ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ- Παύλος Ζησάκος

[zissakos pavlos]

Ψυθίριζαν στο τζάμι οι σταγόνες της βροχής

σαν έπεφταν το βράδυ μέσα στη σιωπή

Μου θύμισαν τα βράδια κι όλα τα δειλινά

αστροφεγγιές και χάδια όνειρα μακρινά

          Ρ Ε  Φ Ρ Α Ι Ν

Κι εγώ είμαι μόνος

ακούω τη βροχή

Πνίγω την μοναξιά μου

στης νύχτας τη σιωπή

Κι απόμεινα στο τζάμι με βρήκε η αυγή

σταμάτησε το κλάμα εκείνο της βροχής

Βγήκα απο το όνειρό μου αυτό το απατηλό

χάθηκαν τα φεγγάρια στο γκρίζο δειλινό.