύθερος,
κοιμούμαι όπου να 'ναι,
των αστεριών οι μουσικές
με γλυκονανουράνε.

Με τα αρνάκια του Θεού
μιλώ την ίδια γλώσσα,
είμαι του κόσμου Αρχοντας
και ας μην έχω γρόσα.

Πουλί κι εγώ μες τα πουλιά,
πετώ και τραγουδάω,
πάνω στο θόλο τ'ουρανού
τα χέρια μ' ακουμπάω.