Που πάμε;

[pic-a-poem.gr]

Τα δάκρυα στέγνωσαν
στο βωμό της απορίας,
κάποια νύχτα περιμένοντας
απάντηση σε κάποιο «γιατί;»

Ζούσαμε σε ένα θερμοκήπιο
και ο ήλιος κάθε μέρα
όλο και πιο καυτός
σκότωνε τη ζωή μας.

(Και) οι δυστυχίες έπεφταν
καταιγίδα στα κορμιά μας,
οι κεραυνοί έκαψαν
τα βλαστάρια της ψυχής μας.

Τα λόγια ήταν λίγα.
Ένα βιαστικό «καλημέρα»,
ένα κρύο «τι κάνετε»
και πολλά «αντίο».



Οι χαρές ελάχιστες.
Μια γκρίζα πεταλούδα,
το χαμόγελο ενός παιδιού,
μια μελωδία απ’ το παλιό τρανζίστορ.

Καθόλου όνειρα, καμμία ελπίδα
δεν ευδοκιμούσαν εκεί.
Μια σταγόνα δύναμη
έβρεξε ο ουρανός,

κι έτσι συνεχίστηκαν
οι θρήνοι… και…
οι ικεσίες…
Τώρα, που πάμε;

pic-a-poem.gr
Άννα Κ. Γεωργάκη -1997-

[Ειρήνη]

Εκεί και στο κάθε εκεί...και στο εδώ όπως εκεί...

Καμιά φορά όμως από τους καμένους-ξερούς κορμούς βλέπεις να ξεφυτρώνουν

καινούργια βλαστάρια....

Πολύ όμορφο!!!

[Nefeli riga]

Μια σταγόνα δύναμη
έβρεξε ο ουρανός,

Έχεις βάλει  πολλή δύναμη στο ποίημά σου.!!Μου  άρεσε  ΠΟΛΥ.!!!

Ο Κραζων με προλαβαίνει

Κατά περίεργη σύμπτωση  είμαι  συχνα  μετα από δικό του σχόλιο.

Ετσι ειναι όπως τα έγραψε..Απογείωση σκέψης.!!ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ.!!

[CHristalia]

μου βάζεις προβληματισμούς... υπέροχο!!

[Σμαράγδα Βογιατζόγλου]

απλά συνεχίζουμε το ταξιδι... που αν και φαίνεται μεγάλο διαρκει μια στιγμη!

ομορφο!

[Nikolakakos Georgios (spartinos)]

Πανεμορφο!!!