Του χρόνου… απομεινάρια.

[Αρτέμης Αξαρλής]

Κοίταξα εμπρός, ξωπίσω αγναντεύοντας

την ολισθηρά σκιά του παρελθόντος

δυσανάλογα, να θεριεύει

στο απροσδόκητο μου  μέλλον .

  Κι’ αν …προσαρμόστηκα στο τώρα

στην χρονομηχανή της  ιστορίας

το χθες, ολισθηρή κληρονομιά

στο… σήμερα ανακύπτει, καρέ , καρέ.

 

Η  ανεπάρκεια, υπερτερεί της  άγνοιας

δίχως  ωστόσο η  επίκληση της

να  λαμβάνεται  σοβαρά υπ’ όψη

παρά  μόνο, ως σαθρή  δικαιολογία

ενώ, κάθε απειρίας  αιτιολογία,

δε  μετατρέπει ,μια ολέθρια στάση

σε ασυμβίβαστη υπερτίμηση

…υποτιμημένης  μνήμης

 

…Η  συνέπεια στο λάθος,  πανανθρώπινο ελάττωμα!